ANPULLA TAMIZHA

WTM - These provisions do not, in our view, accord with the principles of fundamental

2008-06-22T10:31:00.000-07:00

பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான சட்ட விதிகள் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்கள் பற்றிய உரிமைமுறிவுக் கோட்பாடுகளுக்கு ஒத்துப் போகவில்லை!

(கடந்த வியாழக்கிழமை (யூன் 19) அன்று நடந்த செய்தியாளர் மாநாட்டில் உ.த. இயக்கம் அமர்த்தியுள்ள வழக்கறிஞர்களில் ஒருவரான ஆயசலள னுயஎனைந படித்த அறிக்கையின் தமிழாக்கத்தையும் செய்தியாளர்களின் கேள்விகளுக்கு கொடுதத பதிலும் கீழே கொடுக்கப பட்டுள்ளது.)

உ.த. இயக்கம் பயங்கரவாதப் பட்டியலில் பட்டியல் இட்டதை எதிர்த்து நிச்சயமாக நாங்கள் வழக்குத் தொடர இருக்கிறோம். அதன் முதற்படியாக குறிப்பிட்ட விதியை நிறுத்தி க்குமாறு கேட்டு மைய அரசின் நடுவர் மன்றத்தில் விண்ணப்பம் செய்வோம். அதன் பின்னர் அமைச்சருக்கு விண்ணப்பம் செய்வோம்.

அமைச்சர் தனது பரிந்துரையை மீள்கவனிப்புச் செய்ய நாட்டம் காட்டமாட்டார் என வைத்துக்கொண்டால் நாங்கள் உ.த.இயக்கத்தைப் பயங்கரவாதப் பட்டியலில் பட்டியலிட்ட அமைச்சரின் முடிவை சட்ட மீளாய்வு செய்யுமாறு மைய அரச நடுவர் மன்றத்துக்கு விண்ணப்பம் செய்வோம்.

அது மட்டுமல்லாது பயங்கரவாதப் பட்டியலில் பயங்கரவாத அமைப்புக்கள் எனப் பட்டியல் இடப்படும் விதிகள் அரசமைப்பு சட்டத்துக்கு உடன்பாடானதா என்பது பற்றியும் வழககாட உத்தேசித்துள்ளோம். ஒரு அமைப்பை பட்டியலில் சேர்க்கும் முறைமை பற்றிப் பல விடயங்களை நாம் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். முதலில் விசாரணை மூடிய கதவுக்குப் பின்னால் நடைபெறும். இலக்கு வைக்கப்பட்டுள்ள அமைப்புக்கு அறிவித்தல் கொடுக்கப் படுவதில்லை. அமைச்சர் எந்தச் சான்றுகளின் அடிப்படையில் - அவற்றின் உண்மை பொய் பற்றி; சோதித்துப் பார்த்தாரா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும் - தனது பரிந்துரைகளை வழங்கினார் என்பது தெரிவிக்கப்படுவதில்லை. இரண்டாவது, சட்ட மீளாய்வு விதிகள் அமைச்சரின் தகவலை நடுவர் இரகசியமாக பரிசோதனை செய்ய அனுமதிக்கிறது. மேலும் அந்தத் தகவலை வெளியிடுவது தேசிய பாதுகாப்புக்கு ஊறுவிளைவிக்கும் என அமைச்சரின் வழக்கறிஞர் கருதினால் பட்டியல் இடப்பட்ட அமைப்பு இல்லாமலே சாட்சியத்தை நடுவர் கேட்கமுடியும். அமைப்பைப் பொறுத்தளவில் அது தனக்கு எதிரான தகவலின் சுருக்க
அறிக்கையை பெறமட்டும் உரித்துடையது. இந்தச் சுருக்க அறிக்கை நடுவருக்கும் கொடுக்கப்படும். இதன் மூலம் அமைச்சர் எடுத்த முடிவுக்கான காரணங்கள் “நியாயமான முறையில் தெரிவிக்கப்படும்” விசாரணைக்கு “நியாயமான வாய்ப்பு” வழங்கப்படும்.

எந்தவொரு ஆவண சான்றையும் பார்க்கும் உரிமையோ சாட்சி சொல்லவரும் சாட்சியைக் குறுக்கு விசாரணை செய்யும் உரிமையோ அந்த அமைப்புக்கு இல்லை.
எங்களது பார்வையில் இந்த விதிகள் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்கள் பற்றிய உரிமைமுறிவுக் கோட்பாடுகளுக்கு (Pசinஉipடநள ழக ஊhயசவநச ழக சுiபாவள யனெ குசநநனழஅள) ஒத்துப் போகவில்லை.

இப்படிப் பட்டியலில் உ.த. அமைப்பு பட்டியல் இடப்பட்டது அந்த அமைப்புக்கு மட்டும் அல்லாமல அதனோடு தொடர்பு ைத்திருப்போருக்கும் பாராதுராமான விளைவை ஏற்படுத்தும். ஒரு அமைப்பு பயங்கரவாதப் பட்டியலில் பட்டியலிடப் பட்டவுடன் அது சேகரித்தல், கொடுத்தல், உடைமையை – அது அந்த அமைப்புக்குப் பயன்படுமானால் அல்லது அந்த அமைப்புக்கு நன்மை நல்குமானால் - அந்த அமைப்பு எதன்பொருட்டு அதனைப் பயன்படுத்தும் என்பது பொருட்படுத்தாது - கொடுக்குமாறு ஒருவரை அழைத்தால் அது 10 ஆண்டுகள் வரை நிறைத்தண்டனை வழங்கக் கூடிய குற்றவியல் குற்றமாகும். இது தன்னார்வத் தொண்டர்களாலும் தன்னிச்சையாக வழங்கப்படும் கொடுப்பனவாலும் இயங்கும்
உ.த.இயக்கம் போன்ற அமைப்புக்குப் பெரிய அழிவாகும். இந்த விதிகளின் நோக்கம் நம்பமுடியாதவாறு விசாலமானது. இதுவரை எந்த நடுவர்மன்றமும் குறிப்பிட்ட விதிகளின் உண்மையான நோக்கத்தை ஆராயவோ அல்லது பொருள்பெயர்க்கவோ வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை. எனவே உ.த.இயக்கத்தின் சமூக நூலகத்துக்கு ஒரு நூலை யாராவது அன்பளிப்புச் செய்தால் அது குற்றமாகக் கருதப்படலாம். உ.த.இயக்கத்தால் பிள்ளைகளுக்கு
நடத்தப்படும் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டிக்கு கருவிகளை அன்பளிப்புச் செய்தால் – அது ஒரு பந்தாகக் கூடாக இருக்கலாம் - குற்றமாகக் கருதப்படலாம். தமிழ்மொழி வகுப்புகளுக்கு கல்வி தொடர்பான பொருட்களை அன்பழித்தல் குற்றமாகக் கருதப்படலாம். இதனோடு ஒரு அமைப்பை பயங்கரவாத அமைப்பு என முத்திரை குத்தி அவமானப்படுத்துவதை
கூட்டிப்பாருங்கள்?

அப்போதுதான் இப்படியான ஒரு முடிவை எவ்வளவு கவனமாக எடுக்க வேண்டும் பொதுமக்களது கூர்ந்த ஆய்வு மற்றும் நீதியியல் மேற்பார்வை மற்றும் எமது அரசமைப்புச் சட்டம் வழங்கும் நடைமுறைப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் எடுக்க வேண்டும் என்பதன் அவசியம் புரியும்.

நாங்கள் உ.த. இயக்கம் பட்டியல் இட்டதை எதிர்த்து வழக்காட ஒரு சட்டப் பாதுகாப்பு நிதியத்தை உருவாக்கவுள்ளோம். அதில் வழக்கறிஞர்களும் கனேடிய தமிழ் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் இடம்பெறுவார்கள். அதற்கும் உ.த. இயக்கத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது. அந்த நிதியத்துக்கு பங்களிப்புச் செய்ய விரும்புவர்களுக்கு அது பற்றிய விபரத்தை விரைவில் வெளியிடுவோம்.

இதனைத் தொடர்ந்து செய்தியாளர்கள் எழுப்பிய பல கேள்விகளுக்கு அவற்றுக்கான பதில்கள் நடுவர் மன்றத்தில் அளிக்கப்படும் என்று ஆயசடலள னுயஎனைந சொன்னார். எங்கள் மீது சாட்டப்படும் ஒவ்வொரு குற்றத்துக்கும் தகுந்த பதில் அப்போது அளிக்கப்படும் என்றார். உ.த.இயக்கத்தினருக்கு எதிராக ஏதாவது குற்றச்சாட்டுக்கள் சுமத்தப்பட்டுள்ளதா என்ற கேள்விக்கு நிச்சயமாக அப்படி ஒன்றும் இல்லை என்றார். .உ.த.இயக்க ரொறன்ரோ அலுவலகத்தை கவல்துறை மூடிவிட்டதா என்ற கேள்விக்கு அப்படி இல்லை – மொன்றியல் உ.த.இயக்க அலுவலகம் மூடப்பட்டது ஆனால் ரொறன்ரோ அலுவலகம் அப்படி மூடப்படவில்லை. அதன் காப்பகக் கணக்குகள் மட்டும் உறையப் போடப்பட்டிருப்பதாகப் பதில்
அளித்தார்.

உ.த.இயக்கம் கனேடிய தமிழர்களிடம் வலுக்கட்டாயமாகப் பணம் அறவிடப்பட்டது எனக் குற்றம்சாட்டபடுவது பற்றி உங்கள் பதில் என்ன என்ற கேள்விக்குப் பதில் அளித்த உ.த.இயக்க துணைத் தலைவர் தங்கவேலு அவர்கள் அந்தக் குற்றச்சாட்டை முற்றாக மறுப்பதாகவும் இது தொடர்பான ஒரு வழக்குத்தானும் காவல்துறையினால் தொடுக்கப்படவில்லை என்றார். வழக்கறிஞர் ஆயசடலள னுயஎனைந் வருகை தந்த செய்தியாளர்களுக்கு மீண்டும நன்றி கூறி செய்தியாளர் மாநாட்டை முடித்து வைத்தார். ரொறன்ரோவில் உள்ள முக்கிய ஊடகங்கள் - செய்தித்தாள்கள், வானொலிகள் மற்றும் தொலைக்காட்சிகள் இந்த மாநாட்டில் கலந்து கொண்டது குறிப்பிடத்தக்கது. [THE END]

World Tamil Movement explains in press in Canada

2008-06-22T10:26:00.000-07:00

உ.த.இயக்கம் பயங்கரவாதப் பட்டியலில் பட்டியலிடப்பட்டதை எதிர்த்து முழுப்பலத்தோடு நீதிமன்றத்தில் வழக்காடுவோம்! எமது வாயை யாரும் மூட முடியாது! கனேடிய நீதித்துறையில் எமக்கு முழு நம்பிக்கை உண்டு! செய்தியாளர் மாநாட்டில் முன்னாள் தலைவர் சூளுரை

(உலகத் தமிழர் இயக்கம் கனேடிய அரசினால் பயங்கரவாதப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டது தொடர்பான செய்தியாளர் மாநாடு யூன் 19 (வியாழக்கிழமை நண்பகல் 1.00 மணிக்கு கீழ்நகர் புறம் இல. 11 பிரின்ஸ் ஆர்தர் அவெனியூவில் உள்ள வழக்கறிஞர்கள் Ruby and Marlys Edwardh அலுவலக நூலகத்தில் நடைபெற்றது. அங்கு உ.த.இயக்க முன்னாள் தலைவர் சித்தா சிற்றம்பல் அவர்கள் விடுத்த செய்தி அறிக்கையின் தமிழாக்கம் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது)

வணக்கம். இந்த முக்கிய ஊடகவியலாளர் மாநாட்டுக்கு நீங்கள் வருகை தந்திருப்பதற்கு முன்கூட்டியே எனது நன்றியை உங்களுக்குத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
எனது பெயர் சித்தா சிற்றம்பலம். சில நாட்களுக்கு முன்னர் வரை நான் உ.த.இயக்கத்தின் தலைவராக இருந்தேன்.

என்னுடன் Ruby & Edwarde வழக்கறிஞர் குழுவைச் சேர்ந்த Marlys Edwarde இருக்கிறார். இவரையே உலகத்தமிழர் இயக்கத்தின் வழக்குரைஞராக உ.த.இயக்கம் அமர்த்தியுள்ளது. அவரோடு வழக்கறிஞர் Adriel Weaver அவர்களையும் அமர்த்தியுள்ளோம். மேலும் Jackman and Associates குழுவைச் சேர்ந்த வழக்கறிஞர் Barbara Jackman இணை வழக்கறிஞராகச் செயல்படுவார். தவிர்க்க முடியாத காரணத்தால் அவர் இன்று இங்கு வருகை தர முடியவில்லை.
கனேடிய குற்றவியல் சட்டத்தின் (Criminal Code) கீழ் கடந்த திங்கட்கிழமை (யூன் 16, 2008) பொதுமக்கள் பாதுகாப்பு அமைச்சர் Stockwell Day உ.த.இயக்கத்தை பயங்கரவாத அமைப்புகளின் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதாக அறிவித்திருப்பது நீங்கள் அறிந்த சங்கதியே.

ஒரு சமூகத்தை அடித்தளமாகக் கொண்ட ஒரு அமைப்பின் மீது குற்றவியல் குற்றம்சுமத்தி கனேடிய அரசு எடுத்திருக்கும் இந்த முடிவு உ.த.இயக்கத்தின் இயக்குநர் அவை, அ.த.இயக்கம் வழங்கிய சேவைகளால் பயனடைந்த பல்லாயிரக்கணக்கான கனேடிய தமிழர்கள் மற்றும் கனேடிய தமிழ்ச் சமூகத்தை அதிர்ச்சிக்கும் திகைப்புக்கும் உள்ளாக்கியுள்ளது.

கடந்த பல நாட்களாக உ.த.இயக்கத்தின் தன்மை பற்றியும் அதன் செயற்பாடுகள் பற்றியும் தவறுதலான செய்திகள் பரப்பப்பட்டு வருகிறது. எனவே இன்று எனக்குக் கிடைத்துள்ள வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி உ.த. இயக்கம் என்ன செய்கிறது அது எதற்காகப் பாடுபடுகிறது என்பதை தெளிவாக்க விரும்புகிறேன்.

உ.த.இயக்கம் 1986 இல் ஒரு இலாப நோக்கற்ற குழுமமாக ஒன்ராறியோவில் பதிவு செய்யப்பட்டது. கடந்த 22 ஆண்டுகளாக பல்லாயிரக கணக்கான கனேடிய தமிழர்களுக்கு குடியமர்வு, உளவளத்துறை மற்றும் பண்பாட்டு சேவைகளை வழங்கி வந்துள்ளது. ரொறன்ரோ பெரும்பாகப் பகுதியில் 200,000 கனேடிய தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள் என மதிப்பீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இதில் பெரும்பான்மையோர் ஸ்ரீலங்கா அரசின் இன அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறைக்கு அஞ்சி ஏதிலிகளாக இங்கு ஓடிவந்தவர்கள் ஆவர்.

தமிழ்க் குடிவரவாளர் கனடாவில் புதிய வாழ்வைத் தொடக்குவதற்கும் அவர்கள் பண்பாட்டு உறவுகளை சமூகத்தில் ஒன்றிணைப்பதற்கும் வேண்டிய எல்லாவித உதவிகளையும் உ.த.இயக்கம் அக்கறையோடு வழங்கியது.

கடந்த காலங்களில் ஆவண மொழிபெயர்ப்பு, மொழிபெயர்த்தல், மொழி மற்றும் தொழிற் பயிற்சி, பிள்ளைகளுக்குத் தமிழ் மற்றும் பண்பாட்டு வகுப்புகள், மகளிரின் தேவைகளை நிறைவு செய்யும் வண்ணம் மகளிர் அமைப்பு, 16,000 நூல்கள் கொண்ட நூலகம், விளையாட்டுக் கழகங்கள் மற்றும் பண்பாட்டுக் கொண்டாட்டங்கள் உட்பட கனேடிய தமிழர்களுக்குப் பல்வேறு வேலைத் திட்டங்களையும் சேவைகளையும் உ.த.இயக்கம் வழங்கி வந்துள்ளது. உ.த.இயக்கம் முற்றிலும் தன்னார்வத் தொண்டர்களது உழைப்பினாலும் மக்களது நிதிப்பங்களிப்பினாலும் இயங்கி வந்த ஒரு அமைப்பாகும்.

உ.த.இயக்கத்தை பயங்கரவாதப் பட்டியலில் பட்டியலிட்ட காரணமாக இந்தச் சேவைகளை தொடர்ந்து கனேடிய தமிழர்களுக்கு வழங்க முடியாத ஒரு நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. உ.த.இயக்கம் இல. 39 கொன்சென்ரினோ வீதி, ஸ்காபரோவில் உள்ள கட்டிடத்தை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்துள்ளது. இயக்குநர் அவை உறுப்பினர்கள் தங்களது செயற்பாடுகளை இடைநிறுத்தி வைத்துள்ளார்கள். இன்று முதற்கொண்டு உ.த. இயக்கத்தின் சேவைகளும் நிறுத்தப்படும். 16,000 நூல்களைக் கொண்ட நூலகமும் பொதுமக்களுக்கு மூடப்படும்.

உ.த.இயக்கம ஸ்ரீலாங்காவின் வட-கிழக்கில் வாழும் தமிழ் மக்களது தன்னாட்சி உரிமையை ஆதரிக்கிறது என்பது ஒன்றும் இரகசியமல்ல. இது ஒரு அரசியல் நிலைப்பாடாகும். எல்லோரும் அதனை ஆதரிப்பார்கள் என்றில்லை. ஆனால் அரசியல் சட்டத்தின்படி அதனைச் சொல்வதற்கு எமக்கு உரிமை இருக்கிறது. எங்களில் பெரும்பாலோர் கனடாவுக்கு வந்ததே இந்த நாடு ஒவ்வொரு குடிமகனும் தனக்கு விருப்பமான கருத்தை வைத்திருக்கவும் தெரிவிக்கவும் உரிமையுடையவர்கள் என்பதைக் கட்டிக் காப்பதாலேயே.

துரதிட்டவசமாக இந்த உரிமைகள் ஸ்ரீலங்காவில் சமமாகக் கடைப் பிடிக்கப்படுவதில்லை. உ.த.இயக்கத்தைப் பட்டியலிட்டது ஸ்ரீலங்கா அரசின் இனவழிப்பு நடவடிக்கையை மேலும் ஊக்கப்படுத்துவதோடு வன்முறை மற்றும் பயமுறுத்தல்கள் மூலம் மாற்றுக் கருத்துக்கள் நசுக்கப்படும் நிலை நீடிக்க வழிவகுக்கும் என்பது எமது நம்பிக்கையாகும். ஸ்ரீலங்காவின் பாரதூரமான மனிதவுரிமை மீறல்களை அய்க்கிய நாடுகள் அவை மற்றும் பொதுமன்னிப்பு அவை போன்றவை மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்து வருவது தெரிந்ததே.

கனடாவில் உள்ள சமூக அமைப்புக்களைக் குற்றவாளிகளாக சித்திரிக்கப்படுவதற்குப் பதில் கனேடிய அரசு ஸ்ரீலங்காவில் அமைதி முயற்சியை முன்னெடுத்திருக்கலாம். தற்போதைய மோதல் காரணமாக இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கு மனிதாபிமான உதவிகளை நல்கி இருக்கலாம்.
கனேடிய அரசின் நடவடிக்கையானது எங்களது அடிப்படை உரிமைகள் யாவற்றையும் அழித்துவிடும் வழுக்கல் பாதையின் முதற் படி என நம்புகிறோம். புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் குரலை அடைத்துவிடும் முற்று முழுதான ஒரு அரசியல் நகர்வாகவே இதனை நாம் பார்க்கிறோம். கனேடிய அரசின் அறிவித்தல் எம்மைக் கறைபடுத்துவதாகவும் அச்சுறுத்துவதாகவும் இருக்கிறது என முழு சமூகமும் நினைக்கிறது. கடந்த 2006 ஆம் ஆண்டு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் பயங்கரவாதப் பட்டியலில் பட்டியல் இட்ட பின்னர் கனேடிய தமிழ்ச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு எதிராகக் குறிப்பிடத்தகுந்த எதிர்விளைவுகள் ஏற்பட்டன. பலர் பள்ளிக்கூடங்கள், வேலைத்தளங்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் மத்தியில் பாரபட்சமாக நடாத்தப்பட்ட அனுபவத்துக்கு உள்ளானார்கள். இப்போது உ.த. இயக்கம் பட்டியல் இடப்பட்டது முன்னரைவிடப் பாரதூரமான எதிர்மறை விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்ற கவலை கனேடிய தமிழர்கள் மத்தியில் ஏற்பட்டுள்ளது.

பல்வேறுபட்ட கனேடிய தமிழர்களிடம் இருந்து எமக்குக் கிடைத்த பேராதரவுக்கு நாங்கள் நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்கிறோம். அவர்களது எதிரொலிப்பும் எங்களது எதிரொலிப்பும் சொல்லும் செய்தி என்னவென்றால் எமது வாயை யாரும் அடைத்துவிட முடியாது என்பதுதான்.

எனவே உ.த. இயக்குநர் அவை உ.த.இயக்கத்தைப் பயங்கரவாத அமைப்புகளின் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டதை எதிர்த்து முழுப்பலத்தோடு நீதிமன்றத்தில் வழக்காடுமாறு தனது வழக்கறிஞர்களைக் பணித்துள்ளது. கனேடிய அரசின் இந்த நடவடிக்கை உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்கள் பற்றி யாப்பில் போற்றிப் பதிக்கப்பட்ட அடிப்படை கருத்துரிமை மற்றும் கூடல் உரிமை ஆகியவற்றின் மீதான தாக்குதலாக நாங்கள் பார்க்கிறோம். கனேடிய அரசியல் சட்டத்தைத் கனேடிய நீதித்துறை உறுதியாகக் கடைப் பிடிக்கும் என்பதில் எமக்கு முழு அளவிலான நம்பிக்கை இருக்கிறது. எனவே நாங்கள் எங்களுக்கு இருக்கும் சட்டப் பரிகாரங்களை முழு அக்கறையோடு முன்னெடுப்போம்.

உங்கள் நேரத்தையும் பொருட்படுத்தாது இங்கு வருகை தந்ததிற்கு உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி. [THE END]

மாபெரும் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம்

2008-04-09T03:21:00.000-07:00

கன்னட இன வெறியர்களைக் கண்டித்தும், ஒகேனக்கல் கூட்டுக்குடிநீர் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்திட இராணுவ பாதுகாப்பு கோரியும்
மாபெரும் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம்

விடுதலை சிறுத்தைகள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு.இரவிக்குமார் உரையாற்றுகிறார். விடுதலை சிறுத்தைகள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. செல்வபெருந்ததை, விடுதலை சிறுத்தைகள் தலைவர் திரு. தொல்.திருமாவளவன், ப.மா.க. சட்டமன்ற உறுப்பினர் மேடையில் உள்ளனர்.

விடுதலை சிறுத்தைகள் தலைவர் திரு. தொல்.திருமாவளவன் கன்னட வெறியர்களுக்கு எதிராக முழங்குகிறார்.
(இ-வ) : பத்மநாபன், உலக தமிழர் பேரமைப்பு: திரைப்பட இயக்குநர் புகழேந்தி : பத்மநாபன், தமிழ் தேச பொதுவுடமைக் கட்சி : அக்னி சுப்ரமணியம், மனிதம் - மனித உரிமை அமைப்பு, கவிஞர் அறிவுமதி, திரு. சாகுல்

கன்னடத்தமிழரைத் தாக்கும் கன்னட வெறியர்களுக்கு எதிரான ஊர்வலம்

2008-04-05T11:01:00.000-07:00

சிறிலங்காவுக்கான இந்தியாவின் ஆயுத உதவியை எதிர்த்தும் குரல் கொடுப்போம்: தமிழர்களுக்கு நடிகர் சத்யராஜ் வேண்டுகோள்

2008-04-04T18:50:00.000-07:00

இலங்கையில் வாழ்கிற தமிழர்கள் நம் சகோதர, சகோதரிகள். செஞ்சோலை- யில் நம் தமிழ்க் குழந்தைகளைப் படுகொலை செய்த இலங்கை இராணுவத்திற்கு இந்திய அரசு உதவி செய்யக்கூடாது என்று தமிழர்கள் நாம் வலியுறுத்த வேண்டும் என்று நடிகர் சத்யராஜ் வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்.

கர்நாடகத் தமிழர்கள் மீதான கன்னட வெறியர்களின் இனவெறித் தாக்குதலைக் கண்டித்து சென்னையில் தமிழ்த் திரைத்துறையின் பல்வேறு அமைப்புக்கள் கூட்டாக இணைந்து மாபெரும் உண்ணாநிலைப் போராட்ட நிகழ்வு நடத்தினர்.

இந்நிகழ்வில் நடிகர் சத்யராஜ் பேசியதாவது:

உங்களை சிரிக்க வைப்பதற்காக உங்களிடம் கைதட்டல் வாங்குவதற்காக சில ஐயிட்டங்களை அள்ளி வீசுவேன். இப்ப அதெல்லாம் எதுவும் செய்யப்போறதுல்ல. ஏன்னா என்னைப் பொறுத்தவரை இது தமிழனோட உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்துவதற்காக நடத்துகிற கூட்டம். பொதுவாக சில மேடைகளில் சில பேர் பெயரைச் சொன்னால் கைதட்டல் வாங்கலாம். யாருடைய பேரைச் சொன்னா நீங்க கைதட்டுவீங்களோ அவங்களோட பேரையெல்லாம் சொல்லி கை தட்டல் வாங்கலாம்.

(ஆவேசமாக) ஆனால் அப்படி அவங்க பேரைச் சொல்லி நான் கைதட்டல் வாங்கறதுக்குப் பதிலா நான் நாக்கைப் பிடுங்கிகிட்டுச் சாவேன்யா இங்க வந்தது வித்தை காட்டுறதுகில்ல..

கர்நாடகத்துல தமிழனை கன்னடன் அடிக்கிறான். அதுக்கு கண்டனம் தெரிவிக்க வந்திருக்கோம்.

ஒவ்வொரு நடிகன் பேரைச் சொல்லி கைதட்டல் வாங்கறதுக்காக வரலைய்யா. அதிகமா சம்பளம் வாங்குற நடிகன் பேரைச் சொன்னா அதிகமா கைதட்டுவ... அதைவிட கம்மியா சம்பளம் வாங்குற நடிகன் பேரைச் சொன்னா அதைவிட கம்மியா கைதட்டுவ.. அப்படி அவங்க பேற சொல்லி கை தட்டல் வாங்குறதைவிட நாக்கைப் புடுங்கிட்டுச் சாவான்யா இந்தத் தமிழன்.

உலகில் வாழும் 10 கோடி தமிழர்களுக்குப் போய்ச் சேருவதற்காக பேசும் பேச்சு இது.

மானமுள்ள தமிழர்களுக்குப் போய்ச் சேருவதற்காக பேசும் பேச்சு.

பொதுவா நான் என்னை மனுசன்னு சொல்லிக்கத்தான் ஆசைப்படறேன்..

ஆனா இன்னையிலிருந்து நான் மனுசன் இல்லை...

தமிழன்னு சொல்லிக்கத்தான் ஆசைப்படறேன்.

அப்ப உங்க எல்லாத்துக்கும் ஒரு சந்தேகம் வரும். அப்ப மனுசன் தமிழன் இல்லையா? அப்படின்னு ஒரு சந்தேகம் வரும். அப்படி ஒரு சந்தேகமே உங்களுக்கு வேண்டாம்யா...

தமிழன் மனுசன் இல்லை.... மரம். அப்படின்னுதான் நினைச்சுகிட்டு இருக்காங்க. தமிழன் ஒரு மனுசனா இல்லாம மரமா இருந்தா என்ன என்ன
நடக்கும்?

ஒரு நாய் காலை தூக்கிட்டு வந்து அங்கு சிறுநீர் கழிக்கும். அதை அந்த மரம் சகிச்சுக்கும்.

அந்த வழியா போற ஒருத்தன் அந்த மரத்தை வெட்டிட்டுப் போயி அந்த மரத்துல கட்டில் செய்து கால் மேல கால் போட்டு ஆட்டிகிட்டு இருப்பான்.

அப்புறம் மேசை நாற்காலி செய்து அது மேலயே உட்கார்ந்துக்குவான்.

இதையெல்லாம் சகிச்சுக்கிட்டு நாம மரமா வாழ்ந்திகிட்டு இருந்தா நமக்கு மரியாதையே இல்லாம போயிடும்.

மரமா வாழுற தமிழனை மனுசா வாழு-தமிழனா வாழுன்னு சொல்றேன்.

ஏன்னா எந்த மேடையில் எதைச் சொல்லி கைதட்டல் வாங்கறதுன்னு எனக்கும் தெரியும்.

கர்நாடகத்தில நம்ம சகோதரனை அடிக்கிறான். அதனால் அது சம்பந்தமா மட்டும்தான் நான் பேசுவேன்.

காந்தி சொல்லியிருக்கார்.. கண்ணுக்கு கண் என்று ஆரம்பிச்சா உலகத்தில இருக்கிற 600 கோடி பேரும் கண்பார்வையற்றவர்களாகத்தான் இருக்கனும். அதனால பழிவாங்குற உணர்ச்சி இருக்கக் கூடாதுன்னு காந்தி சொன்னாரு.

ஆனால் இப்ப அது சரிப்பட்டு வராதுங்க..

ஏன்னா தமிழனோட கண்ணை மகராட்டிரத்துல பால்தாக்கரேன்னு ஒரு ஆள் சிவசேனானு ஆரம்பிச்சு பிடுங்க ஆரம்பிச்சான்...

மலேசியாவுல தமிழன் கண்ணை பிடுங்கறான்...

நம்ம ஈழத்தில் தமிழன் கண்ணை பிடுங்கறான்...

இப்ப கர்நாடகவிலேயும் தமிழனோட கண்ணை பிடுங்கறான்...

கண்ணுக்கு கண் கூடாதுக்கு காந்தி சொன்னதை நாம கடைப்பிடிச்சா இந்த உலகத்துல இருக்கிற 600 கோடி பேரில் 10 கோடி தமிழன் மட்டும் குருடனா
இருப்பான்...

மீதி 590 பேரு கண்ணோட சுத்திகிட்டு இருப்பான்..

மறந்துடாதீங்க...

590 பேரு கண்ணோட சுத்திகிட்டு இருப்பான்.. 10 கோடி தமிழன் மட்டும் தான் குருடனா சுத்திகிட்டு இருப்பான்.

ஏற்கெனவே தமிழன் கருத்துக் குருடனாகவும்- சிந்தனைக் குருடனாகவும் சுத்திகிட்டு இருக்கான்.

அவனுக்கு கண்ணும் குருடாகிப் போச்சுன்னா

அவனுக்கு வாழ்க்கை மயிர் மாதிரி இருக்கும்...

ஞாபகம் வச்சுக்க...

இது இன்னைக்கு நேத்தைக்கு நடக்கிற பிரச்சனை இல்லீங்க...

கர்நாடக முதல்வராக குண்டுராவ் இருந்தபோது தமிழக முதல்வராக இருந்த எம்.ஜி.ஆர். விருந்துக்குச் சென்றார். விருந்தில் நன்றாக சாப்பிட்ட எம்.ஜி.ஆர்., கடைசியில் ஒரு தம்ளர் நீரை அருந்த மறுத்துவிட்டார்

அங்க என் தமிழன் நீரில்லாமல் சாகிறான் என்று நீர் அருந்த மறுத்தவர் புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.ஆர்.

அவர் தமிழர்களுக்காகவே வாழ்ந்தவர்.

எல்லா வகையிலும் கன்னடர்களுக்கு நம்மீது எரிச்சல்.

சாய்குமார் என்ற பிரபல ஒரு கன்னட நடிகர் தனக்குப் பிடித்த நடிகர் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் என்று ஒரு பேட்டியிலே கூறியபோது, ஏன் கன்னட நடிகர் ராஜ்குமாரை பிடித்த நடிகர்னு சொல்லுன்னு சொல்லி அடித்து உதைத்தது.

இதுக்குப் பேர்தான் கன்னட வெறிங்கிறது.

சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பன் அட்டூழியத்தைப் பார்த்து நானே ரொம்ப நொந்து போயிருக்கேன். ஆனால் பல வீரப்பன்களை நீங்கள் இப்போது உருவாக்கி விடாதீர்கள். அது உங்க கையில்தான் இருக்கிறது.

"நாம் எடுக்கும் ஆயுதம் எது என்பதை நமது எதிரிகள்தான் தீர்மானிக்கிறார்கள்" என்று மாசேதுங் சொல்லியிருக்காரு..

நாங்கள் ஆயுதத்தை எடுக்க விரும்பவில்லை. ஆயுதத்தை எடுக்கக்கூடிய சூழ்நிலையை தயவு செய்து உருவாக்கி விடாதீங்க.

ஒகேனக்கல் கூட்டு குடிநீர்த் திட்டத்தால் கர்நாடகவுக்கு எதுவித நட்டமும் இல்லை.

நம்ம நீரை நாமே பயன்படுத்துகிறோம்...

என் பொண்டாட்டி கூட நான் படுக்கிறேன். உனக்கு ஏண்டா வேகுது?
ஒகேனக்கல் கூட்டு குடிநீர்த் திட்டத்தால் உனக்கு எந்தவித பிரயோசனமும் இல்லை. நீ எதையாச்சும் சொல்லி அரசியல் பண்ணுவதற்காக பேசுகிறீர்கள்.

வாட்டாள் நாகராஜூன்னு ஒரு பெரிய காமெடியன் இருக்கான். நல்லவேளை அவன் சினிமாவில நடிக்கலை. நம்ம வடிவேலு எல்லாம் கிட்டயே வரமுடியாது. அந்த வட்டாள் நாகாராஜூ சொல்றாரு, ஈரோடு எல்லாம் கர்நாடகத்துக்கு வந்து சேரனுமாம். ஈரோடு- கிருட்டிணகிரி- இந்த சென்னை- கடற்கரை எல்லாம் கர்நாடகத்துக்கு போய் சேரணும். நாம வாயில்ல விரலை வெச்சிகிட்டுப் போகனும்.

வந்தாரை வாழ வைக்கும் தமிழ்நாடு- இதையே பேசிகிட்டு இருக்காதே.. நீ கே.பு. ஆகிடுவ...

வந்தாரை வாழ வைக்கவும் தெரியனும்--

வாலை ஆட்டுனா ஒட்ட நறுக்கவும் தெரியனும்யா....

அவன் தாண்டா தமிழன்...

சும்மா வந்தாரை வாழவைப்பேன்னு சொல்லிகிட்டே இருந்தா உம்மேல குதிரை ஏறிட்டுத்தான் இருப்பான்.

நீ குனிஞ்சா ஏறத்தான் செய்வான்.. குனியாம- நிமிர்ந்து நில்லு!

ஒவ்வொரு தொழில் செய்வோருக்கும் ஒவ்வொரு சங்கங்கள் இருக்கின்றன. பிரச்சினைகள் வரும்போது ஒரு சங்கத்தினர் போராடினால் மற்றவர்கள் தார்மீக ஆதரவு தரலாம்.

ஆனால் ஒரு தமிழன் தாக்கப்படும்போது தமிழர்கள் அனைவரும் குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

எங்க இருந்துமே தமிழனுக்கு தண்ணீர் வரக்கூடாதுன்னு சொல்றான்யா...

காவிரியிலிருந்து வரக்கூடாது, கிருஷ்ணாவிலிருந்து வரக்கூடாது...

முல்லைப் பெரியாறு இருந்து வரக்கூடாதுன்னு சொல்றான்..

சேது சமுத்திரத் திட்டத்தை நிறைவேற்றவே கூடாதுங்கறான்..

எனக்கு மனுசனா வாழனும்தான் ஆசை. தமிழன் - தமிழன்னு சொல்லி பிரிவினையை பேச எனக்கு ஆசையே இல்லை...

ஆனா பிரிவினை பேச வேண்டிய சூழ்நிலையை- தமிழன்னு மார் தட்டிக்க வேண்டிய சூழ்நிலையை நீதான் கொண்டுவந்திருக்க...

தமிழர்களே உங்களுக்கு அனைத்துக்கும் ஒரு தமிழன் இருக்கிறான்.

மத்தவங்கள தூக்கி வெச்சுக்கிட்டு ஆட வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

அய்யா.. நீ சாமி கும்பிட ஆசைப்பட்டா கூட உனக்குத் தமிழ்க் கடவுள் முருகன் இருக்கிறான்...

பழனி முருகன் இருக்கான்...

வடபழனி முருகன் இருக்கான் திருச்செந்தூர் முருகன் இருக்கான்...

போய் முருகனைக் கும்பிடு...

மதுரை வீரனைக் கும்பிடு, சுடலை மட சாமியைக் கும்பிடு...

உனக்குத் தமிழ்க் கடவுள் 1008 சாமி இருக்கான்யா....

வட நாட்டு சாமி இராமர் சாமியில்ல... இராகவேந்திரர் தேவையில்ல... கேரளா அய்யன் உனக்குத் தேவையில்லை..

முருகன் போதும் உனக்கு.

அந்த அளவுக்கு தமிழனை உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேச வைக்கிறாங்க... இது என்ன இந்தியா? கர்நாடகத்துல என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வீன்ன நீ இந்தியன் கிடையாதா?.

தமிழா! தமிழா! விழித்துக் கொள்!

ஒவ்வொரு விடயத்திலும் தமிழனுக்குத் தீங்கு நடந்தா குரல் கொடு!

இங்க மட்டுமல்ல இலங்கையில் நம்ம தமிழர்கள் தாக்கப்படுகிறார்களா? குரல் கொடுய்யா..

இலங்கையில் இருக்கிற தமிழன் உன் சகோதரன் யா...உன் சகோதரி..

அந்த உணர்ச்சி உனக்கு வேண்டாமா?

இலங்கையில செஞ்சோலைங்கிற பள்ளிக்கூடத்து மேல இலங்கை இராணுவம் குண்டுபோட்டு 60 தமிழ்க் குழந்தைகள் சாகுறாங்க...

அந்த இலங்கை இராணுவத்துக்கு நம்ம இந்திய அரசாங்கம் உதவி செய்யலாமா?

செய்யக்கூடாதுன்னு சொல்லு...

சொல்றா....செய்யக்கூடாதுன்னு....

தமிழன் எந்த மூலையிலும் நசுக்கக் கூடாது.. தமிழா நீ குனியாதே...உன் மேல எவனும் குதிரையேற அனுமதிக்காதே... நீ முட்டா...ஆயிடுவ.. என்றார் சத்யராஜ். [THE END
====================================================

The 1998 story of Hogenakkal [TIS]

In 1998, Karnataka agreed to abide by the conditions imposed by the Union Water Resources Ministry if Tamil Nadu withdrew its objections to Cauvery water being used to augment supply to Bangalore, according to the minutes of a meeting convened by the Union Secretary (Water Resources) and attended by officers of the Cauvery basin States on drinking water supply schemes of Karnataka and Tamil Nadu on June 29, 1998.

“If the GoTN [Government of Tamil Nadu] will withdraw its objections, GoK [Government of Karnataka] will abide by the conditions laid down in the letter of concurrence issued by the Ministry. It will facilitate clearance of the Hogenakkal Water Supply Scheme of Tamil Nadu,” it was recorded in the minutes.

Tamil Nadu later withdrew its objections to Karnataka using its share of Cauvery water for supply to Bangalore.

The Centre made it clear at the meeting that the “National Water Policy attaches [the] highest priority to drinking water supply. It was, therefore, considered desirable that the request both of Karnataka for Bangalore Water Supply and that of TN for Hogenakkal water supply should be considered.”

Later, in September that year, a Union Water Resources Ministry official said “the Ministry of Water Resources has no objection to allocation of 1.4 tmc of Cauvery water annually to the Hogenakkal Water Supply & Sanitation Project by the Government of Tamil Nadu.”

The following is the text of a letter written by B.K. Chakrabarti, Deputy Commissioner in the Union Ministry of Water Resources, on September 21, 1998, to the Tamil Nadu Chief Secretary, giving Tamil Nadu the go ahead for the Hogenakkal project.

“Please refer to the Tamil Nadu Government’s letter no.40405/WS/IV/97 dated 3.3.98 regarding Hogenakkal water supply and sanitation project, which envisages utilisation of 1.4 TMC of water annually from the Cauvery river for drinking water supply to Dharmapuri district of Tamil Nadu [Krishnagiri then was not a district; it was part of Dharmapuri].

“I am directed to state that the Ministry of Water Resources has no objection to allocation of 1.4 TMC of Cauvery water annually to the Hogenakkal Water Supply & Sanitation Project by the Government of Tamil Nadu subject to the following conditions:

“1. As per Cauvery Water Disputes Tribunal (CWDT) interim order dated 25.6.91, 6 TMC water is to be supplied by Tamil Nadu to the Karaikal region of Union Territory of Pondicherry in a regulated manner. The Government of Tamil Nadu has to strictly ensure implementation of the interim order of CWDT and abide by the other restrictions and conditions laid down in the said interim order and any other relevant subsequent order.

“2. According to the interim order of CWDT 205 TMC of water is to be made available to Tamil Nadu at Mettur Dam with weekly and monthly stipulations subject to further clarificatory orders of the Tribunal. It is seen that the intake for the proposed water supply project is in the upstream of the Mettur Dam. As such,
quantity of water to be supplied at Mettur will get reduced to that extent. It is also noted that this water will be drawn for the project only after 2000 A.D.

“3. Water utilisation for the aforesaid scheme is out of the share allocated by the
CMBT in its interim order or to be allocated by the Tribunal to the Government of Tamil Nadu in its final order or award or any other order, and subject to the terms
and conditions of the award or order.

“4. The Government of Tamil Nadu shall have no claim as a prescriptive right to the water for the project in question as existing or committed use in their demand for Cauvery Water allocation which is at present under adjudication by CWDT.

“The approval for implementation of the above project is, however, to be obtained from Ministry of Urban Affairs & Employment.” [THE END]

'Sri Lankan Embassy in Chennai is spying in Tamil Nadu?' - [Kumutham Reporter - 23.03.2008]

2008-03-20T04:31:00.000-07:00

வடக்கு _ கிழக்கு இலங்கையில் மட்டும் வாலாட்டி வரும் இலங்கை அரசு, இப்போது கடல் தாண்டி தமிழகத்துக்குள்ளும் இடக்குச் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டது போலிருக்கிறது. சென்னையில் உள்ள அந்நாட்டுத் தூதரகம் வெளியிட்டுள்ள ஒரு புத்தகத்தைப் பார்க்கும் போது அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் ‘தமிழகத்தின் பார்வையில் விடுதலைப்புலிகள்’ (LTTE in the eyes of Tamil Nadu). இலங்கை அரசின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் வெளியிட்டுள்ள அந்தப் புத்தகத்தில், தமிழகமே புலிகளுக்கு எதிராக இருப்பதைப் போல காட்டப்பட்டிருக்கிறது. இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவாக தமிழகச் செய்தித்தாள்களில் வந்த செய்திகளை மட்டும் பொறுப்பாகத் தேடித் திரட்டி அந்தப் புத்தகம் தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது தமிழீழ ஆதரவாளர்கள் மத்தியில் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியிருக¢கிறது.

‘மனிதம்’ என்ற மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு அமைப்பின் செயல் இயக்குனர் ‘அக்னி’ சுப்ரமணியம் என்பவரின் கையில் இந்தப் புத்தகம் சிக்க, அதை அவர் பா.ம.க. நிறுவனர் ராமதாஸின் கவனத்துக்குக் கொண்டு போயிருக்கிறார். தமிழர் பாதுகாப்புப் பேரவைக¢ கூட்டத்தில் பேசிய ராமதாஸ், ‘‘தமிழீழத்துக்கு எதிரான இந்தப் புத்தகத்தை இலங்கை அரசு வெளியிட்டுள்ளது. இந்தப் புத்தகம் மூலம் தமிழகத்தில் விஷத்தைப் பரப்பி வரும் சென்னையில் உள்ள இலங்கை துணைத் தூதரகத்தைத் தடை செய்ய வேண்டும்’’ என்று ஆவேசப்பட்டிருக்கிறார்.

TO KNOW FULL DETAILS : http://www.tamilinfoservice.com/manitham/mag/kumuthamreporter.htm

ராசீவ் காந்தியை கொன்றவன் யார்? சதிகாரக் கூட்டம் எது? - திருச்சி வேலுசாமி

2008-03-20T04:19:00.000-07:00

ராசீவ் காந்தியை கொன்றவன் யார்? சதிகாரக் கூட்டம் எது? - திருச்சி வேலுசாமி

“வாடிய பயிரைக்கண்டு வாடும் நெஞ்சம் வேண்டும்” என்ற வள்ளலாரும், பற்றிப் படர கொழுகொம்பின்றி தவித்த முல்லைக் கொடிக்காக, தான் ஏறிவந்த தேரையே கொடிபடர நிறுத்தி விட்டுப் போன பாரிவள்ளல் போன்றோரும் பிறந்து, தவழ்ந்து, வாழ்ந்த புண்ணிய பூமிதான், நமது தமிழ் மண். இந்த மண்ணில் நவீன விஞ்ஞான முன்னேற்றத்தில் உலகத்தரத்திற்கு இந்தியாவை உயர்த்திக் காட்டிய முன்னாள் பிரதமர் திரு. ராசிவ் காந்தி 1991ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 21ஆம் நாள் படுகொலை செய்யப்பட்ட செய்திகேட்டு பதறித்துடிக்காதவர்கள் எவரும் இலர். தமிழகத்தின் குக்கிராமங்களில் உள்ள தாய்மார்கள் கூட, தங்களது சொந்த பிள்ளை மரணமடைந்ததைப்போல் துக்கத்தில் தவித்ததை நாடறியும்.

தமிழ் மக்களை நேசித்த இளம் தலைவர் ராசீவ் காந்தி மறைந்து ஏறத்தாழ 17 ஆண்டுகள் கடந்தும் உண்மைக் குற்றவாளிகள் கைது செய்யப்படாததும், சதிகாரர்கள் கண்டறியப்படாததும் இந்த தேசத்தின் இறையாண்மைக்கு விடப்பட்ட சவால். இந்தியர்கள் அனைவருக்கும் மாபெரும் அவமானம்.

இந்த படுகொலையின் காரணமாக பலஅப்பாவித் தமிழர்கள் கைது செய்யப்பட்டு பல்வேறு துன்பங்களுக்கும் துயரங்களுக்கும் ஆளாக்கப்பட்டனர் என்பது கசப்பான உண்மை. ஆனால், அந்தக் கொலைச்சதியில் சம்மந்தப்பட்ட சதிகார்களில் சிலர் அரசின் பாதுகாப்போடு மகிழ்ச்சியாக இன்றும் வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது வேதனையான உண்மை. ராசீவ் படுகொலைக்கு மூளையாக செயல்பட்ட குள்ள நரிக்கூட்டம், தங்களின் சாமர்த்தியத்தால் ஒரு சிலரை “பலிகடா”வாக்கிவிட்டு வழக்கை முடித்துவிட நினைத்தது. நல்லவேளையாக அப்படி நடைபெறவில்லை.

தமிழர்களின் மீது விழுந்த இந்தப்பழி இன்றளவும் நிலைக்க, தமிழினப் பகைவர்களும், ஏகாதிபத்திய சக்திகளும் காரணமாக இருந்தாலும்;;;; ஒருசில தமிழகத் தலைவர்களின் சுயநலமும் காரணம் என்பதனை மறுக்க முடியாது.
திரு. குஐ;ரால் தலைமையில் நடைபெற்ற மத்திய அரசில் தி.மு.கழகத்ததைச் சேர்ந்த இரண்டு அமைச்சர்கள் அங்கம் வகித்தபோது, “தலைவர் ராசீவின் கொலைக்குக் காரணமான தி.மு.கழக அமைச்சர்களை நீக்காவிட்டால், ஆட்சியைக் கவிழ்ப்போம்”, என்று எச்சரித்த காங்கிரஸ் சொன்னபடியே அந்த ஆட்சியைக் கவிழ்த்தது. அதே காங்கிரஸ்தான் இப்போது தனது தலைமையில் நடைபெறுகின்ற மத்தய அரசில் தி.மு.கழகத்தை சேர்ந்த ஏழு பேர்களை அமைச்சர்களாக வைத்திருக்கிறது.

“ராசீவ் கொலைச் சதியில் முக்கிய பங்கு வகித்தவர், திரு.முப்பனார்”, என்று முன்னாள் பிரதமர் திரு. நரசிம்மராவை மேடையில் வைத்துக் கொண்டே சேலத்தில் ஆவேசமாக குற்றம் சாட்டிப் பேசியவர் செல்வி nஐயலலிதா. அடுத்த தேர்தலில் திரு. மூப்பனாரை மேடையில் வைத்துக்கொண்டு அவரை nஐயலலிதா பாராட்டி புகழாரம் சூட்டியதையும் மறக்கமுடியாது.

“ராசீவின் கொலைகச்சதியில் பெரும்பங்கு nஐயலலிதாவுக்கு இருக்கிறது. அவரை விசாரிக்க வேண்டும்”, என்று nஐயின் கமிஷனில் பிரமாண வாக்குமூலம் அளித்தவர் திரு. சுப்ரமணிய சாமி. “குள்ளநரி புத்தி கொண்ட மோசடிப் பேர்வழி சுப்ரமணிய சாமி. அவரை நம்பாதீர்கள்”, என்று சொன்னவர் nஐயலலிதா. ஆனால், “பெண்ணினத்திற்கே பெருமை சேர்க்க வந்த புரட்சித்தலைவி”, என்று nஐயலலிதாவை சுப்ரமணிய சாமியும், உலகப்பொருளாதார மேதையாக விளங்குகின்ற அறிவுஐPவி ‘சாமி” என்று புகழாரம் சூட்டிக் கொள்வதோடு அடிக்கடி விருந்துண்டு மகிழ்கிறார்கள் என்பதுதான் தற்போதைய நிலை.

இப்படிப்பட்ட சந்தர்ப்பவாத அரசியலுக்கு சில தலைவர்கள் துணைபோனதால் ராசீவ் கொலையில் உண்மையை கண்டறியும் விசாரணையில் தொய்வு என்பதனை நாம் ஒப்புக்கொண்டே ஆக வேண்டும். இந்த கடந்தகாலத்தவறுகளைக் களைந்து விட்டு பொறுப்பான சில பணிகளைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் தமிழர்கள் அனைவருக்கும் இருக்கிறது.

இந்த கோரக்கொலையின் வாயிலாக தமிழ் இனத்தின் மீது களங்கமும், தீராப்பழியும் சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதனை மறுப்பதற்க்கில்லை. தமிழினத்தின் மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கின்ற கறையைத் துடைக்க வேண்டுமானால், உண்மைக் குற்றவாளிகள் கண்டறியப்பட வேண்டும். அது இன்றைய தலைமுறைத் தமிழர்களின் வரலாற்றுக் கடமையாகும்.

அன்மையில் தர்மபுரி காவல் நிலையத்தில் திருட்டுபோன துப்பாக்கிகள் வாழைத் தோட்டத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாக செய்தி வந்தது. ஆனாலும், உண்மையைக் கண்டு பிடிக்க பலரை உண்மை கண்டறியும் கருவியில் பரிசோதித்தார்;கள் என்ற செய்தியும் வந்தது. உயிரோ, உணர்ச்சியோ இல்லாத துப்பாக்கிகளுக்காக எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கையை இந்திய தாயின் மதிப்பு மிக்க மைந்தன் ராசீவின் படுகொலைக்கு காரணமானவர்களை ஏன் உட்படுத்தப்படவில்லை?

பதிமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பே nஐயின் கமிஷனில் நான் ஆதாரப்பூர்வமான குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்திய சுப்ரமணிய சாமிக்கு எதிரான பிரமாண வாக்குமூலத்தை அளித்துள்ளேன். ராசீவ் கொலைக்கு பெரிய அளவில் துணை போனவர்கள் என்று அன்னை சோனியாவையும், அவரது தாயாரையுமே சொல்கிற அளவுக்கு திரு. சுப்ரமணிய சாமிக்கு “திமிர்” எப்படி வந்தது.

காலம் கடந்தாலும் இப்போதாவது எல்லோருடைய சந்தேகப்பார்வையின் மையப்புள்ளியாய் விளங்குகின்ற திரு. சுப்ரமணிய சாமியை உண்மை கண்டறியும் கருவியில் பரிசோதிக்க வேண்டும் என்று மத்திய அரசை நான் வற்புறுத்துகிறேன். இதில் உள்நோக்கம் எனக்கு இருப்பதாக யாரும் நினைத்தால், முதலில் என்னை பரிசோதிக்கலாம்.

இந்த நியாயமான எனது கோரிக்கையை அனைவரும் ஆதரிக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறேன். மத்திய அரசு எனது கோரிக்கையை நிராகரிக்குமானால், உச்சநீதி மன்றத்தில் வழக்கு தொடருவேன் என்பதனை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

20-03-2008

===========================

The above statement was released at a Press Meet at Chennai Press Club, Chennai

On behalf of Periyar Anna Peravai, a Press Meet was organised at Chennai Press Club at 11 am on 20-03-2008.

Participants :

Mr. Agni Subramaniam, Executive Director, MANITHAM - Human Rights Org.
Mr. Trichy Velusamy, a prominent Congress personality.
Mr. Trichy Soundararajan, former MLA, Tamil Nadu Assembly.
Prof. A.S.Manian, a well know Tamil Scholar
Mr. Inqulab, Lyrics writer.

Mr. Trichy Velusamy, a prominent Congress member, has openly declared that Mr. Subramania Swamy and Mr. Chandra Swamy are the culprits behind Rajiv assassination.

தமிழ்மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தை இந்தியா நடைமுறைப் படுத்த எத்தனிப்பது அறிவீனம்

2008-03-14T18:27:00.000-07:00

தமிழீழ அரசியலில் காக்கை வன்னியன் ஆகவும், தொழுநோயாளி போலவும் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் தமிழ்மக்களைக் கடத்திக் கொலை செய்துவரும் சிறிலங்கா துணை இராணுவக் குழுவின் தலைவருமான டக்ளஸ் தேவானந்தாவை இந்திய நிதி அமைச்சர் பா.சிதம்பரம், பாதுகாப்பு ஆலோசகர் எம்.கே. நாராயணன, வெளியுறவு அமைச்சின் செயலாளர் சிவசங்கர் மேனன் ஆகியோர் புதுடில்லியில் சந்தித்து 13ஆவது சட்ட திருத்தம் பற்றி ஆலோசனை நடத்தியதாகப் பத்திரிகைச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

தமிழ்மக்களால் முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 22 தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைப் புறந்தள்ளி விட்டு தமிழ்மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட டக்லஸ் தேவானந்தாவை இனச் சிக்கலுக்குத் தீர்வு காணும் முகமாக பா. சிதம்பரம் உட்பட மற்றவர்கள் சந்தித்து ஆலோசனை நடத்தியிருப்பது இந்தியா இன்னமும் வி.புலிகளுக்கு எதிராக ஒரு செயற்கையான (synthetic) தலைமையை உருவாக்கும் முயற்சியைக் கைவிட வில்லை என்பதைத் துலாம்பரமாகக் காட்டுகிறது.

டக்லஸ் தேவானந்தா தமிழ்நாடு காவல்துறையால் கொலைக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு தேடப்பட்டு வரும் ஒரு கொலைக் குற்றவாளி ஆவார். 1986 இல் சென்னை, சூளைமேட்டில் வைத்து அய்யாவு என்ற தலித் பட்டதாரியைச் சுட்டுக் கொலை செய்ததற்காக கைது செய்து சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர். பின்னர் நீதிமன்றத்தால் பிணையில் விடப்பட்ட போது தமிழ்நாட்டைவிட்டு ஓடி இலங்கைக்கத் தப்பிச் சென்றவர். எனவே அவர் ஒரு தேடப்படும் கொலைக் குற்றவாளி ஆவார்.

பிபிசி செய்தியாளர் மயில்வாகனம் திவ்வியராசன் ஒக்தோபர் 19, 2000 இல் அவரது வீட்டில் வைத்து ஆயுததாரிகளால் சுட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டார். திவ்வியராசனைக் கொலை செய்தவர்கள் இபிடிபி ஆயுத கூலிக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள். அந்தக் கூலிக் குழுவைச் சேர்ந்த டேவிட மைக்கல் கொலின்ஸ் கைது செய்யப்பட்டான். ஆனால் அவன் டக்லஸ் தேவானந்தாவின் உதவியுடன் சட்டத்தின் பிடியில் இருந்து தப்பி இலண்டனுக்கு ஓடிவிட்டான். இவ்வாறான சாமுத்திரிகா இலட்சணம் படைதத ஒருவரோடுதான் இந்திய அமைச்சர்களும் அதிகாரிகளும் கைகுலுக்கி இனச் சிக்கல்பற்றி ஆலோசனை நடத்தியிருக்கிறார்கள்.

"சிறிலங்கா அரசியல் யாப்பின் 13 ஆம் சட்ட திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதனை வரவேற்கின்றோம் என்றும் சிறிலங்காவின் அபிவிருத்திக்கு இந்தியா மேலதிகமாக உதவும்" என்ச் சிவசங்கர் மேனன் கூறியிருக்கிறார்.

"இலங்கையின் வடக்கு-கிழக்குப் பிரதேசத்துக்கான அதிகாரப் பகிர்வுத் திட்டம் விரைவில் நடைமுறைக்கு வரும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். மேலும் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணபதில் பாரிய பங்களிப்பை இந்தியா செலுத்த உள்ளது" என்று எம்.கே.நாராயணன் கூறியதாக டக்ளஸ் தேவானந்தா தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

பகற்கனவு கணும் உரிமை எல்லோருக்கும் உண்டு. குறிப்பாக இந்திய நிதி அமைச்சர் பா.சிதம்பரம், பாதுகாப்பு ஆலோசகர், எம்.கே. நாராயணன, வெளியுறவு அமைச்சின் செயலாளர் சிவசங்கர் மேனன் ஆகியோருக்கு உண்டு.

13 ஆவது சட்ட திருத்தச் சட்டம் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியைச் சேர்ந்த மிதவாதத் தமிழ்த் தலைவர்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட திருத்தமாகவும். அந்தத் திருத்தத்தின் கீழ் 1999 இல் மாகாணசபைககு நடத்தப்பட்ட தேர்தலை தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி புறக்கணித்தது. அந்தச் சட்ட திருத்தத்தை நடைமுறைப் படுத்தத்தான் இந்தியா இப்போது ஒற்றைக் காலில் நிற்கிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மிதவாதத் தலைவர்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தை இருபது ஆண்டுகள் கழித்து நடைமுறைப் படுத்த இந்தியா எத்தனிப்பது அறிவீனமாகும். அது வேதாளம் மீண்டும் முருக்கை மரத்தில் ஏறிய கதை போன்றது. இந்த 20 ஆண்டு காலத்தில் விடுதலைக்குத் தமிழ் மக்கள் கொடுத்த விலை - பலி கொடுத்த உயிர்கள் - சிந்திய குருதி - மிக மிக அதிகமாகும்.

கடந்த காலத்தில் இராசீவ் விட்ட வரலாற்றுத் தவறை மீண்டும் இந்தியா செய்ய ஏன் ஒற்றைக் காலில் நிற்கிறது என்பது எமக்கு விளங்கவில்லை. மத்திய காங்கிரசின் இந்த தமிழ் விரோதப் போக்குக்கு தமிழக முதல்வரும் காரணம் என நாம் நினைக்கிறோம்.

"இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை எதுவோ அதுவே திமுக வின் வெளியுறவுக் கொள்கை" என்ற தமிழக முதல்வரின் குழந்தைத்தனமான அறிவிப்பின் வாயிலாக தனது குடுமியை அவர் திலலிக்குக் கொடுத்துவிட்டார்.

வி.புலிகளை ஓரங்கட்டிவிட்டு தமிழர்களுக்குள் இருக்கும் எட்டப்பர்களின் துணையோடு 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்த இந்திய அரசு எத்தனிப்பது மண் குதிரையை நம்பி ஆற்றுக்குள் இறங்கினவன் கதையாகவே முடியும். இதனை உறைப்பாக இந்திய அரசுக்குச் சொல்லி வைக்க விரும்புகிறோம்.

இந்தியா உதவி செய்யாவிட்டாலும் உபத்திரவம் செய்யாமல் இருப்பது எல்லோருக்கும் நல்லது. [THE END]

தமிழீழம் தமிழகம் இந்தியா

2008-03-14T09:25:00.000-07:00

மார்ச்சு 12 2008

திரு. கி. வீரமணி

தலைவர்

திராவிடர் கழகம்

சென்னை

தமிழ்நாடு

தமிழீழம் தமிழகம் இந்தியா

அன்புடையீர் வணக்கம்.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு நீங்கள் கொடுத்து வரும் ஆதரவுக்கு நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டுள்ளோம. இந்திய அரசின் துரோகத்தாலேயே தமிழீழ விடுதலைப் போராடடம் தள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு போகிறது.

ஒரு புறம் "இலங்கைத் தமிழர் மலேசியத் தமிழர் பற்றிய கரிசனை எங்களுக்கு உண்டு. அமைதி வழியில் தமிழர்களது வேட்கையை நிறைவு செய்யும் வண்ணம் இனச சிக்கல் (“The interests of ethnic Thamils in Sri Lanka as well as in Malaysia mattered to Delhi. The way forward lies in a peacefully negotiated settlement within the framework of a united Sri Lanka acceptable to all communities, including the Thamils. India was concerned about the recent violence in that nation and was "closely monitoring" the developments. India has welcomed the "declared intention" of Sri Lanka to fully implement the 13th Amendment, a move that could give a degree of autonomy to Thamil-dominated regions in that country.”) தீர்க்கப்படவேண்டும்" என இந்திய வெளியுறவு அமைச்சர் பிரனாப் முகர்ஜி சொல்கிறார். மறுபுறம் இந்தியா சிறிலங்காப் படைக்கு ஆயுதம் ராடர். போர்க் கப்பல் உளவுத் தகவல் சிறப்புப் பயிற்சி போன்ற-வற்றைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தமிழ் மக்களை நாளும் குண்டு போட்டுக் கொல்கிற சிறிலங்கா இராணுவத் தளபதிக்கு இந்தியப் படைத்துறை அதிகாரிகள் செங்க்ம்பள வரவேற்புக் கொடுத்து வரவேற்கிறார்கள். கஷ்மீர் போர் முனைக்கு இராணுவ தளபதி சரத் பொன்சேகாவை கூட்டிக் கொண்டு சென்று உபசரிக்கிறார்கள். சிங்கள இராணுவத்தைப் புலிகள் வெல்ல விடமாட்டோம் என்று உறுதிமொழி கொடுக்கிறார்கள்.

இதனை எதிர்த்து உங்களைத் தவிர வேறு யாரும் அறிக்கைவிட வில்லை. கண்டிக்கவும் இல்லை. ஜெனிவாவில் நடக்கும் அய்யன்னாவின் மனிதவுரிமை அமர்வுகளில் சிறிலங்காவின் மனிதவுரிமை மீறல்களை நியாயப்படுத்திப் பேசும் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. ஏனைய நாடுகள் பாகிஸ்தான் மற்றும் யப்பான் நாடுகள்.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் இந்தியாவின் அணுகுமுறை தமிழ்மக்களுக்கு மாறாக இருக்கிறது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தமிழர் தரப்பால் நிராகரிக்கப்பட்ட 13 ஆவது அரசியல் திருத்த சட்டத்தை இந்தியா பாராட்டி வரவேற்றுள்ளது. இந்தியப் பிரதமர் இந்திய வெளியுறவு அமைச்சர் போன்றோர் சவுத் புளக்கில் உள்ள பார்ப்பனர்களாலும் மலையாளிகளாலும் பிழையாக வழி நடத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு தவறான ஆலோசனை வழங்கப்படுகிறது. ஓய்வு பெற்ற மலையாளி - பார்ப்பான் கே. எம். நாராயணனுக்கு இருக்கும் செல்வாக்கில் நூறில் ஒரு பங்கு கூட தமிழக முதல்வருக்கு இல்லாமல் இருக்கிறது.

சிறிது காலம் முதல்வர் கருணாநிதி தமிழர் சிக்கல் பற்றி சட்ட சபையில் பேசினார். தீர்மானம் நிறைவேற்றினார். பின்னர் 4 தமிழக மீனவர்களை வி.புலிகள் கொன்றுவிட்டனர் என முன்னாள் காவல்துறை அதிகாரி சொல்கிறான் எனக் கூறி "வி.புலிகளை நாங்கள் ஆதரிகக மாட்டோம். அவர்களுக்குக் கொடுத்து வந்த ஆதரவை எப்போதோ திருப்பிப் பெற்றுக் கொண்டுவிட்டோம் - வி.புலிகளைப் பற்றிய அணுகு முறையில் அதிமுக பொதுச்செயலாளர் ஜெயலலிதா அவர்களும் நானும் ஒத்த கொள்கையோடு இருக்கிறோம்" என்று முதல்வர் கருணாநிதி எந்த துக்கமோ வெட்கமோ இன்றி அறிவித்தார். அரசியலில் கீரியும் பாம்பும் போல் இருக்கும் முதலவர் கருணாநிதியும் ஜெயலலிதாவும் வி.புலிகளைப் பொறுத்தளவில் நிகமும் தசையும் போல் இருக்கிறார்களாம்!

வி.புலிகளை விட்டுவிடுவோம். நாளும் பொழுதும் குண்டு போட்டுக் கொல்லப்படுகிற தமிழ்மக்களுக்கு தமிழக முதல்வர் குரல் கொடுக்க வேண்டாமா? பட்டினி கிடந்து சாகும் சொந்தங்களுக்குக் குரல் கொடுக்க வேண்டாமா? ரோம் எரியும் போது பிடில் வாசித்த நீரோ மன்னனுக்கும் தமிழக முதல்வர் கருணாநிதிக்கும் வேறுபாடு ஏதாவது இருக்கிறதா?

நீங்கள் கலைஞர் ஆட்சி தமிழகத்தின் பொற்கால ஆட்சி என்று புகழலாம். அனைத்துக் கட்சியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம்இ பள்ளிகளில் தமிழ் கட்டாய பாடம்இ தில்லை அம்பலத்தில் தேவார - திருவாசகம் பாடலாம் போன்றவற்றை அவர் செய்து முடித்திருப்பது பாராட்டப்பட வேண்டிய சாதனைகள்தான். ஆனால் அவர் உங்களைப் போன்றவர்கள் பக்கத்தில் இருந்து இடித்தபடியால்தான் இவற்றைச் செய்தார். இல்லாவிட்டால் செய்திருக்க மாட்டார். மேலும் இவற்றை அவர் எப்போதோ செய்து முடித்திருக்க வேண்டும். 40 ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரித்தால் அதனால் அரசியல் இலாபம் எதுவும் இல்லை என்று முதல்வர் நினைக்கிறார். " தனது அரசு சிறுபான்மை அரசு காங்கிரசைப் பகைத்தால் ஆட்சி பறி போய்விடும்" என்று நினைக்கிறார். அதே சமயம் மத்தியில் திமுக தயவில்தான் காங்கிரஸ் ஆட்சி செய்கிறது என்பதை அவர் ஏன் சிந்தித்துப் பார்க்க மறுக்கிறார்?

மேலும் "கொள்கை என்பது உடுத்திருக்கிற வேட்டிஇ பதவி என்பது தோளில் போட்டிருக்கிற துண்டு" எனச் சொல்பவருக்கு பதவி பறிபோய்விடும் என்ற பயம் வரலாமா?

முதல்வர் கலைஞர் தமிழீழத் தமிழர்களுக்கு மிகப்பெரிய வரலாற்றுத் தவறைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அவரைக் காக்கும் தெய்வம் என்று எண்ணியிருந்த காலம் இருந்தது. இப்போது காக்கும் தெய்வம் காட்டிக் கொடுக்கிற தெய்வமாக மாறிவிட்டதா என்ற அங்கலாய்ப்பு எங்களுக்கு உண்டு. அய்யங்கார் ஜெயலலிதாவுக்கும் தமிழினத் தலைவர் கருணாநிதிக்கும் வேறுபாடு இல்லாமல் இருப்பது மிகவும் வெட்கக் கேடானதாகும். இதனை எமது போகூழ் என்று சொல்லலாமா?

இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது வன்னி நிலப்பரப்பின் மீது சிறிலங்கா விமானங்கள் குண்டு வீசியுள்ளன!

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தை வென்றெடுக்க குருதி சிந்தி கண்ணீர் சிந்தி வியர்வை சிந்திப் போராடும் தமிழீழத் தமிழர்கள் அதற்கான விலையைக் கொடுத்துப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.போர்க்களத்தில் புலிகள் தங்கள் இளைய இனிய உயிர்களை அந்த விடுதலை வேள்வியில் ஆகுதி செய்து வருகிறார்கள்.

மிக்க அன்புடன்

நக்கீரன், தலைவர், தமிழ்ப் படைப்பாளிகள் கழகம், கனடா

தமிழ் பாதுகாப்பு இயக்கம் இலங்கைத் தமிழர்களின் மீதான அடாவடியை நிறுத்தகோரி தொடர் போராட்டம்

2008-03-13T04:09:00.000-07:00

தமிழ்க்குடி திரு. இராமதாசு அவர்கள் தலைமையில் சென்னை தி.நகரிலுள்ள பிரிசு பார்க் ஒட்டலில் 13-03-2008 காலை 10.30 மணிக்கு, “ஈழத்தமிழர் பிரச்சனையை, இந்திய அரசுக்கு எவ்வாறு கொண்டு செல்வது” என்பது குறித்த கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது. திரு. தொல். திருமாவளவன் மற்றும் பா.ம.க தலைவர் மற்றும் சட்டமன்ற பா.ம.க தலைவர் திரு. கோ.க.மணி முன்னிலை வகித்தனர். இதில் பல்வேறுபட்ட தமிழியக்கங்கள் சார்ந்த தமிழினத் தலைவர்களும், மனித உரிமை காப்பாளர்களும், திரைப்பட துறையினர்களும், ஊடகவியளாலர்களும், எழுத்தாளர்களும் என பலதரப்பட்ட ஈழ ஆர்வலர்கள் பங்கெடுத்தனர்.

முதலில், இலங்கை கூலிப்படையால் கொல்லப்பட்ட தமிழீழ நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மாமனிதர் திரு. சிவநேசன் அவர்களுக்கும் மற்றும் இலங்கை கடற்படையால் கொல்லப்பட்ட தமிழக மீனவர்களுக்கும் இரண்டு நிமிடம் அஞ்சலியுடன் கலந்துரையாடல் தொடங்கியது.

அன்மையில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள், “மீண்டும் ஒரு வரலாற்றுத் தவறிழைக்க இந்திய அரசு முற்படுகின்றதா?” கேள்வி கேட்டிருந்த அறிக்கையை திரைப்பட இயக்குநர் திரு. சீமான் வாசித்தார். பின்னர் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த தமிழினத் தலைவர்கள் தங்களது கருத்துக்களை தெரிவித்தனர்.

“தமிழகத்தின் மக்கள் எழுர்ச்சியுடன், சென்னையில் ஒரு மாபெரும் பேரணி ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஆதரவாய் நடத்தப்பட வேண்டும்” - இராசேந்திர சோழன்.

“இங்குள்ள தமிழ் எழுத்தாளர்கள், திரைப்படத்துறையினர் மற்றும் பிற படித்த மேதைகளுக்கு ஈழத்தமிழர்களின் நிலை குறித்து ஒரு உள்அரங்க கருத்தரங்கம் நடத்தப்பட வேண்டும்” – எழுத்தாளர் செயப்பிரகாசம் (எ) சூரியதீபன்.

“எதிரிகளை நாம் அடக்க வேண்டும்” – திரைப்பட இயக்குநர் திரு. புகழேந்தி.

“ஈழத்தமிழரை காக்க இந்தியா அரசை வலியுறுத்த, லட்சகணக்கில் அஞ்சல் அட்டைகளை மத்திய அரசுக்கு அனுப்ப வேண்டும்”. ஒரு தமிழர் கூற, இதற்கு திரு இராமதாசு, “அஞ்சல் அட்டைகள் வாங்கினால் மத்திய அரசுக்கு லாபம் தான் வரும். நாம் போடும் அஞ்சல் அட்டைகள், குப்பை கூடைக்குள் தான் போகும்”, என்றார்.

“ஈழத்தமிழரின் உண்மைகளை ஒரு திரைப்படம் எடுத்தாலே, உலக மக்கள் அனைவரையும், போராட்டத்தின் நியாயத்தை உணர்ந்து கொள்ள செய்ய முடியும்” - திரைப்பட இயக்குநர் திரு. தங்கர்பச்சான்.

“தமிழகத்தில் உள்ள ஈழத்தமிழ் எதிர்ப்பாளர்களை முதலில் அடையாளம் காட்ட வேண்டும். குறிப்பாய் தமிழகத்தில் செயல்பட்டுவரும் இலங்கை துணை தூதரகம் அன்மைக்காலமாய் “தமிழகத்தின் பார்வையில் எல்.டி.டி.இ" என்ற புத்தகத்தை இலவசமாய் தமிழகத்தில் வினியோகித்து வருகிறது. இலங்கை துணை தூதரகத்தை முற்றுகை போராட்டம் நடத்தப்பட வேண்டும்”, என்ற செய்தியை சொல்லிவிட்டு அப்புத்தகத்தை திரு. இராமதாசு அவர்களிடத்தில் கையளித்தார் மனிதம் - மனித உரிமை அமைப்பின் செயல் இயக்குநர் திரு. அக்னி சுப்பிரமணியம். பெற்று கொண்ட திரு. இராமதாசும் மேடையில் வீற்றிருந்தோரும் அதிர்ச்சியுடம் அப்புத்தகத்தை புரட்டி பார்த்தனர். “இது போல் ஒரு புத்தகம் வந்திருப்பது எங்களுக்கு தெரியாது”, என்றனர்.

“செயலலிதா அவர்கள் ஈழத்தமிழருக்கு ஆதரவாய் கருத்துரிமை மாநாடு நடத்திய என்னை கைது செய்ய சொல்லி ஒரு நாள் முழுக்க தமிழக சட்டமன்றத்தில் பேசிய பேச்சு, முழுக்க முழுக்க இலங்கை துணை தூதுவர் அலுவலகத்தில் தயாரானது தான். இலங்கை தூதரகம் இங்கு உளவு வேலை பார்க்கிறது. இலங்கை துணை தூதுவர் திரு. அம்சா, தமிழராய் இருந்தும் தவறான பரப்புரை மேற்கொண்டு வருகிறார். இலங்கை தூதரகம் இங்கு தேவையில்லை. அவர்களை முதலில் இங்கிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும்”, என்று உணர்ச்சி பொங்க திரு. திருமாவளவன் பேசிய பொழுது அரங்கம் அதிர கைத்தட்டும் ஒசை கேட்டது.

“தமிழ் பாதுகாப்பு இயக்கம் சார்பாய் ஈழத்தமிழருக்கு ஆதரவாய் தொடர் போராட்டம் நடத்தப்படும். முதலில் தொடர் முழக்க போராட்டம் விரைவில் நடத்தப்படும். பின்னர் அடுத்தக்கட்ட நடவடிக்கையை குழு ஒன்று அமைத்து முடிவுகள் எடுக்கப்படும். என்ன திமிர் இருந்தால் நம்மன்னில் இருந்து கொண்டு இலங்கை தூதரகம் “தமிழகத்தின் பார்வையில் எல்.டி.டி.இ" என்ற புத்தகத்தை கொடுத்துக்கொண்டிருப்பார்கள். இவற்றிற்கெல்லாம் விரைவில் முடிவு வரும்”, என்றார் கூட்டத்தை தலைமையேற்றிருந்த திரு. இராமதாசு.

பின்னர் கிழ்கண்ட அறிக்கைகயை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து இந்திய அரசிற்கு உடனடியாய் அனுப்பி வைக்கப்படும், என்ற திரு. இராமதாசு, அந்த அறிக்கையை வாசித்து காட்டினார்.

அறிக்கை : ஈழத் தமிழர் பிரச்சினை - இந்திய அரசுக்கு

கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலத்துக்கு மேலாக இலங்கையில் தொடங்கிய இனப்பிரச்சினை இன்னும் தீர்ந்தபாடில்லை. சபிக்கப்பட்ட இனமாக அங்கே தமிழினம் இனவெறியின் கோரமுகத்தை தினமும் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறது. சுமார் 4 தலைமுறைகளை கல்வி இல்லாமல், வேலை வாய்ப்பு இல்லாமல் ஒரு பிரிவினர் ஈழத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். இன்னொரு பிரிவினர் புலம் பெயர்ந்து நாடோடிகளாக வாழ வேண்டிய துர்பாக்கிய நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். உலகம் முழுவதும் இன, மொழி, மத உரிமைகளுக்காகக் போராடும் குழுக்களுக்கு ஆதரவு கரம் நீட்டுபவர்கள் கூட, ஈழத் தமிழர்ப் பிரச்சினையை ஏதோ தீண்டத்தகாத விசயமாகக் கருதி புறக்கணித்து வருகின்றனர். மற்றவர்களுக்கு ஒன்று, ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஒன்று என இரட்டை அளவு கோல் முறையை அவர்கள் கடைபிடிப்பது ஒரு புறம் வியப்பாகவும் மறுபுறம் கசப்பாகவும் இருக்கிறது.

இந்த நிலையில் ஈழத் தமிழர்கள் மீதான மும்முனைத் தாக்குதலை இலங்கை இராணுவம் தீவிரமாக்கியுள்ளது. யுத்தத்தில் கடைபிடிக்க வேண்டிய அடிப்படை நியதிகளைக் கூட காற்றில் பறக்க விட்டு, மருத்துவமனைகள், பள்ளிக் கூடங்கள், சிறார் இல்லங்கள், குடியிருப்புகள் என குண்டுவீசி தாக்குதல் நடத்தப்படுகிறது. இந்த பாசிச நடவடிக்களை உலகின் பல்வேறு நாடுகளும் கண்டித்து இலங்கை அரசுக்கு அளித்து வரும் அனைத்து உதவிகளையும் நிறுத்துவதாக எச்சரித்துள்ளனர்.

ஈழத் தமிழர்கள் வேறு நாட்டுக் குடிமக்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் தமிழனத்தின் ஒரு அங்கம். இந்தியத் தமிழர்களின் உணர்வுகளோடு இரண்டறக் கலந்தவர்கள். அவர்களுக்கு ஒரு தீங்கு இழைக்கப்பட்டால் அது இங்குள்ளத் தமிழர்களின் உள்ளங்களில் அதிர்வுகள் ஏற்படுத்தும். இதனை யாராலும் மறைத்து விட முடியாது.

அண்மைக்காலத்தில் இந்தியத் தமிழர்களின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும் வகையில் பல செயல்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. இலங்கைத் தமிழர்களின் பிரச்சினைக்கு சுமுகமாகத் தீர்வு காண வேண்டும் என்பது இங்குள்ள தமிழர்களின் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால் இந்திய அரசின் நடவடிக்கைகள் தமிழர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ற வகையில் இல்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறோம்.

நார்வே நாட்டு அமைதித் தூதுவர்கள் மேற்கொண்ட சமரச பேச்சுவார்த்தையில் இருந்து தன்னிச்சையாக விலகிக் கொண்ட இலங்கை அரசு, இனப் பிரச்சனைக்கு இராணுவ ரீதியிலான தீர்வினைக் காண வேண்டும் என்ற வெறியுடன் ஈழத் தமிழர்கள் மீது மூர்க்கதனமாகத் தாக்குதல் நடத்தி வரும் சூழ்நிலையில் அதற்கு உதவிடும் வகையில் எத்தகைய நடவடிக்கைகளிலும் இந்திய அரசு ஈடுபடக் கூடாது என்பது இங்குள்ள தமிழர்களின் ஏகோபித்த எதிர்பார்ப்பாகும். ஈழத் தமிழர் பிரச்சினைக்கு நியாமான தீர்வு காண்பதற்கு இந்திய அரசே முன்முயற்சி எடுத்து செயல்பட வேண்டும். இந்திய அரசின் நடவடிக்கைகள் ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆராவாக இல்லாவிட்டாலும் அவர்களை அடக்கி ஒடுக்குவதில் முழு மூச்சாக இறங்கியுள்ள இலங்கை அரசுக்கு சாதகமாக அமைந்து விடக் கூடாது. ஆனால் அண்மைக் காலமாக இலங்கை இராணுவத்துக்கு அளித்து வரும் பயிற்சியும், சிறிய இராணுவ தளவாட உதவிகளும் தமிழர்களை அடக்கி ஒடுக்கும் இலங்கை அரசுக்கு ஊக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்றால் மிகையாகாது. எனவே இலங்கை இராணுவத்துக்கு அளித்து வரும் பயிற்சியையும் உதவிகளையும் இந்திய அரசு நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

பல்வேறு நாடுகளில் நடைபெறுவது போல் இலங்கையில் ஏதோ ஒரு யுத்தக் குழுவுக்கம் அரசு படைகளுக்கும் யுத்தம் நடைபெறவில்லை. இங்கே ஒரு இனம் தன்னுடைய அழிவைத் தடுப்பதற்காக களத்தில் நின்ளு போரிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதை அடக்கி ஒடுக்கி, அந்த இனைத்தையே இலங்கையின் வரைபடத்தில் இருந்து அகற்றி விடும் முயற்சிகள் மூர்க்கத்தனமாக நடைபெற்று வருகின்றன. இதனை இந்திய அரசு உணர்ந்து தமிழ் இனத்தைக் காக்க உதவிக்கரம் நீட்ட வேண்டும். அப்படி செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, இலங்கையில் தமிழனம் அழிந்து போவதற்கு எந்த வகையில் துணையாக இருந்து விடக் கூடாது என்று வலியுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனையில் இந்திய அரசின் அணுகுமுறையும், நடவடிக்கைகளும் முற்றிலுமாக மாற வேண்டும். ஈழத் தமிழர்களின் நியாயமான உரிமைகளைக் காத்திடும் வகையில், இந்திய அரசின் நடவடிக்கைகள் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கிறோம். இதில், தமிழக அரசின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது. கடந்த காலங்களில் மாநில அரசு முன்நின்று மேற்கொண்ட பல்வேறு நடவடிக்கைகள் தான், ஒட்டுமொத்த தமிழகமே இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக ஒன்றுபட்டு குரல்கொடுப்பதற்கு தூண்டுகோளாக இருந்திருக்கின்றன என்பதை சுட்டிக் காட்டுகிறோம். எனவே, தமிழக அரசு மெத்தனம் காட்டாமல், இலங்கைத் தமிழர்களின் நலன் காக்க, நடுவண் அரசிடம் தக்க விதத்தில் எடுத்துரைக்க வேண்டும். அதற்குத் தமிழக மக்கள் அனைவரும் கருத்து வேறுபாடுகளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு துணை நிற்க வேண்டும் என்றும் வேண்டிக்கொள்கிறோம்.

இலங்கை இராணுவத்தின் கொட்டம் அவர்களின் நாட்டோடு நின்று விடவில்லை. முன்பெல்லாம் என்றோ ஒருநாள் தமிழக மீனவர்கள் மீது இலங்கைக் கடற்படையினர் தாக்குதல் நடத்துவார்கள். ஆனால் இன்று தாக்குதல் நடைபெறாமல் ஒரு நாள் கூட விடிவதில்லை. அத்துடன் நிற்காமல் மீனவர்களைக் கடத்திச் சென்றும் துன்புறுத்துகிறார்கள். சிறையில் அடைக்கிறார்கள். அந்த குடும்பங்கள் படும்பாடு சொல்லி மாளாது. இதற்கெல்லாம் காரணம் இந்தியாவுக்கு சொந்தமாக இருந்த கச்சத் தீவை இலங்கைக்குத் தாரை வார்த்ததுதான். எனவே தமிழக மீனவர்களுக்கு ஆண்டாண்டு காலமாகச் சொந்தமாக இருந்த கச்சத் தீவை மீண்டும் மீட்பதற்கு உரிய நடவடிக்கைகளை மத்திய அரசு எடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறோம்.

இலங்கை கடற்படையில் இந்த அடாவடி செயல்கள், தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில் மிகப் பெரிய சக்தியாக விளங்கும் இந்தியாவுக்கு சாவல் விடும் வகையில் உள்ளன. இந்தியா தொடர்ந்து நிதானம் காப்பது அதனுடைய பெருமைக்கும் பலத்துக்கும் இழுக்காகவே முடியும். இந்த இடத்தில் ஒரு விசயத்தைச் சுட்டிக் காட்ட விரும்புகிறோம். இந்தியாவுக்கும் இதர நாடுகளுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட எந்த ஒரு பிரச்சினையிலும் இந்தியாவுக்கு ஆதரவான நிலையை இலங்கை எடுத்ததில்லை என்பதை இந்திய அரசும் இலங்கைப் பிரச்சனையில் அரசுக்கு ஆலோசனை கூறி வரும் ஆலோசகர்களும் நினைவில் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். கடந்த காலத்தில் இலங்கை அரசு செயல்பட்ட முறைகளைப் புரிந்து கொண்டாலே, நிகழ்காலத்தில் எந்த நிலைபாட்டை இந்தியா எடுக்க வேண்டும் என்பது தெளிவாகும். (முற்றும்)

IN ENGLISH TRANSLATION :

Sri Lanka's ethnic conflict remains unsolved for the past quarter century. The Tamil people become everyday victims of the cruel face of racism. Sinhala ruling class has denied education or employment to almost four generations of Eelam Tamils, and many are leading unsettled lives as immigrants in foreign countries. The institutions that fight against racial, religious and linguistic discrimination too are staying away from asserting their moral stand on Tamil issue, causing surprise and bitterness to those seeking redress.

In this climate, Sri Lanka Army (SLA) has launched a three-pronged attack on the Tamil people. The SLA and security forces have jettisoned basic ethics of warfare and are dropping bombs on schools, orphanages and residential areas. The international community has condemned these incidents and have threatened to stop aid to Sri Lanka.

The people of Tamil Eelam are a part of the Tamil-speaking world. They have a special place in the heart of Indian Tamils. If any harm befalls them, Tamils in Tamil Nadu will not stay silent; no one can hide this truth.

In recent days, several acts which hurt the sentiments of the Indian Tamils have taken place. The Tamils here expect an amicable solution to the problems of the Sri Lankan Tamils. But, the Indian Government has not lived up to the expectations of our people.

The Sri Lankan Government, which unilaterally withdrew from the Norway mediated Cease Fire Agreement, has been pressing for a military solution to the ethnic crisis, and has unleashed brutal attacks on the Tamil people of Eelam. In this circumstance, the unanimous expectation of all Indian Tamils is that the Indian Government should not support the Sri Lankan Government instead, we expect our Government to take initiatives to find a just solution to the problems faced by Eelam Tamils.

Recently, India has given training to the Sri Lankan military, and this has encouraged the Sri Lankan Government to intensify the war on the Tamil people. We urge the Indian Government to stop all military aid to the Sri Lankan Government.

Unlike in many other conflicts, in Sri Lanka, a group has taken up arms to defend its people from genocide. Sri Lankan state has embarked on a focused effort to crush the struggle and to erase the Tamil people from the map of Sri Lanka. The Indian Government should recognize this and work towards saving the Tamil people. It should not be seen as collaborating in Sri Lanka's genocide of Tamils.

We demand that the Indian Government radically change its approach and actions in the Sri Lankan Tamils issue. We request the Indian Government to modify its strategies in order to safeguard the just rights of the Lankan Tamils. The role of the Tamil Nadu Government in this regard is extremely important.

We wish to point out that in the past, State government has spearheaded several initiatives which brought together entire Tamil Nadu people to speak in unison in support of the Tamils of Eelam. Tamil Nadu government without remaining silent must assert its influence in the Centre and shape its policy towards protecting Tamils in Tamileelam. We also request the people of Tamil Nadu to set aside their individual differences and to unite for this cause.

The belligerence of Sri Lanka Navy (SLN) is not confined to Tamileelam. SLN attacks on the Tamil Nadu fishermen have been escalating at an alarming rate. They abduct our fishermen, they torture them, they arrest them. Our fisher families affected by SLN aggression are undergoing severe hardships. Kachchatheevu which was gifted to Sri Lanka by India, is central to the travails faced by Tamil Nadu fishermen. We urge the Central Government to take steps to take control of Kachchatheevu which traditionally belonged to the Tamil Nadu fishermen.

India should assert its supremacy as a regional super power by confronting any challenge from the Sri Lanka Navy in the Indian ocean and Palk straits. India cannot remain mute.

We would also like to point out that Sri Lanka has never taken a pro-India stance in issues important to India in international arena. The Indian Government, advisors and diplomatic staff must be cognizant of Sri Lanka's past diplomatic record. Past behavior is an accurate predictor of future behavior of the Sri Lanka Government. India can ignore this lesson only at its own peril. [THE END] - Courtesy : Tamil Net

==================================================

Stop Indian military aid to Sri Lanka: Tamil Nadu leaders [TIS]

New Delhi unabashedly rolling the red carpet to Sri Lankan military chief Lt Gen Sarath Fonseka has caused a furore among Tamil Nadu politicians who have urged the Indian Central Government to stop all military aid to the genocidal government of Sri Lanka. Paddali Makkal Kadchi (PMK, Toilers' Party) founder-leader S Ramadoss and Viduthalai Chiruththaikal Kadchi (VCK, Liberation Panthers Party) President Thol Thirumavalavan accused the Central Government of sabotaging Tamil aspirations on the Sri Lankan issue by lending support to the military-backed genocide of the Eelam Tamils.

In a joint statement issued on Thursday following three-hour consultations on the Sri Lankan issue at a hotel in Chennai, Ramadoss and Thirumavalavan demanded "an immediate halt to all Indian military aid to the Sinhalese chauvinist regime in Sri Lanka which has directed its entire strength in a barbaric manner against the Tamil people". They have also planned to stage a demonstration against the Indian support to Sri Lankan military.

They pointed out that while the people of Tamil Nadu wanted their Tamil-speaking brethren to live in peace in Sri Lanka, the activities of the Indian Government were totally in violation of these expectations. Both the leaders urged an immediate change in New Delhi's external affairs policy and asked the Tamil Nadu Government to lead the Centre in the right direction in order to protect the lives of the Tamil people in Sri Lanka.

Ramadoss said that both the parties would raise this issue in the forthcoming budget session of the Legislative Assembly.

Thirumavalavan pointed out that the Lankan navy was mercilessly killing innocent Indian Tamil fishermen and in order to effectively combat this menace, he urged the Central Government to immediately reclaim Kachchatheevu. The VCK leader also demanded that the Sri Lankan High Commission office should not remain in Tamil Nadu any longer.

The leaders maintained that they were prepared to sacrifice for the sake of this issue and called for the consolidation of all Eelam supporters in Tamil Nadu under an umbrella organization. [THE END]

ஒரு இந்திய இராணுவத் தளபதியின் அரசியல் வாக்குமூலம்

2008-03-09T10:02:00.000-07:00

-சு.ரவி-

'இலங்கையில் தலையீடு" - மீளச் சொல்லப்பட்டுள்ள இந்திய சமாதானப் படையின் அனுபவங்கள் என்ற இந்த நூல் இந்தியப் படையின் தளபதி மேஜர்- ஜெனரல் கர்கிரத்சிங் அவர்களால் எழுதப்பட்டுள்ளது.

இலங்கையில் நிலைகொண்டிருந்த இந்திய சமாதானப் படையின் முதற் கட்டளைத் தளபதியாக இவரே நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்.

72 வயதில் இன்றும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத் சிங்;கின் இந்த நூல் டிசம்பர் 2006 இல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

தேசியத்தலைவர் மேதகு வே.பிரபாகரன் - இந்தியத் தூதர் ஜே.என்.டிக்சிற்- மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத்சிங்; ஆகியோர் பலாலிப் படைத்தளத்தில் - ஒரு சந்திப்பின் பின் - ஒன்றாக நின்று எடுத்த நிழல்படம் நூலின் முன் அட்டையை அலங்கரித்துள்ளது.

இந்த நூல் 188 பக்கங்களைக் கொண்டிருக்கின்றது. எனினும் முதல் 137 பக்கங்களுடன் நூல் நிறைவடைகின்றது. ஏனைய பக்கங்கள் ~இலஸ்ரேட்டட் வீக்லி என்ற இந்தியச் சஞ்சிகைக்கு நூலாசிரியர் 1991 இல் வழங்கிய செவ்வி மற்றும் இந்தியத் தளபதிகளின் கடிதங்கள் - கட்டளைகள்-தகவல்; அட்டவணைகளுடன் நிறைக்கப்பட்டுள்ளது.

நூலாசிரியர் கூறும் தகவல்கள்
ராஜீவ் காந்தியின் அரசாங்கத்தினால் ஆரம்பம் முதலே இந்திய சமாதானப்படை குழப்பகரமான நோக்கங்களுடன்- பிழையாக வழிநடத்தப்பட்டன என்று நூலாசிரியர் குற்றம் சாட்டியுள்ளார்.

இந்தக் குழப்பங்களை, பிழைகளைச் சரிசெய்யத் தான் முயன்று தோற்றதாக நூலாசிரியர் சம்பவங்களுடன் கூறுகின்றார்.

தனி ஈழம் என்ற தமிழரின் அரசியல் அபிலாசையை ஈடேற்றக்கூடிய ஒரே இயக்கம் புலிகள் இயக்;கம்தான் என்பது தமிழ் மக்களின் ஏகோபித்த கருத்தாக இருந்ததைத் தான் கண்டுணர்ந்ததாக நூலாசிரியர் பிரகடனப்படுத்துகின்றார்.

ஆனால் தமிழ் மக்களிடமிருந்து புலிகள் இயக்கத்தை அந்நியப்படுத்துவதுதான் இந்திய சமாதானப்படையின் பிரதான குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும் என்று டிக்சிற் கருதினார். இது நடைபெறாதென்று தனக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது என்று நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

புலிகளின் ஆயுதக் கையளிப்பு நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த அதேநேரத்தில் பிரதம மந்திரியின் (ராஜீவ்காந்தி) அலுவலகத்தின் அறிவுறுத்தலின் பேரில் செயலிழந்து போன மற்றைய இயக்கங்களுக்கு ~றோ அமைப்பினர் புதிய ஆயுதங்களை வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர் என்று நூலாசிரியர் அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்.

இந்த ஆயுத வழங்கலைப்பற்றி டிக்சிற் உட்பட தேவையான அனைவருக்கும் தான் அறிவித்ததாக அவர் கூறியுள்ளார். இதை நிரூபிக்கும் வீடியோச் சுருள் ஆதாரத்தையும் தான் டிக்சிற்றிற்குக் கையளித்ததாகவும் தெரிவித்துள்ளார். இந்த வீடியோச் சுருள் புலிகளால் தனக்குத் தரப்பட்டது என்றும் கூறியுள்ளார்.
சமாதான காலத்தில் பேச்சிற்கு அழைத்துவிட்டு அங்கே தலைவர் பிரபாகரனைக் கொல்ல டிக்சிற் தீட்டிய சதித் திட்டமொன்றையும் நூலாசிரியர் அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்.

செப்ரெம்பர் 14 ஆம் திகதி (1987) தொலைபேசியூடாக டிக்சிற் தன்னை அழைத்து 'பலாலி படைத்தளத்திற்குச் சந்திப்பிற்காகப் பிரபாகரன் வரும்போது அவரைக் கைது செய்யவும் அல்லது சுட்டுக்கொல்லவும்" என்றார். இந்தச் செய்தியைத் தனது மேலதிகாரியான லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங்கிடம் நூலாசிரியர் கூறினார். இதற்கு திபேந்தர்சிங் கூறினார் 'வெள்ளைக் கொடியின் கீழ் ஒரு சந்திப்பிற்காக பிரபாகரன் வரும் போது அவரைச் சுட்டுக்கொல்ல முடியாது" என்று டிக்சிற்றுக்கு அறிவிக்கச் சொன்னார். அதை டிக்சிற்றுக்கு அறிவித்தேன். அதற்கு டிக்சிற் சொன்னார் 'ராஜீவ் காந்திதான் இந்த அறிவுறுத்தலை எனக்குச் சொன்னார். ஆனால் அதை நிறைவேற்ற இந்தியப்படை தயங்குகின்றது. இதற்கு இந்திய சமாதானப்படையின் கட்டளை அதிகாரி என்ற வகையில் நீர்தான் பொறுப்பு" என்று தன்னைக் குற்றம் சாட்டியதாக நூலாசிரியர் தகவல் தெரிவிக்கின்றார்.

டிக்சிற்றுடன் தான் நடந்துகொண்ட விதம் தொடர்பாக அடுத்தநாள் ஜெனரல் சுந்தர்ஜி தனது கோபத்தை என்னிடம் காட்டினார் என்று நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

திலீபனின் ஈகச்சாவு
திலீபனைச் சாகவிடக் கூடாது என்று திபேந்தர்சிங்கிற்கும் - டிக்சிற்றுக்கும் வலியுறுத்திச் சொன்னதாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார். அப்படி நடந்தால் அது இந்திய அமைதிப் படைக்கு எதிராகத் தமிழ் மக்களை மாற்றிவிடும் என்று எச்சரித்ததாகவும் கூறுகின்றார்.

செப்ரெம்பர் 25, திலீபனின் உயிர்பிரிவதற்கு முதல்நாள், திபேந்தர்சிங் ஒரு அறிவித்தலைத் தந்தார். தலைவர் பிரபாகரனைச் சந்திக்க டிக்சிற் விரும்புகின்றார் என்பதே செய்தி. அதைப் புலிகளிடம் சேர்ப்பிக்கச் செல்லும் போது வழியில் ஒரு மாபெரும் மக்கள் ஊர்வலம் எதிர்ப்பட்டது என்று நூலாசிரியர் விபரிக்கின்றார். 'தீப்பந்தங்கள்- மாலைகளுடன் பெண்களும் ஆண்களும் இணைந்து நல்லூர் ஆலயம் நோக்கிச் சென்றனர். சாவின் வாசலில் நின்ற திலீபனைச் சந்திக்க அந்த மக்கள் கூட்டம் சென்றது. இந்திய எதிர்ப்பு - சிங்கள எதிர்ப்புக் கோசங்களைக் கூவியவாறு கூட்டம் நகர்ந்தது" என்று நூலாசிரியர் விபரித்துள்ளார்.

பிரபாகரன் - டிக்சிற் சந்திப்பிற்கு இரண்டு நிமிடங்கள் இருக்கும் போது திலீபன் உயிர்நீத்தார். பலாலியில் இருந்த தனது தலைமைப்பணிமனையை நோக்கி தலைவர் பிரபாகரன் வந்துகொண்டிருந்த போது திலீபன் மரணித்திருந்தார்" என்று நூலாசிரியர் தனது நினைவுகளை மீட்டுள்ளார்.
'திலீபனின் சாவுடன் ஐ.பி.கே.எவ். மீதான நம்பிக்கையைப் புலிகள் இயக்கம் இழந்துவிட்டது" என்று நூலாசிரியர் கூறுகின்றார்.

இந்தச் சம்பவத்;திற்கு முன் இந்திய அமைதிப்படையையும் ~றோவையும் புலிகள் சரியாகவே இனம் பிரித்து அறிந்து வைத்திருந்தனர். ~றோவின் சதிவேலைகளைப் புலிகள் ஆதாரங்களுடன் தம்மிடம் சமர்ப்பித்தனர் என்றும் நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

படகுத் துயரம்
தளபதிகள் புலேந்திரன் - குமரப்பா உட்பட 12 புலிகளின் இழப்பை நூலாசிரியர் ~படகுத்துயரம் என்ற மகுடத்தில் எழுதியுள்ளார்.

கடலில் 17 புலிகள் சிங்களப் படையால் கைது செய்யப்பட்டார்கள் என்ற செய்தி புலிகளிடமிருந்து கிடைத்த உடனேயே அவர்கள் கொழும்பிற்கு எடுத்துச் செல்வதைத் தடுப்பதற்காக பிரிகேடியர் பெர்னாண்டசை அனுப்பினேன் என்று நூலாசிரியர் தெரிவித்துள்ளார்.

தலைவர் பிரபாகரனைப் பல தடவைகள் தான் சந்தித்திருந்ததால் தலைவரின் மனவோட்டத்தைத் தான் நன்றாக விளங்கிக் கொண்டதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். அந்தப் 17 புலிகளையும் இந்திய அமைதிப் படை பாதுகாக்கத் தவறினால் பிரபாகரனின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்று தான் நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்ததாகவும் அவர் எழுதியுள்ளார்.

அந்தப் 17 புலிவீரர்களும் பலாலி வான் தளத்தின் அறையொன்றில் வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அது இந்திய அமைதிப்படையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அந்த இடத்தைச் சூழ 60 சிங்களப் படையினர் சிங்களத் தள பதிகளால், நிலைகொள்ள வைக்கப்பட்டனர். அந்த 60 சிங்களச் சிப்பாய்களையும் சுற்றி ஒரு பலமான பாதுகாப்பு வேலியைப் போடுமாறு ஒரு இயந்திரப் படைக்கொம்பனிக்கும் - பரசூட் படையணிக்கும் உத்தரவிட்டேன் என்று நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

17 புலிகளையும் கொழும்புக்குக் கொண்டுசெல்ல சிங்களப்படை முயற்சித்தால் சயனைட் உண்டு புலிகள் சாகத்தயாராக இருப்பதாகத் தனது மேலதிகாரியான லெப்.ஜெனரல் திபேந்தர்சிங்கிற்கு அறிவித்ததாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஒக்டோபர் 05 ஆம் திகதி (1987) பிற்பகல் 2.15 மணியளவில் தனக்கு ஒரு அவசரச் செய்தி அனுப்பப்பட்டதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். (இந்திய) 'இராணுவத் தளபதியிடமிருந்து கர்கிரத்சிங்கிற்கு" என்று அந்தச் செய்தி இருந்தது. அந்தச் செய்தியில்........... பலாலிப் படைத்தளத்தின் சிங்களத் தளபதி பிரிகேடியர் ஜெயரட்ணா தான் விரும்பியதைச் செய்யட்டும். நீர் ஏன் சிறிலங்காவின் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் தலையிடுகின்றீர்.... சிறிலங்காவின் விமானங்களை நீர் தடுக்க வேண்டாம்... என்றிருந்தது. என்று நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

இந்தச் செய்தியைத் தொடர்ந்து ஐ.பி.கே.எவ். இன் பாதுகாப்பை நீக்கும்படி நான் உத்தரவிட்டேன். இந்திய அமைதிப் படையினர் விலகிக்கொண்ட உடனேயே சிங்களப் படைகள் புலி வீரர்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த அறையினுள் பாய்ந்தனர்.
புலிகள் சயனைட்டுக்களை உண்டனர்.

புலேந்திரனும் - குமரப்பாவும் ஆளுக்கு இரண்டு சயனைட்டுக்களை உண்டு உயிர் நீத்ததாகத் தனது மருத்துவர்கள் அறிக்கை தந்ததாக நூலாசிரியர் தெரிவித்துள்ளார்.

'(சிங்கள) எதிரிக்கு அச்சமூட்டும் ஒரு தளபதியாக புலேந்திரன் இருந்துள்ளார்" என்று கூறும் நூலாசிரியர், அவரை உயிருடன் தம்மிடம் ஒப்படைக்கும்படி சிங்கள இராணுவத் தளபதி ஜெனரல் ரணதுங்கா தன்னிடம் கேட்டதாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

திருமலை நகரில் இன மோதல் நடந்த இடங்களைத் தான் நடந்து சுற்றிப் பார்த்த போது தன்னுடன் புலேந்திரனும் வந்தார் என்று நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தளபதி குமரப்பா பற்றி நூலாசிரியர் குறிப்பிடும்போது 'யாழ்ப்பாணத்தில் தான் சந்தித்த முதல் புலித்தளபதி குமரப்பாதான்" என்று எழுதியுள்ளார்.

தளபதிகள் புலேந்திரன், குமரப்பா ஆட்களைப் பாதுகாக்க தான் முயன்றதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் இவர்களைக் கைவிட்டது டிக்சிற்தான் என்றும் கூறியுள்ளார்.

ஒக்டோபர் 08 ஆம் திகதி 1987 ஜெனரல் சுந்தர்ஜி பலாலி வந்து புலிகளுக்கு எதிராகக் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கும்படி தனக்கு பணிப்புரை வழங்கினார். அத்துடன் டிக்சிற்றுடன் நீர் ஒத்துழைக்கின்றீர் இல்லை என்பது தெரியும். அவர் தனது வேலைகளைத்தான் செய்கின்றார். அவருடைய அறிவுறுத்தல்களை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று தனக்கு அறிவுரை வழங்கினார் என்று நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

அத்துடன் சில ~பிங்கலர் தாள்களைத் தன்னிடம் தந்து வாசிக்கும்படி கட்டளையிட்டார். புலிகளுக்கு எதிரான போர் தொடர்பான ஜெனரல் சுந்தர்ஜியின் சிபார்சுகளைப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார் என்பது அந்தப் பிங்கலர் தாள்களைக் கண்டதும் தனக்குப் புரிந்து விட்டதாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

'இன்றிரவே (08 ஆம் திகதி) தாக்கு" என்று லெப். ஜெனரல் திபேந்தர்சிங்கின் முன்னிலையில் ஜெனரல் சுந்தர்ஜி தனக்கு உத்தரவிட்டதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

உத்தரவை நடைமுறைப்படுத்த கிளிநொச்சி - வெள்ளாங்குளம் - முழங்காவில் போன்ற இடங்களில் புலிகளின் முகாம்களைத் தாக்குமாறு தான் படையினரைப் பணித்ததாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார். இந்தத் தாக்குதல்கள் 08 ஆம், 09 ஆம் திகதிகளில் நடந்தது.

ஒக்டோபர் 10 ஆம் திகதி இந்திய புலிகள் போர் தொடங்கியது.
;'பல முனைகளைத் திறந்து யாழ். நகரைக் கைப்பற்ற நான் படைநகர்த்தினேன்" என்கின்றார்.

தான் நடாத்திய சண்டைகளை நூலாசிரியர் வரைபடங்களின் உதவியுடன் விளக்க முயன்றுள்ளார்.

ஐ. ஆனைக்கோட்டை சமர்ஐஐ. யாழ் - பழைய பூங்காவைக் கைப்பற்றும் சண்டைஐஐஐ. சுதுமலை நடவடிக்கைஐஏ. உரும்பிராய் சந்தியைக் கைப்பற்றும் சண்டைஏ. கோப்பாய் சமர்ஏஐ. கந்தரோடைச் சமர்ஏஐஐ. மருதனார்மடம் சமர்
இவ்வாறாகச் சண்டைகளை இனங் காட்டி அந்தச் சண்டைகளின் தன்மைகள் பற்றிச் சுருக்கமாக விபரம் தந்துள்ளார்.

இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திட்ட பின்னர் சிறிலங்கா சனாதிபதி ஜே.ஆர் ஜெயவர்த்தனாவுக்கு எதிராக ஒரு இராணுவச் சதிமுயற்சி நடைபெறலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பின் அடிப்படையில் கொழும்பிலுள்ள தாஜ் தங்கு விடுதியில் 100 சிறப்புக் கொமாண்டோப் படையினர் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்ததாகவும் நூலாசிரியர் தகவல் வெளியிட்டுள்ளார். சண்டை தொடங்கியதும் இந்தக் கொமாண்டோப் படையினர் பலாலிக்கு அழைக்கப்பட்டார்கள் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

(பெப்ரவரி 1988) இந்திய - புலிகள் போர் தொடங்கி 4 மாதங்களின் பின்னர் லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங்கின் இடத்திற்கு லெப். ஜெனரல் கல்கட் நியமிக்கப்பட்டார் என்றும் நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங் ஓய்வுபெற்றுச் செல்ல சில வாரங்களுக்கு முன்னர் (சனவரி 1988) நூலாசிரியரான மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத்சிங்கும் பணி மாற்றம் செய்யப்பட்டு இந்தியா சென்றார்.

பணிமாற்றத்திற்கான காரணம் தனக்குத் தெரியாதென்று கூறும் நூலாசிரியர் டிக்சிற்றுடனான முரண்பாடு காரணமாக இருக்கலாம். பிரபாகரனைக் கைது செய் அல்லது சுட்டுக்கொல் என்ற டிக்சிற்றின் உத்தரவைத் தான் மறுத்ததாக இருக்கலாம் என்று கூறியுள்ளார்.

1155 இந்தியப்படையினர் புலிகளுடனான போரில் கொல்லப்பட்டனர் என்று நூலாசிரியர் விபரம் தந்துள்ளார்.

03 தொடக்கம் 07 நாட்களுக்கிடையில் படை நடவடிக்கையை முடித்து - புலிகளை அழிக்க முடியும் என்று தான் சொன்னதாக வெளியாகியிருந்த செய்திகளை நூலாசிரியர் மறுத்துள்ளார்.

இந்தக் காலக்கெடுவை ராஜிவ் காந்தியிடம் சொன்னவர் ஜெனரல் சுந்தர்ஜிதான் என்றும் நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டள்ளார்.

புலிகளுடன் சண்டை தொடங்கினால் அந்தப் போர் பத்து வருடங்களுக்கும் கூடுதலான காலம் நடக்கும் என்று மிசோராம் - நாகலாந்து உதாரணங்களைக் குறிப்பிட்டு லெப். ஜெனரல் றொட்டிற்கோவிற்கு தான் சொன்னதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

றொட்றிற்கோ அதை நம்பவில்லை 'நகர்ப்புற போர்முறையில்தான் புலிகள் பயிற்றப்பட்டிருக்கின்றார்கள்" என்றும் காரணம் சொன்னார் என எழுதியுள்ளார்.

சமாதானக் காலத்தில் தலைவர் பிரபாகரனைக் குறிவைத்தது போல போர்க் காலத்திலும் தலைவரைக் குறிவைத்து இந்தியப்படை நடாத்திய மூன்று சம்பவங்களை நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

முதலாவது சம்பவம் போர் தொடங்கிய மறுநாள் நிகழ்ந்தது
அந்தச் சம்பவத்தை நூலாசிரியர் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்.....

பலாலியில் இருந்த சிங்கள இராணுவத் தலைமைப் பீடத்திலிருந்து நான் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல் ஒன்றைப் பெற்றேன். அதாவது, கொக்குவில் பகுதியில் இருந்து தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் போரை நெறிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார் என்பதே அந்தத் தகவல். இந்தத் தகவலை லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங்குடன் விரிவாகக் கலந்தாலோசித்தேன். தலைவரின் இருப்பிடத்தைத் தாக்கி அழிப்பதற்கான அனுமதியையும்-அதற்குத் தேவையான மேலதிக உதவிகளையும் திபேந்தர்சிங் வழங்கினார். எனது கட்டளைப்பீடத்திலிருந்த திபேந்தர்சிங் அங்கிருந்து மேஜர். ஜெனரல் கல்கட்டிடம் ஒரு அறிவுறுத்தலை விடுத்தார். அந்தத் தாக்குதலுக்கான மேலதிக துருப்புக்களை (இந்திய) இராணுவத் தலைமைப் பீடத்திலிருந்து கேட்டுப்பெறுமாறு அறிவுறுத்தினார். இந்தத் தாக்குதல் தமது படையினரின் ஒருங்கிணைப்பின்மையாலும் - புலிகளின் நேர்த்தியான எதிர்த் தாக்குதல்களாலும் தோல்வியடைந்தது, என்று நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

இரண்டாவது சம்பவம் டிசம்பர் 1987 இல் நடந்தது.
வடமராட்சியிலுள்ள ஒரு வைத்தியசாலை வளாகத்தில் நின்றபடி தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் கடலை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாக ‘றோ’ அமைப்பினர் ஒரு தகவலை வழங்கியிருந்தனர். தாக்குதலுக்காகப் படையினர் அனுப்பப்பட்டனர்.

இந்த நடவடிக்கையைக் கட்டளை அறையிலிருந்து தான் மேற்பார்வை செய்து கொண்டிருந்ததாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார். ஆனால் நடு இரவு தாண்டியும் கடல்வழி தரையிறக்கத்திற்கான கடற்கலம் வந்து சேரவில்லை. விடியத் தொடங்கியதால் துருப்புக்களைப் பின்வாங்கச் சொல்லிக் கட்டளையிட்டேன். அப்போது நாங்கள் எங்கே தரையிறங்க இருந்தோமோ! அங்கிருந்து புலிகள் கடுமையாகத் தாக்கினர் என்று நூலசிரியர் விபரித்துள்ளார்.

கடலிலிருந்து பீரங்கிச் சூட்டாதரவு செறிவாகக் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தாலும் எங்களால் அந்த இடத்தைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை என்று களத்தில் தலைமை வகித்துக்கொண்டிருந்த கேணல் சொன்னதாக நூலாசிரியர் பதிவு செய்துள்ளார்.

அடுத்த சம்பவம் வித்தியாசமானது- தமது உளவுத்துறையினரின் தகவல் சேகரிப்புக்களையும்- தமது படைத்தளபதிகளையும் கேலி செய்யும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

அந்தச் சம்பவத்தை நூலாசிரியர் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்.
மட்டக்களப்பில் ஒரு புலி பிடிபட்டிருக்குது. அவரை விசாரித்த கொமாண்டர் ~தான் பிரபாகரனின் இருப்பிடத்தைக் கண்டறிந்துவிட்டேன், அவரைப் பிடித்த மாதிரித்தான் என்பது போல லெப். ஜெனரல் றொட்றிக்கோவுக்கு (மட்டு. ஐ.பி.கே.எவ். தளபதி) அறிவிக்க, இவரும் நம்பிவிட்டார். பிரபாகரனைப் பிடித்து விட்டதாகத் தான் அறிவிக்கலாம் என்று லெப். ஜெனரல் நம்பிவிட்டார். அதனால் என்னையும் கூட்டிக்கொண்டு மட்டக்களப்புக்குப் பறந்தார். அங்கே சென்று பார்த்த பிறகுதான் உண்மை தெரிந்தது பிரபாகரனைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாத ஒரு அப்பாவித் தமிழன்தான் பிடிபட்டிருந்தான் என்று தெரிந்தது" என்று நகைச்சுவையாக எழுதியிருந்தார்.

முடிவுரை
முறுக்கு மீசை - வெங்கல ஓசைச்சிரிப்புடன் நூலாசிரியரான மேஜர் - ஜெனரல் கர்கிரத்சிங் புலிகளுக்கு அறிமுகமாகியிருந்தார். இந்திய சமாதானப் படைத் தளபதிகள் சிலர் எழுதி வெளியிட்ட நூல்களுடன் ஒப்பிடுகையில் கர்கிரத் சிங்கின் இந்த நூல் சற்று வேறுபடுகின்றது.

மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத் சிங்கின் கருத்துக்களில் வெளிப்படைத்தன்மை காணப்படுகின்றது. அவரின் கணிப்பீடுகளில் ஒரு நேர்மை வெளிப்படுத்தப்படுகின்றது. பல உண்மைகளையும் அவர் அம்பலமாக்கியுள்ளார். புலிகளுக்கும் மக்களுக்குமான பிணைப்பை அவர் சரியாக இனங்கண்டு நூலில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

இந்திய சமாதானப் படைத் தளபதியாக இங்கே அவர் பணியாற்றிய காலம் குறுகியது. சமாதான காலத்தில் மூன்று மாதமும் - போர்க்களத்தில் மூன்று மாதமும் என மொத்தம் ஆறு மாத காலம் மட்டுமே இங்கே பணியாற்றியிருந்தார். 1988 ஜனவரியில் பணிமாற்றம் செய்யப்பட்டு இந்தியாவுக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

டிக்சிற்றுடனான முரண்பாடும் - அவரது அறிவுறுத்தல்களை ஏற்க மறுத்ததும்தான் தனது பணிமாற்றத்திற்குப் பிரதான காரணம் என்றும் நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

டிக்சிற்றுடன் உடன்பட்டு வேலை செய்யத் தவறுவது பற்றி ஜெனரல் சுந்தர்ஜி தன்னைக் கடிந்து கொண்டதாகவும் நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.
பிரதமர் ராஜிவ் காந்தியின் குரலாகத் தான் ஒலிப்பதாக டிக்சிற் தன்னிடம் கூறியதாகவும் நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

இந்திய சமாதானப்படைக்கு ஒரு உத்தரவு - இந்திய புலனாய்வுத்துறை ~றோவுக்கு இன்னொரு உத்தரவு என்று ~குழம்பி எழுதும் நூலாசிரியர், அரசியலில் - இராணுவ ரீதியில் பெரும் குழப்பம் இந்தியத் தரப்பில் இருந்ததாகவும் எழுதியுள்ளார்.

நூலாசிரியரின் குழப்பம் பற்றி இங்கே அதிகம் ஆய்வு செய்வதற்கு எதுவுமில்லை.

நூலாசிரியர் கூறுவதுபோல அவை ஒரு ~குழப்பமான செயற்பாடு அல்ல. அவை ஒரு நாடகத்தின் பல்வேறு காட்சிகள்.

இந்திய அரசிற்குப் பெருந் தோல்வியாக முடிந்த அந்த நாடகம் பற்றிய விளக்கங்கள் இங்கே தேவையில்லை.

அரசியல் கணிப்பீடுகளில் நேர்மையும் - வெளிப்படைத்தன்மையும் காட்டிய நூலாசிரியர் தான் நடாத்திய போரில் தமிழ்மக்கள் அடைந்த கொடுமைகள் - அழிவுகள் பற்றிய விடயங்களில் நேர்மையையும் கடைப்பிடிக்கவில்லை. வெளிப்படைத் தன்மையையும் கைக்கொள்ளவில்லை. அவற்றை ஒட்டுமொத்தமாகவே இருட்டடிப்புச் செய்துள்ளார். அந்த வகையில் தனது மனச்சாட்சிக்கு விரோதமாக நடந்துள்ளார்.

நூலாசிரியர் நடாத்திய மூன்று மாதப் போர் என்பது யாழ் நகரை ஆக்கிரமிக்கும் நோக்குடன் மும்முனையில் நடாத்தப்பட்ட ஒரு பாரிய மரபுச்சமர்.

இந்த மூன்று மாதப் போர்க்காலத்தில் யாழ் குடாநாட்டில் மட்டும் கொல்லப்பட்ட தமிழர்களின் எண்ணிக்கை மூவாயிரத்திற்கும் மேல்.

பிரம்படிப் படுகொலை - கொக்குவில் பாடசாலைப் படுகொலை - யாழ் வைத்தியசாலைப் படுகொலை.... என்பன அவற்றில் முக்கியமானவை.

மக்களின் வாழிடங்கள் மீது ஆட்டிலறிகள் - டாங்கிகளால் சுட்டு - மக்களைக் கொன்றும் - அகதிகளாக்கியும் - பாலியல் வன்முறைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டும் யாழ் நகரை ஆக்கிரமித்த ~சாதனையை அவர் எழுதவில்லை. மாறாக, மிக உயர்ந்த கட்டுப்பாடு - ஒழுக்கத்தை இந்தியப் படையினர் கடைப்பிடித்தனர். தமிழ் மக்களிடமிருந்து நன்மதிப்பைப் பெற்றனர் என்று மனச்சாட்சியில்லாமல் நூலாசிரியர் பொய் கூறியுள்ளார்.

அதேபோன்று, யாழ்ப்பாண ஊடகங்களான ஈழமுரசு, முரசொலி மற்றும் புலிகளின் ஒளி - ஒலிபரப்பு நிலையங்களை அழித்த செயலைக் கர்கிரத் வெட்கமின்றி நியாயப்படுத்தியுள்ளார். அந்த ஊடகங்கள் நாள்தோறும் செய்திகளை - தகவல்களை மக்களுக்கு நேர்த்தியாக வழங்கி வந்தன. புலிகளின் இராணுவ சாதனைகளை மெச்சிப்பேசி மக்களை ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன என்று தாக்குதலுக்கான காரணங்களை அவர் விளக்கியுள்ளார்.

இந்திய - புலிகள் போர் சுமார் இரண்டு வருடங்களுக்கும், இரண்டு மாதங்களுக்கும் நடந்திருந்தன. இதில் முதல் மூன்று மாதங்கள் மட்டும் நடந்த போரின் கதையைத்தான் தனது பார்வையில் நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

இந்த மூன்று மாதகாலப் போருக்குள்ளேயே தலைவர் பிரபாகரன் மீது மூன்று - நான்கு தடவைகள் இந்தியப்படைகள் கொலைத் தாக்குதலுக்கு முயன்றன.
ஆனால், போர் தீவிரமடைந்து வன்னி நிலப்பரப்பு முக்கிய போர்க்களமாகிய பின்னர், தலைவர் பிரபாகரனைக் கொலை செய்ய இந்தியப் படைகள் பல சமர்களையே நடாத்தியிருந்தன. எல்லாவற்றிலும் இந்தியப்படை தோற்கடிக்கப்பட்டிருந்தது.

இந்தியப்படையின் தோல்விக்கு இந்திய அரசின் குழப்பகரமான கொள்கை - பலரின் தலையீடு என்பன பிரதான காரணம் என்று நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார். தனது இதே கருத்தையே தனக்குப் பதிலாக நியமிக்கப்பட்ட தளபதியான மேஜர் - ஜெனரல் சர்தேஸ் பாண்டேயும் சொல்லியுள்ளார். என்று நூலாசிரியர் நியாயம் சொல்லி - அதற்கு மற்றைய தளபதிகளையும் துணைக்கு அழைத்துள்ளார்.

ஆனால், தோல்விக்கான காரணம் புலிகள் இயக்கத்திடம் இருந்தது என்பதே உண்மையாகும். தலைவர் பிரபாகரனின் போரியல் திட்டங்களும் - அவரது தலைமைத்துவ ஆளுமையும்தான் முக்கிய காரணங்களாகும். அத்துடன், போராளிகளினதும் - மக்களினதும் வீரத்திலும் - ஓர்மத்திலும் - சுதந்திர உணர்விலும் இருந்தது.

நன்றி: விடுதலைப் புலிகள் ஏடு (தை-மாசி 2008)

==========================================

Shocking disclosures
Review by : A.G. NOORANI
In his memoirs Maj Gen. Harkirat Singh has reproduced contemporary documents that reveal a lot that was not known about the IPKF in Sri Lanka.

MAJOR General Harkirat Singh (Retd.) is an upright gentleman and a fine soldier; altogether a man of integrity. He was Divisional Commander of 54 Infantry Division when, on July 29-30, 1987, he was sent to Sri Lanka as General-Officer-Commanding (GOC) of the Indian Peace-Keeping Force (IPKF). In January 1988, he got orders “posting me out of Sri Lanka”. The Overall Force Commander (OFC) of the IPKF was the GOC-in-C Southern Command, Lt. Gen. Depinder Singh, who praised him in his memoirs The IPKF in Sri Lanka (Trishul Publications, Noida, 1991).

The “cheerful and enthusiastic” soldier had the misfortune of having to work with two egotistic and flamboyant figures, the Army Chief Gen. K. Sundarji and the High Commissioner J.N. Dixit. On retirement as Foreign Secretary in 1994, Dixit lost no time in setting a unique and disgraceful record as the first officer to denounce his successor publicly in a press interview.

Harkirat Singh paid the price for uprightness: an early ouster in January 1988. Depinder Singh wrote: “All I could do at that stage was to suggest to Harry that he could represent against the posting as the change [and his transfer] were not at my instance. He did and though I recommended his case, it was some months before he was posted from the staff assignment he was on to command Maharashtra and Gujarat Area. Later, I was to question the COAS as to why we had been unfair to Harry; he agreed that we had been unfair but stated that redressal could only come from his successor (Sundarji was to retire on April 30, 1988, and General V.M. Sharma’s name had been announced as the next COAS).” (Emphasis added, throughout.) The wrong was done by Sundarji himself. He passed the buck of redress to his successor, cynically enough.

Depinder Singh’s book contained a damning indictment of the political decision-making process in New Delhi; of the material help the LTTE received in Tamil Nadu even while its men were killing the IPKF’s jawans; of the Research and Analysis Wing’s incompetence and of much else. The IPKF knew that the LTTE remained powerful even after the surrender of arms pursuant to the Indo-Sri Lanka Accord of July 29, 1987. It is unnecessary to recount here the fallout between the Government of India and the LTTE on October 7, 1987, when the IPKF was obliged to go to war.

Depinder Singh writes: “Regrettably, the view taken in New Delhi was that these feelers [from the LTTE] indicated that the end was close and, therefore, the requirement was to stop talking and turn the screw some more. It was quite apparent that Ministry of External Affairs and RAW were recommending a contrary course of action to what the Army was; the tragedy was that their view was prevailing. I remember a telegram the High Commissioner sent from Colombo to Delhi stating inter alia that, according to information available to him, the LTTE collapse was imminent… The reason why the Army view did not or could not prevail, perhaps, can be ascribed to the lack of rapport between the COAS and the Prime Minister – undesirable in normal times, completely fatal in an emergency. I am not aware of why such a situation developed; perhaps it was a fallout of the days preceding Exercise Brasstacks in early 1987 when we almost went to war with Pakistan. Be it as it may, what I do know is that when I queried the COAS as to why our point of view was not being projected, his revealing reply was, ‘Woh Sunta Nahi Hai’ (he does not listen).”

Harkirat Singh was replaced by Lt. Gen. S.C. Sardeshpande whose memoirs, Assignment (Lancer Publishers, 1991), record the same story of ineptness and confusion. Harkirat Singh’s memoirs are different. He has reproduced whole t exts of contemporary documents that fully support his version and reveal a lot we did not know despite all that was written.
“The only orders received by the Commander of 54 Infantry Division in Sri Lanka were the contents of the Indo-Sri Lanka Accord sent at midnight on 29/30 July 1987 from the COAS” with instructions to read out that document “to all ranks prior to their departure” for Jaffna. The chiefs of the Indian Air Force and the Indian Navy “had their reservations” about the despatch of troops.

“The OFC had no operational control over the IAF and the IN, or on the employment of the Indian Army Para Commandos based at Colombo and Palaly. The OFC acted as a link between 54 Infantry Division, and through the Army Headquarters with Air and Naval Headquarters. Unfortunately, Lt. Gen. Depinder Singh believed in giving only verbal instructions. His staff officers, under Maj. Gen. A.S. Kalkat, the MGGS [Major General, General Staff] who headed the Operational and Intelligence Staff at Headquarters OFC, took full advantage of this situation by holding the formation and unit commanders responsible for any act or omission, instead of shouldering the responsibility themselves. The responsibility for issuing written orders was that of the staff who unfortunately never bothered to issue confirmatory orders directive…. It is sad that Maj. Gen. A.S. Kalkat and Brig. Manjit Singh, Commander 41 Infantry Brigade, did not stand by their formation and unit commanders. This can be attributed to the greed for personal benefits. Gen. V.N. Sharma, who took over as COAS after Sundarji, bluntly told me, ‘The Commanders who initially launched the campaign have to pay the price for it and in this scenario, Harry, you had become the prime target.’” Palaly was the headquarters of the IPKF; Chennai of the OFC whose base as Commander, Southern Command, was Secunderabad.

The author writes: “I am unsure of what prompted the Army Chief, Sundarji, to shift me out of Sri Lanka, but one of the factors must have been the letter that India’s High Commissioner J.N. Dixit reportedly wrote to Sundarji in September 1987 since I did not accept his order to shoot/arrest the LTTE supremo. Moreover, someone in the governments of India and Sri Lanka took exception to my remarks to the media in December 1987, that the IPKF took its orders from the Indian government and no one else, and that Indian troops would not leave the island ‘until the Tamils are satisfied and their aspirations are met’. It was probably the turning point which eventually led to my transfer out of Sri Lanka.”

This brings us to three important disclosures. First, RAW began rearming other Tamil groups even while the LTTE was being disarmed in August 1987. The author gave Dixit the damning videotapes which the LTTE had given him. Secondly, on September 11, 1987, he met Dixit. “According to Dixit, the ultimate objective of the IPKF was to discredit the LTTE in the eyes of the local Tamil population. In short, the IPKF was expected to play a double game. I realised that these tactics would not work since the Tamils had already understood that their aspirations for Eelam could be met only by the LTTE. Dixit then turned towards me and said, ‘General, please ensure that the actions of the IPKF are in line with my discussions with the Prime Minister at Delhi. You should adopt a posture of gradual change from negotiations to coercion. The junior commanders during their contact should ascertain the view of the Tamils on the above approach.’”

The last one is shocking: “On the night of 14/15 September 1987, I received a telephone call from Dixit, directing me to arrest or shoot Pirabakaran when he came for the meeting. Telling Dixit that I would get back to him I placed a call to the OFC. Lt. Gen. Depinder Singh directed me to tell Dixit that we, as an orthodox Army, did not shoot people in the back when they were coming for a meeting under the white flag. I then spoke to Dixit in Colombo and conveyed the message, emphasising that I would not obey his directive. I pointed out that the LTTE supremo had been invited by the IPKF in order to find a solution to the problems in the implementation of the Accord. Dixit replied, ‘He [Rajiv Gandhi] has given those instructions to me and the Army should not drag its feet, and you as the GOC, IPKF will be responsible for it.’ The next morning I received a call from Lt. Gen. B.C. Joshi, the then Director General Military Operations, who supported my stand on Dixit’s directive. However, the COAS, Gen. Sundarji, expressed his annoyance.” In fairness to Rajiv Gandhi, Dixit’s claim that he spoke on his behalf must be rejected. Dixit was prone to bragging and braggadocio.

A meeting was fixed at which Depinder Singh, Dixit and Prabakaran were present. “The talks took place and were very successful and most of us concluded that the IPKF would be out of Sri Lanka by December 1987. All those who attended the meeting felt that the deadlock had at last been broken and that peace was in sight.”

That was not to be. The boat tragedy in October and the suicides by the captured LTTE men led to the break. Dixit and Sundarji thought that Harkirat Singh was soft on the LTTE. The texts of his assessments on September 17 and 20 and on December 5, 1987, show him to be far more perceptive and realistic than Dixit. The Army lost 1,155 men when the IPKF withdrew.

Harkirat Singh paid the price for his uprightness and for being right. The book confirms the need for clear directives to the armed forces at all times. On October 8, 1987, Sundarji ordered him “to launch operations that night itself. I could have prevented the COAS from leaving the Palaly airfield and demanded his orders in writing. Brig. Naveen Rawlley (later Lt. Gen.) did this at Salong airstrip to Lt. Gen. B.M. Kaul, General Officer commanding IV Corps, during the Indo-Chinese conflict in 1962. Headquarters 2 Mountain Division produced this document, written in green ink, with the Division’s War Diary before Lt. Gen. Henderson Brooks during his investigations into the Indian Army debacle.”

If that report had been published many a blunder might have been avoided. It is time to invoke the Right to Information Act to secure publication of the Henderson Brooks Report, 43 years after its submission to the government.

http://www.hindu.com/thehindu/fline/fl2418/stories/20070921505807900.htm

=============================

Shoot Prabhakaran, shoot Mahathiah!

So tell us more about your encounter with the LTTE.

Then I came back from there, from Mahathiah. He gave me a cold drink, I came back. I went straight to [Lieutenant General] Depinder Singh. He had landed. You know his habit. He would take off from Madras, land at 11.30, 12 in the afternoon, take off again by one, and go back to Madras. This was his daily routine. He never came and stayed with me, or saw anything. He used to land in Jaffna and move to Madras. His headquarters had moved to Madras.

All these people used to fly in from Madras to Jaffna and go back. If I was available, they met me. I was never available. I was working from Jaffna town to Ambarai, and I was working from Malaithevu in the east to Manar in the west. I had to hop by helicopter; our troops were all over, all over. So one would start the day early. So whatever it was, it was a sad story.

Then I spoke to Depinder. I said, Prabhakaran must come back if you want me to talk about surrender of weapons. That was the main issue. He picked up the Sri Lankan phone, spoke to Delhi. Then he went back to Madras and pursued the matter. He did a good job.

The next day Prabhakaran's aircraft landed in Jaffna with Prabhakaran and his bodyguards, his wife and children, Kitu, whose leg was blown up, who was his right hand then. The air force pilot wanted a receipt from me saying that I received these souls safely. Then I was told that you will ensure that he reaches safely to Jaffna town and handed over to his people. I said, Fine. We ensured that. We put him and the others in various APCs [armoured personnel carriers] so that if one is blown off, the other is alive. We took them through the Sri Lankan lines to Jaffna.

I told my staff, take a receipt from Mahathiah that he has received Prabhakaran. These are normal formalities. After all, Prabhakaran is not a small man. He is the leader, a charismatic leader of the LTTE. His life is very precious. And a very simple man. No bullshit about him. His wife lived with three saris -- one she wore, one she washed and one was ready to wear. That is all. They never drank Coca-Cola. They offered us Coca-Cola, but never drank it themselves. They drank that goliwala soda.

So that was your first encounter with him?

After all that I said, Prabhakaran, we must meet. He said, General, tomorrow, 11 o'clock. And we landed in the football ground of the Medical College, Jaffna. The entire area was manned by LTTE guns. I got down from the helicopter and looked around. I walked till I met Prabhakaran. He was standing outside a conference hall. He took me to his office. We spoke for five hours. I had to convince him that he should surrender weapons.

And he was convinced?

He gave it in writing. I can show you. The only letter he gave in writing. I flew to Colombo showed it to [then Indian high commissioner to Colombo J N] Dixit. His words: "General what you have achieved the nation will appreciate. And I speak on the behalf of the prime minister of India." These were his words to me at that point of time.

Right. The letter was flashed all over. Surrender ceremony was fixed for 5th of August. Surrender started. Prabhakaran said, I won't come, my political officer will come. Quite right. Atal Bihari tho nahi na jatha hain, minister hein jatha hain [the Indian prime minister doesn't go for surrenders, it is his minister who goes]. So, wo tho nahin aaya [Prabhakaran didn't come]. All the big shots of Sri Lanka were there. Aircraft was there, propellers on.

Athikule [then Sri Lankan defence secretary] said, My orders are that I have to take the first weapon to Colombo and give it to Jayewardane. The surrender took place. A token surrender. Yogi [Prabhakaran's representative] took his pistol and gave it. Then vehicle after vehicle the LTTE came, piled up the whole area with ammunition, guns. Bahut accha tha. Later on, all ran into trouble.

Why?

Because they did not stop arming the EPRLF [Eelam People's Revolutionary Liberation Front]. RAW was doing it, ministry of foreign affairs knew about it, Dixit knew about it, but they couldn't stop it. With the result that handing over arms by 21st of August came to a virtual standstill. And the whole thing took an ugly turn. They started anti-IPKF demonstrations. Who is to answer? The general officer.

My God, thousands of young girls and children used to come in front in whites and later on what used to happen? When they used to come we used to be careful, they used to go to the ground and behind would be Tigers, with guns. That is how they used to take out our people. You couldn't kill them because there were children in the front, women in the front. We were always fighting with our hands tied behind our backs.

Did you tell the army headquarters that the EPRLF was being armed?

Of course.

What was the reaction?

Nothing. No reaction. [Indian army chief] General [K] Sunderji never said anything. In the army headquarters there was a core group headed by defence minister, three chiefs and a few senior officers. They used to take decisions, decisions are given to me by the staff officer. Decisions, if I question, the answer will come, These are orders from higher echelons. Higher echelons, that is the famous answer we got. Higher echelons.

What happened after the surrender came to a standstill?

There was a lot of problems. Ethnic riots broke out. They killed a lot of Sri Lankans, tortured them. Between Tamils, Sinhalese, Tamil Muslims. We did the spadework to stop it. But then the Thilappan fast happened. We tried out best. I went and tried to meet him. LTTE chaps told me, General, the people's emotions are so high that if you appear on the scene they might create a problem. They asked me to stay there. I wanted to go and tell him, Give up. How will he give up?

Unless the assurances given by the prime minister of India are fulfilled I am not giving up, he said. I kept requesting the high commissioner, Come and meet, come and meet, come and meet. He dragged his feet, he delayed it, he didn't come. Finally he came when the man was dead. We should have saved his life, one life.

Then the boat tragedy, I was in a meeting with Mahathiah and Prabhakaran. You know, when we go for a meeting, they used to have two video cameras focused on us, tape recorders, everything. With great difficulty we had a thing like this [he points at this correspondent's recorder]. The poor brigade commander used to keep that recording, then give it to his PA, and then send it to the army headquarters. Whether anybody took action on what our reports were, I don't know.

Even after the riots you were in touch with Prabhakaran?

Oh yes. I never gave up with Prabhakaran. He is a leader of the LTTE. I had all the time to meet him because I knew he was the only man who could solve the problem. Nobody else. Otherwise, you take up arms, and we took arms and look what happened.

And what exactly happened during the boat tragedy in which the LTTE cadres committed mass suicide?

Yes, I was having a meeting with him, I came down from the boat. Mahathiah had come down a little later. Kumaran, the Trincomalee leader, and Pulinderan, the Jaffna leader, they were in the boat. Mahathiah said, General, I want to talk to you. I had a major who could translate. Prabhakaran spoke to me in English many a time. He appeared well-read. He [Mahathiah] said, At all cost these people [who were surrounded by Lankan troops] must be released. IPKF is here to protect the LTTE, and they should not go to Colombo. Otherwise, they will be tortured.
They were 17, four we were able to save. So instead of going to Colombo, we flew them from the naval base to the Jaffna airbase. Now, the tamasha started. There were LTTE, around them were the Indian troops, around us were the Sri Lankan troops, around them were the Indian troops, around them the APCs of Sri Lanka. Now tell me, if you try to fight, there would have been a conflict between the Sri Lankan and Indian troops. Of course, the orders were very clear to the [Sri Lankan] brigade commander, otherwise get into the helicopter and reach Colombo, relinquish the command. Wo tho haath jhod tha tha, ke mein mara ja raha hum kaam kaam kar ke.

Anyway I was told, you go to Trincomalee and prevent reinforcement of Trincomalee by Sri Lankans. Deny the airport to them. I reached Trincomalee, and we took over the control tower, commandos were deployed, no troop movement was allowed. It created lot of ill-feeling with the Sri Lankan troops.

In the meantime, I had said that it was high time that Dixit, who was on leave in Delhi, go to Colombo, and mediate their release in the boat. Depinder Singh also flew, I generally had my hat off to him but he was not a strong man. I needed a commander like Maneckshaw or Rolli who could stand up to the government at the cost of their own service.

So how did the boat tragedy end?

I was guarding the airfield. And all of them came, Depinder, Dixit and some other staff officers. They landed there, they could not convince Jayewardane, and he was too clever for them. Too clever. I cannot have that much say in my country? he asked them. You are given amnesty to them, fulfill it, but these politicians, they couldn't. Depinder next day flew into Trincomalee and told me, Hand over, let them go and do whatever they want. Let us go and have a cup of tea with them, with the three chiefs. They were staring at me: This man created all the problems.

Anyway, we had a cup of tea. At 2 o'clock I get a message, why is the G-o-C IPKF interfering in the 'constitutional activities of Sri Lanka? These were the exact words. This message came all the way from the force headquarters in Madras. And, 'Please lift your siege in Jaffna, let the Sri Lankans do what they want to.'

I was upset. I was in Trincomalee; they were in Jaffna, my staff officers, everybody was taking charge of everything. I spoke to my Colonel G S Hoshiar Singh. He said, Saab ea hukhum aya hein. I said, Chod do, aap tho ye mili gaya tho. Chod gaya tho mare jayenge saren. He said, Anyway we have got ambulances, cars, 13, 14 of them, the hospital is all geared up to flush poison.

Our troops withdrew, the Sri Lankan troops charged, and these fellows swallowed cyanide. Those who chewed, they died on the spot, those who swallowed were saved. This created chaos in the Indo-Sri Lankan entity. That the Indian army, IPKF, could not save them. Now this man blames me. This Dixit. The general left them off. Bhai, mene kya bola?

What was Dixit's approach to your attempts to buy peace with LTTE?

Once he said, Shoot Prabhakaran, shoot Mahathiah. I said, Sorry I don't do that. Those were his orders. When they came to me at 12 o'clock at night for some work, he said shoot them. General, I have told you what I have ordered. I said, I don't take your orders. And we are meeting under a white flag, you don't shoot people under white flag.

So who messed up during the boat tragedy?

The responsibility is entirely on the diplomats, entirely on the army headquarters. Otherwise, for me to save those people was no problem. I would have just put them into few APCs and smuggled them out. Sri Lankans tho dekthe raha jathe [The Sri Lankans would have just looked on]. We would have taken them out, we had all the troops there. No problem.

What did you feel when the orders came to leave the LTTE men to their fate?

I felt terribly bad about it. Because Kumaran's wedding was attended by one of my brigadiers. Pulinderan was also there. A dreadful man. Wanted for 34 murders by Ranatunga. Every day he used to tell me, General, mujhePulinderan de do. [give me Pulinderan] " I used to tell him, Pulinderan nahi detha, Pulinderan mere saath mere Jeep mein jhatha hain [I won't give you Pulinderan, he will travel with me in my Jeep]. And they [the LTTE] were very cordial. They would take me anywhere. I had lot of time for them.

Specifically, did Dixit fail?

Dixit had the backing of the prime minister of India. He had a free hand in the affairs of Sri Lanka. He could have thumbed the table and told Jayewardane, sorry you have to do it. And if you don't do it, you know what the results will be. There will be riots, ethnic killings. Dixit could have done it. There was no question about Jayewardane not listening to him. Dixit may be a high commissioner, but he was a high commissioner of great standing. When you have the backing of the boss, you will be on the top of the world. You can make any statement to these people.

http://www.rediff.com/news/2000/mar/31lanka.htm

இலங்கை துணைத் தூதரகமா? அல்லது தூர்வாரப்பட வேண்டிய தூதரகமா?

2008-03-06T18:30:00.000-08:00

சென்னையில் உள்ள இலங்கை துணைத் தூதரத்தின் தூதுவர் திரு. அம்சா அவர்களைக் காணவரும் தமிழகத்தின் சக்திமிக்க நண்பர்களுக்கு? பணபலம் வாய்ந்த நபர்களுக்கும்?, ஊடகவியலாளர்களுக்கும்? இலங்கை வெளிவிவகாரதுறை அமைச்சகத்தின் டிசம்பர் 2007யில் வெளியீடான “தமிழகத்தின் பார்வையில் எல்.டி.டி.இ”, (LTTE in the Eyes of Tamil Nadu) எனும் ஆங்கில புத்தகத்தையும் "பிற" பரிசு பொருள்களுடன்! பரிசளித்து வருகிறார். இலவசம் என்றால் வாயை பிளந்து கொண்டு நஞ்சையும் பெற்றுப் பழக்கப்பட்ட சில தமிழ் நண்பர்களுக்கு இப்பரிசு பெரும் பரிசாய் தெரியும்.

புத்தகம் 11.5” x 8.5” அளவில் “தனி சுற்றுக்காக மட்டும்” என குறிக்கப்பட்டு, பிரஸ் பிரின்ட் எனும் அச்சகத்தில் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. புத்தகம் அட்டையுடன் சேர்த்து 220 பக்கம் கொண்டுள்ளது. பக்கங்கள் மிக தரமான வார்னிசு காகிதத்தால் அத்தனை பக்கங்களும் பல வர்ணமாய் அச்சிடப்பட்டுள்ளது.

புத்தகம் மூன்று பிரிவாய், தலையங்கம், செய்திகள் - ஆங்கிலம், செய்திகள் - தமிழ் என பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இம்மூன்று பிரிவுகளும் தமிழகத்தில் 2007-ல் அச்சிடப்பட்டு வெளியான ஊடகங்களில் “தேவையான” பகுதிகள் மட்டும் படங்களுடன் மறுபதிவு செய்து கையாளப்பட்டுள்ளது.

பின்புற கடைசி அட்டையின் உட்பகுதியில் “அக்நாலேஞ்மென்ட்”, என குறிப்பிட்டு அப்புத்தகத்தின் கட்டுரைகளுக்கு துணையாய் இருந்த ஊடகங்களின் பெயர்கள் (The Hindu, The New Indian Express, Deccan Chronicle, News Today, Frontline, Dinakaran, Dinamani, Dinamalar, Daily Thanthi, Makkal Kural, Maalai Malar, Maali Sudar) குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

ஓரே ஒரு பக்கம் “அறிமுகம்” எனப்போட்டு எல்.டி.டி.இ-யை வசைமாறி சொற்களால் பொழிந்து தள்ளியுள்ளனர்.

எல்.டி.டி.இ-யை பற்றி வதந்திகள், இலங்கை அரசின் தகவல்கள் மட்டுமே அச்சிடப்பட்டுள்ளது.

மேற்கூறிய அதே ஊடகங்களில் வந்த இலங்கை அரசிற்கு விரோமான செய்திகள் முழுக்க முழுக்க மறைக்கப்பட்டுள்ளதைப் பார்த்தலே, படித்தாலே இப்புத்தகம் ஒருதலை பட்சமாய் அச்சேரியுள்ளது வெளிப்படுகிறது. என்னதான் இலங்கை அரசு முழு பூசினிக்காயை சோற்றில் போட்டு மறைத்தாலும், வெகு விரைவில் உண்மை செய்தி வெளிவந்து விடத்தான் போகிறது.

சிறிய சைப்பிரஸ் தீவில் இரண்டு சுதந்திர நாடுகள்!

2008-03-02T10:54:00.000-08:00

-- நக்கீரன்

கொசேவோவின் ஒரு தலைப் பட்சமான சுதந்திரப் பிரகடனம் பல நாடுகளின் அடி வயிற்றில் புளியைக் கரைத்துள்ளது. குறிப்பாக பெரும்பான்மை தேசிய இனத்தவரின் மேலாண்மையையும் அடக்குமுறையையும் கொடுங்கோல் ஆட்சியையும் திணிக்கும் நாடுகள் மத்தியில் இந்தப் பயம் குடி கொண்டுள்ளது.

அதே சமயம் சுதந்திரத்துக்காக ஆயுதம் ஏந்தியோ ஏந்தாமலோ போராடும் சிறுபான்மை தேசிய இனங்கள் மத்தியில் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் உருவாக்கியுள்ளது.

கொசோவோவை ஒரு இறையாண்மை படைத்த நாடாக மேற்குலக நாடுகள் முண்டியடித்துக் கொண்டு அங்கீகாரம் வழங்கியது பன்னாட்டு அரசியலில் எதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பன்னாட்டு அரசியலில் பல முக்கியமான பாடங்களைப் புகட்டியுள்ளது.

முதலாவது பாடம் - அய்க்கிய நாடுகள் அவையின் தீர்மானங்கள் பெரிய நாடுகளை, குறிப்பாக மேற்குலக நாடுகளைக் கட்டுப்படுத்த உதவாது.
இரண்டாவது பாடம் - நாடுகள் தங்கள் வலிமை, தங்களது நட்பு நாடுகளின் வலிமை, பகை நாடுகளின் வலிமை ஆகியவற்றைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் எழுந்துள்ளது.

மூன்றாவது பாடம் - பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போர் ஒருவருக்குப் பயங்கரவாதியாகத் தெரிபவர் இன்னொருவருக்கு விடுதலை வீரனாகக் காட்சி அளிப்பதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

நான்காவது பாடம் - ஒரு நாட்டின் இறைமை என்பது கட்டற்றது (ழெவ யடிளழடரவந) அன்று. ஒரு நாட்டின் ஆட்புல ஒருமைப்பாடும் கல்வெட்டில் எழுதிய எழுத்துக்கள் அல்ல. எல்லைகளும் மீள வரைய முடியாதவை அல்ல.

ஆனால் இந்த அரசியல் பாடங்களை ஸ்ரீலங்கா வேண்டுமென்றே படிக்க மறுக்கிறது. ஸ்ரீலங்காவின் வெளியுறவு அமைச்சு ஒருபடி மேலே போய் கொசோவோ சுதந்திரம் அடைந்ததைப் பார்த்து ஒப்பாரி வைத்து அழுதுள்ளது. தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டந்தான் அதற்குக் காரணம்.

(அ) கொசோவோவின் சுதந்திரப் பிரகடனம் சேர்பிய பெரும்பான்மை மக்களின் ஒப்புதலுடன் செய்யப்படவில்லை.

(ஆ) யூன் 10, 2008 இல் நிறைவேற்றப்பட்ட அய்க்கிய நாடுகளின் பாகாப்பு அவையின் தீர்மானம் 1224 எல்லா நாடுகளது இறைமையையும் ஆட்புல ஒருமைப்பாட்டையும் உறுதிசெய்வதாகக் கூறுகிறது. ஆனால் அது மீறப்பட்டுள்ளது.

(இ) பாதுகாப்பு அவையின் தீர்மானத்தின் படி கொசோவோவின் எதிர்காலத் தகுதி பற்றி பேச்சு வார்த்தை மூலம் ஒரு அரசியல் தீர்வை எட்டுவது என்பது முற்றாகப் பேசி முடிவு எட்டப்படவில்லை.

(ஈ) கொசோவோவின் தன்னிச்சையான சுதந்திரப் பிரகடனம் பன்னாட்டு உறவுகளைப் பேணுவதில், பன்னாட்டு இறையாண்மை படைத்த நாடுகளை மதிப்பதில் தவறியுள்ளது.

(உ) பன்னாட்டு அமைதிக்கும் பாதுகாப்புக்கும் அச்சுறுத்தல் ஆக கொசோவோ சுதந்திரப் பிரகடனம் அமைந்துள்ளது.

“கொசோவோவின் ஒருதலைப் பட்சமான சுதந்திரப் பிரகடனம் பன்னாட்டு அமைதிக்கும் பாதுகாப்புக்கும் அச்சுறுத்தல் ஆக அமைந்துள்ளது” என ஸ்ரீலங்கா ஒப்பாரி வைப்பது நகைப்புக்குரியது.

ஸ்ரீலங்கா ஒப்பாரி வைப்பது போல் இன, மொழி, பண்பாட்டு அடிப்படையில் புதிய நாடுகள் தோன்றியிருப்பது உலக அமைதிக்கும் பாதுகாப்புக்கும் அச்சுறுத்தலாக இருக்கவில்லை. மாறாக அவை அமைதிக்கும் பாதுகாப்புக்கும் வழி கோலியுள்ளது.

கடந்த கால உலக வரலாற்றை காய்தல் உவத்தில் இன்றிப் படிப்போர் புதிய நாடுகளின் தோற்றம் உலக அமைதியை உருவாக்க உதவியுள்ளது என்பதை ஒத்துக்கொள்வார்கள்!

அய்க்கிய நாடுகள் நிறுவப்பட்ட போது அதன் உறுப்புரிமை 50 மட்டுமே. இன்று அந்த எண்ணிக்கை 192 ஆக உயர்ந்துள்ளது. இதனால் உலக அமைதியும் பாதுகாப்பும் அதிகரித்துள்ளவேயொழிய குறையவில்லை!

குட்டிக் குட்டி நாடுகள், தமிழீழத்தைவிட அளவிலும் மக்கள் தொகையிலும் குறைந்த சுமார் 50 நாடுகள் சுதந்திர நாடுகளாக அய்க்கிய நாடுகள் அவையில் கொலு வீற்றிருக்கின்றன.

சைப்பிரஸ் நாட்பை பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருப்பீர்கள்.

மத்திய தரைக்கடலில் காணப்படும் மூன்றாவது பெரிய தீவு சைப்பிரஸ். சைப்பிரஸ் என்றால் கிரேக்க மொழியில் செப்பு என்று பொருள்.

சைப்பிரஸ் துருக்கியின் தென்திசை கடலோரமாகவும் சிரியாவின் மேற்குக் கரையோரமாகவும் இருக்கிறது.

சைபிரஸ் பலநூற்றாண்டு காலமாக சைப்பிரஸ் தீவு பினீசியன்ஸ் மற்றும் கிரேக்கர்கள் ஆகியோரது கொலனி நாடாக இருந்து வந்தது. 1571 ஆம் ஆண்டு துருக்கி அதனைத் தாக்கிக் கைப்பற்றியது. அங்கு பெருவாரியான துருக்கியரைக் குடியேற்றி தனது கொலனி நாடாக வைத்துக் கொண்டது.

முதலாவது உலகப் போர் வெடித்தபோது பிரித்தானியா சைப்பிரஸ் தீவைக் கைப்பற்றியது. 1925 இல் சைப்பிரஸ் பிரித்தானியாவின் கொலனி நாடாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.

கிரேக்கத்தைத் தாய்நாடாகக் கருதும் சைப்பிரசில் வாழ்ந்த கிரேக்க மக்கள் சுதந்திரம் கேட்டுப் போராடினார்கள். சைப்பிரஸ் தீவு கிரேகத்தோடு இணைக்க வேண்டும் என்றும் போராடினார்கள். 1955 இல் சைப்பிரஸ் போராளிகளின் தேசிய அமைப்பு (EOKA) பிரித்தானியாவுக்கு எதிராக ஒரு கெரில்லா போரைத் தொடங்கியது. 1958 இல் ஆயர் மாகாறியோஸ் ((Archbiship Makarios) கிரேக்கத்தோடு இணைவதற்குப் பதில் சைப்பிரஸ் ஒரு சுதந்திரநாடாக மலரவேண்டும் என்றார்.

இதே சமயம் சைப்பிரஸ் துருக்கியர்கள் சைப்பிரஸ் தீவு கிரேக்கர் – துருக்கியர் மக்களிடை பிரிக்கப்பட வேண்டும் எனக் கோரினார்கள்.

சைப்பிரஸ் தீவு 1960, ஓகஸ்ட் 16 இல் சுதந்திரம் அடைந்தது. கிரேக்கர்களும் துருக்கியர்களும் இணைந்து ஒரு அரசியல் யாப்பை எழுதிக் கொண்டார்கள். ஆயர் மாகாறியோஸ் சைப்பிரஸ் தீவின் முதல் ஆட்சித் தலைவராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். ஆனால் வெகுவிரைவில் கிரேக்கர்கள் - துருக்கியர் மத்தியில் சண்டை தொடங்கியது. 1965 இல் அய்க்கிய நாடுகளின் அவையின் அமைதிப்படை அங்கு அனுப்பப்பட்டது.

1974 ஆம் ஆண்டு யூலை 15 ஆம் நாள் ஆயர் மார்க்கோஸ் சைப்பிரஸ் தேசிய பாதுகாப்புப் படை நடத்திய புரட்சியில் பதவி கவிழ்க்கப்பட்டார்.

யூலை 20 இல் துருக்கி சைப்பிரஸ் தீவில் வாழும் துருக்கியரைக் காப்பாற்றும் தார்மீக உரிமை தனக்கு இருக்கிறது எனக் கூறிக் கொண்டு அதன் மீது படையெடுத்து சைப்பிரசின் வடபகுதியை அண்டிய 37 விழுக்காடு நிலப்பரப்பைக் கைப்பற்றியது. இதனால் 180,000 கிரேக்கர்கள் வடக்கில் இருந்து தெற்குக்கு ஏதிலிகளாக இடம் பெயர்ந்தார்கள்.

1974 யூலை 22 இல் அய்க்கிய நாடுகள் அவை இரு தரப்பினருக்கும் இடையில் ஒரு போர் நிறுத்தத்தை கொண்டு வந்தது. துருக்கிப் படை சைப்பிரசில் நிலைகொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டது. அதே ஆண்டு டிசெம்பர் மாதத்தில் ஆயர் மாகாறியோஸ் மீண்டும் ஆட்சித் தலைவராகப் பதவி ஏற்றார். அடுத்த ஆண்டு சைப்பிரஸ் தீவு கிரேக்கர் பகுதி துருக்கியர் பகுதி என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இடையில் அய்க்கிய நாட்டு அவையின் அமைதிப் படை நிறுத்தப்பட்டது.

1983 நொவெம்பர் 15 இல் துருக்கி சைப்பிரஸ் “வட துருக்கி குடியரசு” எனத் தன்னை ஒரு தலைப்பட்சமாகப் பிரகடனப்படுத்தியது. ஆனால் அய்யன்னா பாதுகாப்பு அவை அதனை அங்கீகரிக்க மறுத்தது. துருக்கி மட்டும் அதனை அங்கீகரித்தது. இரண்டு சைப்பிரசையும் இணைப்பதற்கு அய்யன்னா நடத்திய பேச்சு வார்த்தை வெற்றிபெறவில்லை. 2002 இல் கிரேக்க சைப்பிரஸ் அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தில் சேர்ந்து கொண்டது.

இப்போது 2008, பெப்ரவரியில் கிரேக்க சைப்பிரஸ் ஆட்சித் தலைவர் தேர்தலில் பொதுவுடமைக் கட்சி சார்பில் போட்டியிட்ட Dimitris Christofias என்பவர் 53.4 விழுக்காடு வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றி பெற்றுள்ளார். அவர் சைப்பிரஸ் தீவின் இரண்டு பகுதிகளையும் இணைக்கப் போவதாகச் சூளுரைத்துள்ளார்.
சைப்பிரஸ் பற்றிய தரவுகள்:

மொத்த நிலப்பரப்பு - 9,250 சகிமீ (3,355 சகிமீ வட சைப்பிரஸ்)

பருவம் - வெப்பமான கோடை குளிர்மையான

மாரிவளங்கள் - செப்பு, கனிக்கல் (gypsum) மரப்பலகை, உப்பு, பளிங்குக் கல், செந்நிறக் களிமண்

மக்கள் தொகை - 788,457 (யூலை 2007 மதிப்பீடு)
இனங்கள் - 77 விழுக்காடு கிரேக்கர், 18 விழுக்காடு துருக்கியர் எனையவர் 5 விழுக்காடு (2001)

சமயம் - கிரேக்க பழமைவாத சமயம் 78 விழுக்காடு, முஸ்லிம் 18 விழுக்காடு ஏனையவர்கள் 4 விழுக்காடு

நாணயம் - யூறோ
மொழி - கிரேக்கம், ஆங்கிலம்
தலைநகர் - நிக்கோசியா
உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்தோர் – 210,000 (30 ஆண்டுகளாக கிரேக்கர் மற்றும் துருக்கியர்)

கொசோவோ போலவே சைப்பிரசிலும் வௌ;வேறு இன, மொழி, சமயம் சார்ந்தோர் ஒன்றாக இருக்க முடியாத என்ற உண்மை தெரிகிறது. பிரிந்து சென்றால்தான் இரண்டு இனங்களுக்கு மத்தியில் நிரந்தர அமைதியை உருவாக்க முடியும். நிரந்தரப் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்ய முடியும்.

இறைமை என்பது மக்களுக்குச் சொந்தமானது. இந்த உண்மையை மேற்குலக நாடுகள் கொசோவோ நாட்டைப் பொறுத்தளவில் ஒத்துக் கொண்டுள்ளது. தமிழீழ மக்களின் இறைமையையும் மேற்குலக நாடுகள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஏனைய நாடுகளுக்கும் அந்தக் கோட்பாடு விரிவு படுத்தப் பட வேண்டும்.

எலிவளை என்றாலும் தனிவளை வேண்டும் என்பார்கள். சுதந்திரத்துக்காகப் போராடி வரும் திபேத், தமிழீழம், பாஸ்க், கஷ்மீர், அசாம், நாகலாந்து, தாய்வான் போன்ற நாடுகளில் நேரடி வாக்கெடுப்பு நடத்தி மக்கள் அளிக்கும் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் அந்த நாட்டு மக்களின் சுதந்திரம் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்.

போரில் வென்றவர்கள் புதிய எல்லைகளைக் கீறும் உரிமையைப் பெறுகிறார்கள்!

2008-03-02T10:11:00.000-08:00

-- நக்கீரன்

பல மாதங்களாகத் தள்ளிப்போட்டு வந்த கொசோவோவின் ஒருதலைப் பட்சத் சுதந்திரப் பிரகடனம் ஒருவாறு அறிவித்தாகிவிட்டது.

கடந்த பெப்ரவரி மாதம் 17 ஆம் நாள் கொசோவோ நாடாளுமன்றம் கூடியபோது அந்த நாட்டின் தலைமை அமைச்சர் ஹாஷிம் தாசி (Hashim Thaci) சுதந்திரப் பிரகடனத்தை வாசித்தார். அந்தப் பிரகடனம் மிகவும் முக்கியமானது.

“கொசோவோவை நாங்கள் ஒரு விடுதலை பெற்ற சுதந்திர நாடாகப் பிரகடனப் படுத்துகிறோம். கொசோவோவில் வாழும் எல்லா சமூகத்தினரதும் உரிமைகள் சுதந்திரங்கள் ஆகியவற்றைப் பேணிப்பாதுகாக்கவும் அவர்கள் ஆட்சியில் பங்கு கொள்ளும் உரிமையையும் உறுதி செய்கிறோம். சிறுபான்மை மக்களது உரிமைகள் பற்றிக் குறிப்பிடும் திட்டத்தின் இணைப்பு 12-யை முற்றாகப் பின்பற்றுவோம் என உறுதி கூறுகிறோம்...”

சேபியரது பெரும்பான்மை அரசின் அடக்குமுறை, இனச் சுத்திகரிப்பு போன்றவற்றில் இருந்து விடுபட்ட கொசோவோ தனது நாட்டில் இருக்கும் ஏனைய சிறுபான்மை மக்களது உரிமைகள், சுதந்திரங்களை உறுதி செய்ய முன்வந்ததில் வியப்பில்லை. அப்படி உறுதிசெய்ய முன்வராவிட்டால் கொடுங்கோல் செலுத்திய சேபியரது ஆட்சிக்கும் கொசோவியரது ஆட்சிக்கும் வேறுபாடு இல்லாது போய்விடும்.

இருபது இலக்கம் மக்கள் வாழும் கொசோவோவாவில் 120,000 ஆயிரம் சேபியர்கள் கொசோவோவின் வட பகுதியில் வாழ்கிறார்கள். இவர்களைப் பிரதிநித்துவப் படுத்தும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்யப்பட்ட போது அவையில் இருக்கவில்லை. நாடாளுமன்ற அமர்வை அவர்கள் புறக்கணித்து விட்டார்கள்.

கொசோவோவின் சுகப் பேற்றுக்கு உதவியாக அய்ரோப்பிய ஒன்றியம் காவல்துறை, நீதித்துறை மற்றும் நிருவாகத்துறையைச் சேர்ந்த 2,000 அதிகாரிகளை அனுப்பி வைத்துள்ளது. நேட்டோ படைகள் அங்கு அமைதியைத் தொடர்ந்து நிலைநாட்டும்.

கோசோவோவின் தலைநகர் பிறிஸ்ரினாவில் (Pristina) சுதந்திர நாளை மக்கள் அல்பேனிய, அமெரிக்க, பிரித்தானிய தேசியக் கொடிகளை அசைத்து ஆடிப் பாடிக் கொண்டாடி மகிழ்ந்தார்கள். அதே நேரத்தில் சேர்பியாவின் தலைநகர் பெல்கிறேட்டில் கொசோவோவின் சுதந்திரத்துக்கு எதிராக ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடந்துள்ளன. இதனை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது (வியாழக்கிழமை) பெல்கிறேட்டில் அமெரிக்காவிற்கு எதிரான பாரிய எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றுள்ளது. அமெரிக்காவின் தூதரகத்துக்குத் தீ வைக்கப்பட்டுள்ளது.

முன்னாள் யூகோசிலோவிக்கிய குடியரசு கொசோவோ நாட்டோடு சேர்த்து இப்போது எட்டு நாடுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுவிட்டன. சேர்பியா, அல்பேனியா, குரோசியா, மொன்ரநீக்றோ, ஸ்லோவேனியா, பொஸ்னியா – ஹேர்ஸ்கொவினா, மசிடோனியா மற்றும் கொசோவோ ஆகியவையே அந்த எட்டு நாடுகளாகும்.

கொசோவோவின் தன்னிச்சையான சுதந்திரப் பிரகடனம் உலகம் முழுதும் எதிர்வலைகளையும் எதிர்ப்பலைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன.

சேர்பியா, உருசியா போன்ற நாடுகள் கொசோவோவின் சுதந்திரப் பிரகடனத்தை எதிர்க்கின்றன. கொசோவோவை “பொய்யான அரசு” (false state) என வருணித்துள்ளன. அமெரிக்கா, ஜெர்மனி, இத்தாலி, பிரித்தானியா, ஆப்கனிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் புதிய நாட்டை அங்கீகரித்துள்ளன. அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தில் உள்ள 27 நாடுகளில் ஸ்பெயின், கிறீஸ், உரோமனேயா, சைப்ரஸ், ஸ்லோவேனியா, சைப்ரஸ் நீங்கலாக ஏனைய நாடுகள் கொசோவோவை அங்கீகரித்துள்ளன.

கொசோவோவின் தன்னிச்சையான சுதந்திரப் பிரகடனத்தை அங்கீகரித்ததின் மூலம் அமெரிக்கா ஒரு வல்லரசுக்கு உரிய தனது அரசியல் மற்றும் படை பலத்தை எண்பி;த்துள்ளது. உலகில் இன்று அமெரிக்கா வைத்ததுதான் சட்டம். அதை யாரும் இலேசில் மீறிவிட முடியாது.

இன்று கொசோவோவின் தலைமை அமைச்சராக இருப்பவர் முன்னாள் கொசோவோ விடுதலைப் படையின் (Kosovo Liberation Army) தளபதி. கொசோவோ விடுதலைப் படை தொடக்கத்தில் அமெரிக்காவால் பயங்கரவாத இயக்கம் என முத்திரை குத்தப்பட்ட இயக்கம். ஹாஷிம் தாசி பயங்கரவாதி எனத் தேடப்பட்டவர். ஆனால் 1997 இல் அமெரிக்கா கொசோவோ விடுதலைப் படையை பயங்கரவாதப் பட்டியலில் இருந்து நீக்கிவிட்டது. இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது?

அமெரிக்கா ஒரு விடுதலை இயக்கத்தைப் பயங்கரவாத இயக்கம் என அழைக்கும். பிறிதொரு காலத்தில் அதனை விடுதலை இயக்கம் என அழைக்கும். எல்லாம் அந்த நாட்டின் அரசியல் -புவியியல் நலன்களைப் பொறுத்தது. பயங்கரவாதி யார், விடுதலைப் போராளி யார் என்பதையும் அமெரிக்காதான் தீர்மானிக்கிறது. ஏன் அய்க்கிய நாடுகள் அவைகூட அமெரிக்காவிற்கு அடக்கம் என்பதை ஈராக் மீது ஒருதலைப் பட்சமாக – அய்க்கிய நாடுகள் அவையின் அனுமதியின்றி - படையெடுத்த போது காண முடிந்தது.

உலகில் எத்தனையோ நாடுகளில் எண்ணிக்கையில் குறைவான தேசிய இனங்கள் இனப்படுகொலை, இனச் சுத்திகரிப்பு, அடக்குமுறை போன்றவற்றுக்கு எதிராகப் போராடுகின்றன. இருந்தும் ஒரு முஸ்லிம் நாடான கொசோவோ மீது அமெரிக்காவிற்கு மட்டும் ஏன் இந்த அதீத அக்கறை? சோழியன் குடுமி சும்மாவா ஆடியது?

கொசோவோ அல்பேனிய முஸ்லிம்களின் சுதந்திரப் போராட்டத்தைப் பயன்படுத்தி அல் கொய்தா சக்திகள் அய்ரோப்பாவில் நுழைந்துவிடக் கூடாது என்பது ஒரு காரணம். மற்றது அய்ரோப்பாவில் அமெரிக்கா தனது இரண்டு காலையும் சிக்காராக ஊன்ற ஒரு வாய்ப்பு.

அய்க்கிய நாடுகளின் 1999 ஆம் ஆண்டு எண் 1,244 தீர்மானத்தின் படி கொசோவோ சேர்பிய நாட்டின் இறையாண்மைக்கு உட்பட்ட அய்க்கிய நாடுகளின் பாதுகாப்பில் உள்ள நாடு. ஆனால் அதனை மீறி அமெரிக்காவின் ஆதரவோடு கொசோவோ தன்னிச்சையான சுதந்திரப் பிரகடனத்தைச் செய்துள்ளது. அதனை அய்க்கிய நாடுகள் அவை கண்டுகொள்ளவில்லை.

சேர்பியாவின் ஒரே நட்பு நாடான உருசியா கூட கொசோவோவின் தன்னிச்சையான சுதந்திரப் பிரகடனத்துக்கு எதிராக அறிக்கை விட்டு விட்டு அடங்கிப் போய்விட்டது. ஸ்டாலின் காலத்து உருசியா என்றால் கதை வேறு. இன்றுள்ள உருசியா வல்லரசு என்ற பட்டத்தை இழந்துவிட்ட நாடு. எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்கத்தான் முடியுமே தவிர அமெரிக்காவோடு மோத முடியாது.

கொசோவோவின் ஒரு தலைப்பட்ச சுதந்திரப் பிரகடனத்தை எதிர்க்கும் நாடுகளைப் பார்த்தால் அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் முதுகில் புண் இருக்கும் உண்மை புலப்படும். உருசியா, ஸ்பெயின், இந்தியா, சீனா, ஸ்ரீலங்கா போன்ற நாடுகளில் சுதந்திரம் கேட்டு சிறுபான்மை தேசிய இனங்கள் போராடி வருகின்றன. அந்த நாடுகளுக்கு முதுகில் புண் இருப்பதால் கொசோவோவை அங்கீகரிக்க மறுக்கின்றன.

திபெத் நாடு அகிம்சை வழியில் சீனாவின் மேலாண்மை மற்றும் அடக்குமுறைக்கு எதிராகக் கடந்த 58 ஆண்டுகளாக தலாய் லாமா தலைமையில் போராடி வருகிறது. . சீனாவின் அடக்கு முறைக்கு ஒரு இலக்கம் மக்கள் பலியாகியுள்ளார்கள். திபெத் மக்களது நாகரிகம், பண்பாடு, மொழி சிதைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் தலாய் லாமாவுக்கு அமெரிக்கா மாலை மரியாதை செய்கிறதேயொழியத் திபெத்தை சீனாவிடம் இருந்து மீட்டுக் கொடுப்பது பற்றிப் பேச்சே இல்லை. என்ன காரணம்? திபேத்தை விடுவிப்பதில் அமெரிக்காவிற்கு எந்தப் அரசியல் - புவியியல் நன்மையும் இல்லை. மற்றது சீனாவும் இன்று ஒரு உலக சண்டியன் என்ற இடத்தில் இருக்கிறது. அந்த நாட்டோடு மோத அமெரிக்கா அணியமாய் இல்லை.

கொசோவோவின் ஒரு தலைப்பட்ச சுதந்திரப் பிரகடனத்தை எதிர்த்து முதலில் அறிக்கைவிட்ட நாடுகளில் ஸ்ரீலங்காவும் ஒன்று.

ஸ்ரீலங்கா தமிழ்மக்களுக்கு எதிரான படையெடுப்பை நியாயப்படுத்த - இனப் படுகொலையை நியாயப்படுத்த - தனக்குள்ள இறையாண்மை மற்றும் ஆட்புல ஒருமைப்பாட்டைக் காரணம் காட்டுகிறது. அதாவது ஒரு சுதந்திர நாட்டுக்கு தனது இறையாண்மை மற்றும் ஆட்புல ஒருமைப்பாட்டைக் காப்பாற்ற எதையும் செய்ய உரிமை இருப்பதாக வாதாடுகிறது.

ஆனால் இந்தக் கோட்பாட்டை சேர்பியாவைப் பொறுத்தளவில் அமெரிக்கா ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. சேர்பியாவின் ஒரு பகுதியை அய்க்கிய நாடுகளது தீர்மானத்தை மீறி கொசோவோ மக்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டது.

கொசோவோ மக்களுக்கு நாட்டைப் பிரித்துக் கொடுத்த அமெரிக்கா – அந்த நாட்டின் விடுதலைக்கு ஆயுதம் ஏந்திப் போராடிய கொசோவோ விடுதலைப் படையை பயங்கரவாதப் பட்டியலில் இருந்து எடுத்த அமெரிக்கா – அந்தப் படையின் தளபதியாக இருந்தவரை பயங்கரவாதி என முத்திரை குத்தியதை நீக்கிய அமெரிக்கா – தமிழீழத்தையும் பிரித்துக் கொடுக்க முன்வரலாம்தானே? எனப் பலர் கேட்கிறார்கள்.

இந்தக் கேள்வி நியாயமானது. ஆனால் இன்றைய உலக ஒழுங்கில் நீதி, நியாயத்துக்கு .இடமில்லை. ஆயுத பலம் இருக்கிறதா? ஆள், ஆயுத பலம் உள்ள நாடு வைத்ததுதான் இன்று சட்டம்! வல்லான் வெட்டியதே வாய்க்கால்!

சேர்பியா – கொசோவோ ஒரு புறம். மறுபுறம் ஸ்ரீலங்கா - தமிழீழம். இவை இரண்டுக்கும் இடையில் நிறைய ஒற்றுமை உண்டு.

மேற் கூறப்பட்ட ஒற்றுமைகளைவிட ஒரு பலத்த வேறுபாடு கொசோவோ தமிழீழம் இரண்டுக்கும் இடையில் இருக்கிறது. கொசோவோ அய்ரோப்பாவின் கொல்லைப் புறத்தில் இருக்கிறது. ஸ்ரீலங்கா தெற்காசியாவில் இருக்கிறது.

தெற்காசியாவின் பிரதேச வல்லரசு இந்தியா என்பது அமெரிக்கா உட்பட எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நடைமுறைக் கோட்பாடு.

ஒரு நாடு சுதந்திர நாடாக அங்கீகரிக்கப் படவேண்டும் என்றால் அந்த நாட்டுக்கு மூன்று தகுதிகள் இருக்க வேண்டும் என்று இந்தியாவின் வெளியுறவு அமைச்சு கூறுகிறது.

“India’s Ministry of External Affairs has issued a statement noting that as Kosovo does not meet all three conditions for recognition, namely “a defined territory, a duly constituted government in charge which is accepted by the people and which has effective control over an area of governance,” India is not offering recognition and would prefer the issue to be “resolved through peaceful means and through consultation and dialogue.”

“கொசோவோ அங்கீகாரத்துக்கு வேண்டிய மூன்று நிபந்தனைகளை நிறைவு செய்யத் தவறியுள்ளது. அதாவது “வரையறை செய்யப்பட்ட நிலப்பரப்பு, அந்த நிலப்பரப்பின் மீது மக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட அரசின் ஆட்சி, ஆட்சி செய்யப்படும் நிலப்பரப்பின் மீது செயற்திறனுள்ள (அதிகார) கட்டுப்பாடு” ஆகியன. எனவே இந்தியா அங்கீகாரம் அளிக்க முன்வராது. அதே நேரம் இந்தச் சிக்கல் அமைதி வழியில் எல்லோரும் கலந்து பேசி பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்க்கப்பட வேண்டும் என விரும்புகிறது.

எனவே கொசோவோ சுதந்திரத்துக்கு இந்தியா விதிக்கும் நிபந்தனைகளை தமிழீழம் நிறைவேறினால் இந்தியா தமிழீழத்தை அங்கீகரிக்கக் கூடும்.

போராட்டக் களத்தில் வெற்றி ஈட்டுவதன் மூலமே இந்தியா விதிக்கும் நிபந்தனைகளை நிறைவு செய்யலாம்.

It is useful to remember the axiom of statehood that “war is what dictates borders and winners get the right to draw the new lines.”

அரசுரிமைக்கு ஒரு வெளிப்படையான சித்தாந்தம் இருப்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது பயனுடையது. “போரே ஒரு நாட்டின் எல்லைகளை நிருணயிக்கிறது. போரில் வென்றவர்கள் புதிய எல்லைகளை வரையும் உரிமையைப் பெறுகிறார்கள்!”

இலங்கையில் அரச பயங்கரவாதத்தால் தமிழர்கள் கொல்லப்படுவது பற்றி ஏன் இந்தியா கவலை கொள்ள மறுக்கிறது - புலவர் புலமைபித்தன்

2008-02-13T04:23:00.000-08:00

TAMIL VIDEO
- Puler Pulamaipiththan's questioning Indian position on Sri Lankan Tamils (VIDEO) [You Tube]
PART - I ; PART - II ; PART - III : PART - IV : PART - V : PART - VI :
---------------------------

இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தை தமிழக முன்னாள் முதல்வரும் அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் நிறுவனருமான எம்.ஜி.ஆர். எதிர்த்ததால் அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியால் மிரட்டப்பட்டார் என்று அதிமுகவின் முன்னாள் அவைத் தலைவர் புலவர் புலமைப்பித்தன் தெரிவித்துள்ளார்.

இது தொடர்பாக தமிழகத்திலிருந்து வெளியாகும் "குமுதம் ரிப்போர்ட்டர்" இதழில் இடம்பெற்றுள்ளதாவது:

"புலிகள் நடமாட்டம்" தொடர்பாக சட்டமன்றத்தில் ஜெ. எழுப்பிய சர்ச்சை, காங்கிரஸ் நடத்திய வெளிநடப்பு, முதல்வரின் மறுப்பு என்று தமிழகத்தில் அனல் பறந்து கொண்டிருக்கும் வேளையில், அ.தி.மு.க.வின் முன்னாள் அவைத்தலைவர் புலவர் புலமைப்பித்தன், "ஒரு பூலோகத்தின் பலிபீடமாய்" என்ற ஈழ ஆதரவுப் புத்தகத்தை எழுதி பரபரப்பைப் பாய விட்டிருக்கிறார். அவரை நாம் சந்தித்தோம்.

"அ.தி.மு.க. புலிகள் இயக்கத்தை எதிர்ப்பது நியாயமல்ல. தமிழ் ஈழம்தான் ஒரே தீர்வு என்று எம்.ஜி.ஆர். தீர்க்கமாக நம்பினார். அதற்கு மாறாக ஜெயலலிதா செயல்படுவது சரியல்ல" என்கிறீர்களே. எப்படி?

"மக்கள் திலகம் என்ற அந்த மாமனிதர் தமிழ் ஈழ விடுதலையை மனமார ஆதரித்தார். அதற்காக விடுதலைப் புலிகளுக்கு அவர் கோடி கோடியாக பணத்தை வாரிக் கொடுத்தார். ஒருகட்டத்தில் தம்பியிடம் (பிரபாகரனிடம்) "ஆயுதப்புரட்சி மூலம் தமிழ் ஈழத்தைப் பெற எவ்வளவு பணம் வேண்டும்?" என்று கேட்டார். தம்பி கொஞ்ச நேரம் யோசித்து "நூறு கோடி தேவைப்படும்" என்றார். "சரி பார்க்கலாம்" என்றார் எம்.ஜி.ஆர். அந்த அளவுக்கு தமிழ் ஈழம்தான் ஒரே தீர்வு என்று நம்பியவர் எம்.ஜி.ஆர்.

அந்த மாமனிதரால் நிறுவப்பட்ட அ.தி.மு.க.வின் தலைவியாக இருக்கும் ஜெயலலிதா ஏன் புலிகளை எதிர்க்கிறார்? புலிகளை அவர் ஆதரிக்க வேண்டாம். சட்டமன்றத்தில் அவர்களுக்கு எதிராக, தேவையில்லாமல் சர்ச்சை எழுப்பாமலாவது இருக்கலாமே. ஒரு காலத்தில் ஜெ.வும் புலிகளை ஆதரித்தவர்தான். 1989 ஆம் ஆண்டு லண்டனில் நடக்க இருந்த தமிழ் ஈழ விடுதலை மாநாட்டில் நானும் கலந்துகொள்ள வேண்டுமென்று மறைந்த தம்பி ஜொனியை பிரபாகரன் என்னிடம் அனுப்பி வைத்தார்.

ஒருநாள் நான் புரட்சித்தலைவியோடு பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, இதைச் சொல்லி "நான் லண்டன் போய் வரட்டுமா?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "ஆமாம். ஜொனி என்னைக்கூட வந்து பார்த்தார். நீங்கள் போவதென்றால் மகிழ்ச்சி, போய் வாருங்கள்' என்றார். அதை இன்னும் அவர் மறந்திருக்க மாட்டார் என்று நம்புகிறேன். இப்போது ஏன் அப்படி மாறிப்போனார் என்பது புரியவில்லை. நான் மீண்டும் அவருக்குச் சொல்கிறேன். நீங்கள் ஆதரிக்க வேண்டாம். எதிர்க்காமலாவது இருங்கள்.

இதுவரை ஒரு லட்சம் தமிழர்கள் சிங்கள பயங்கரவாத அரசால் கொல்லப்பட்டிருப்பார்கள். காங்கிரஸ்காரர்களோடு சேர்ந்து "ஒரு கொலையை" மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, தமிழர்களை அழிப்பதற்குத் துணை போகாதீர்கள். ஒரே சரக்கை எத்தனை காலத்துக்குத்தான் விற்பனை செய்வது?"

தமிழ் ஈழத்தை ஆதரித்த எம்.ஜி.ஆர். இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தை எப்படி ஆதரித்தார்? முரண்பாடாக இருக்கிறதே?

"அந்த ஒப்பந்தத்தை எம்.ஜி.ஆர். ஒருபோதும் ஆதரிக்கவில்லை. அப்போது அவர் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த நேரம் என்பதால், "ஒப்பந்தத்துக்கு நீங்கள் ஆதரவு தராவிட்டால் நீங்கள் முதல்வர் பதவியில் இருந்து விலகிக்கொள்ளுங்கள். வேறு ஒருவரைத் தேர்வு செய்யுங்கள்" என்று ராஜீவ் காந்தி நெருக்கடி கொடுத்தார். ஏன்? மிரட்டினார் என்றுகூடச் சொல்லலாம். அந்த நிலையில் வேறு வழியில்லாமல்தான் எம்.ஜி.ஆர். அதை ஆதரித்தார். இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் ஜூலை 29 ஆம் திகதி கையெழுத்தானது. அதைக் கொண்டாட சென்னையில் ஆகஸ்ட் 2 ஆம் திகதி ஒரு பாராட்டு விழாவை ராஜீவ் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

அந்த விழாவில் கலந்து கொள்ள வேண்டாம் என்று கருதிய எம்.ஜி.ஆர்., ஜூலை 31 ஆம் திகதியே மருத்துவ சிகிச்சைக்காக அமெரிக்கா புறப்படத் தயாரானார். அன்று மாலை 5:00 மணியளவில் இராமாபுரம் தோட்டத்திலிருந்து புறப்பட்டு அவர் தாமஸ்மலை வரை வந்தபோது எம்.ஜி.ஆரின் கார் டெல்லியில் இருந்து வந்த உத்தரவால் வழிமறிக்கப்பட்டது. "அமெரிக்காவுக்குப் போகக்கூடாது. விழாவில் பங்கேற்கவேண்டும்" என அறிவுறுத்தப்பட்டதால் வேறு வழியில்லாமல் அவர் தோட்டத்துக்குத் திரும்பினார். விழாவிலும் கலந்து கொண்டார்.

அந்த விழாவில் ராஜீவ் காந்தியின் கையோடு எம்.ஜி.ஆர். கரம்கோத்துத் தூக்காமல் இருந்த நிலையில் ராஜீவ் காந்தியே அவரது கையைப் பிடித்துத் தூக்கிய காட்சி இன்றும் என் கண்ணில் நிற்கிறது. இந்திய இராணுவத்தால் ஈழப் பெண்கள் கற்பழிக்கப்படுவது பற்றி ராஜீவ் காந்தியிடம் பொன்மனச்செம்மல் அழாத குறையாக முறையிட்டார்.

அதற்கு ராஜீவ் காந்தி கூறிய பதிலை நான் இங்கே கூற விரும்பவில்லை.
அதற்காக ராஜீவ் படுகொலையை நியாயப்படுத்தி விட முடியுமா?

"நான் ராஜீவ் கொலையை இரசிக்கவும் இல்லை, அதற்காக மகிழவும் இல்லை. அது நேர்ந்திருக்கக் கூடாத நிகழ்வு. ஒரு துன்பியல் முடிவு. ராஜீவ் மரணத்துக்காக காங்கிரஸ் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து நானும் அழத் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால், இந்திய இராணுவத்தால் கொல்லப்பட்ட ஏழாயிரம் தமிழர்களுக்காக நீங்கள் என்னுடன் சேர்ந்து அழத் தயாரா? தமிழர்களின் உயிர் அவ்வளவு மலிவானதா?

அண்ணல் காந்தியை மதவெறியன் கோட்சே, அவனது கையில், "இஸ்மாயில்" என்று பச்சை குத்திக்கொண்டு சுட்டுக் கொன்றான். அவன் யார்? ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தின் சர்வாதிகாரியான சாவர்க்கரின் சீடன். வாரிசு. அந்த இயக்கத்தின் தத்துப்பிள்ளையாக வந்த பாரதிய ஜனதா, கோட்சேயின் குருவான சாவர்க்கரின் படத்தை நாடாளுமன்றத்தில் திறந்ததே. அதை காங்கிரசால் ஏன் தடுக்க முடியவில்லை? காங்கிரஸ் ஏன் வெட்கப்படவில்லை? இந்திரா காந்தியைக் கொன்ற பியாந்த்சிங்குக்கு என்ன நடந்தது? இந்திரா நினைவு நாளை காங்கிரஸ் கொண்டாடிய அதே நாளில், குருத்வாரா பிரபந்தக் கமிட்டி பியாந்த்சிங் நினைவு நாளை கடைப்பிடித்தது. அவனது இரண்டு பிள்ளைகளை பிரபந்தக் கமிட்டி தத்தெடுத்துக் கொண்டது. இதற்காக காங்கிரசாருக்கு வெட்கப்படவோ, வேதனைப்படவோ தெரியவில்லை. இதைத் தடுக்க அவர்களால் முடியவில்லை.

அது மட்டுமா? மன்மோகன்சிங் பிரதமராக வந்த போது, இந்திரா காந்தி படுகொலையின் போது பறிக்கப்பட்ட இரண்டாயிரம் சீக்கியர்களின் உயிர்களுக்காக பகிரங்கமாக, பட்டவர்த்தனமாக சீக்கிய சமுதாயத்திடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டார். ஆனால், இந்திய இராணுவத்தால் கொல்லப்பட்ட என் தமிழ்ச்சாதி மக்கள் ஏழாயிரம் பேர் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? தமிழ் மக்கள் உயிர் என்றால் அவ்வளவு கேவலமா? மணிமேகலை காப்பியத்தில் உதயணகுமாரன் கொலையாகும்போது, அவனது உடலைப் பார்த்து அவனது தாயார் சோழமாதேவி அழுது புலம்புவாள். அவளிடம் மணிமேகலை, "உடலுக்காக அழுகிறாயா? உயிருக்காக அழுகிறாயா?" என்று கேட்பாள். அற்புதமான கேள்வி அது. "நீ அழுவது உதயணகுமாரனின் உடலுக்காக என்றால், அந்த உடல் எங்கும் போய் விடவில்லை. இங்கேதான் இருக்கிறது. உயிருக்காக அழுகிறாய் என்றால், நீ எல்லா உயிர்களுக்காகவும் அழு" என்று அறிவுறுத்துவாள். நானும் அதையேதான் சொல்கிறேன். நீங்கள் ராஜீவ் காந்தியின் உடலுக்காகவா அழுகிறீர்கள்? இல்லை, உயிருக்காகத்தான் அழுகிறீர்கள். அப்படியானால் எங்கள் தமிழ்ச்சாதி மக்கள் ஏழாயிரம் பேர் உயிர்களுக்காகவும் அழுங்கள். அழ மாட்டீர்களா? அழ வேண்டாமா?"

ஒரு காலகட்டத்தில் ராஜீவ் காந்தியே புலிகளுடன் சமரசம் செய்ய முன்வந்தார் என்கிறார்களே?

"உண்மைதான் அது. இந்திய இராணுவம் புதைமணலில் காலை விட்டு மாட்டிக்கொண்டது என நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் பேசியதைத் தொடர்ந்து, புலிகளோடு சமரசம் செய்து கொள்ள ராஜீவ் விரும்பினார். ஒருநாள் என் நண்பர் திரைப்பட இயக்குநர் முக்தா சீனிவாசன் அழைப்பையேற்று மந்தைவெளியில் உள்ள அவரது அலுவலகத்துக்குப் போனேன். புலிகளுடன் ராஜீவ் போர்நிறுத்தம் செய்ய விரும்புகிறார். இதுபற்றி டெல்லியில் ராஜீவ் காந்தியோடு சிதம்பரம் பேசிவிட்டு, எஸ்.ஜி.வினாயகமூர்த்திக்குத் தகவல் தெரிவித்திருக்கிறார். நீங்கள் புலிகளுக்கு நெருக்கமானவர் என்பதால் அந்த இயக்கத்தின் சார்பில் நீங்கள் பேச முடியுமா?" என்றார்.

நான் இரண்டு மணிநேரம் அவகாசம் கேட்டு உடனே திருவான்மியூருக்குச் சென்றேன். அங்கே வீட்டுக்காவலில் இருந்த தம்பி கிட்டு, கோலை ஊன்றியபடி வந்து நலம் விசாரித்தார். போர் நிறுத்த கோரிக்கை பற்றி கிட்டுவிடம் கூறினேன். "அண்ணே! உங்களுக்குத் தெரியாதா? இந்தியாவை எந்தக் காலத்திலாவது நாம் எதிர்க்க நினைத்திருப்போமா? இந்தப் போரை நாம் விரும்பியா ஏற்றுக் கொண்டோம்? இது நம்மீது திணிக்கப்பட்ட போர்" என்று வருத்தப்பட்டார்.

"சரி. இயக்கத்தின் சார்பில் நான் டெல்லி சென்று சமரசப் பேச்சில் கலந்து கொள்ள முடியுமா?" என்றேன். கிட்டு உடனே உள்ளே சென்று வவுனியாவில் இருந்த தம்பியிடம் (பிரபாகரனிடம்) பேசி அனுமதி பெற்றார். "இலங்கையில் தமிழர் வாழும் வடக்கு, கிழக்கை இணைத்து "தமிழீழத் தாயகம்" என அறிவிக்க வேண்டும். ஈழப்பகுதிகளில் உள்ள இருநூறு சிங்கள இராணுவ முகாம்களை அப்புறப்படுத்த வேண்டும். தமிழர் மறுவாழ்வு நிதியாக நூறு கோடி ரூபாய் நிதி தரவேண்டும் என்று கோரிக்கைகளை கிட்டு எழுதித் தந்தார். முக்தா சீனிவாசனிடம் போய்ச் சொன்னேன். அவரும் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
இரண்டு நாள் கழித்து ஒரு நாள் மாலை டெல்லி புறப்படத் தயாரானேன். அன்று பிரசாத் ஸ்டூடியோவில் பாடல் பதிவை முடித்துக் கொண்டு, பிற்பகல் 2:30 மணிக்கு வீடு வந்தேன். எனக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. என் மனைவி தமிழரசிக்கு நெஞ்சுவலி ஏற்பட, அவரை உடனே விஜயா மருத்துவமனையில் சேர்த்து நான்கைந்து நாட்கள் அங்கேயே தங்கியிருந்தேன். ஒத்திவைத்த டெல்லிப் பயணம் இரத்தானது. ஒரு சம்பவம் தவறிப்போனதால் ஒரு சரித்திரமே தவறிப்போனதே என்று வேதனையடைந்தேன்.

இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்ததற்கு முக்தாவே சாட்சி. பழங்காலத்தில் மன்னர்களுக்கிடையே போர் ஏற்படும்போது புலவர்கள் சந்து (சமரசம்) செய்ததுபோல இந்த ஏழைப்புலவனுக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கிடைத்தும் அது கைநழுவிப்போனது."

புலிகளைக் காரணம் காட்டி காங்கிரசார் தி.மு.க. அரசை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கி வருகிறார்களே?

"பாவம். காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு நீண்டகாலமாக ஆட்சிப்பசி, அதிகாரப்பசி இருக்கிறது. நாற்பத்தியொரு ஆண்டுகாலமாக தமிழகத்தில் நாட்டாமை செய்யும் வாய்ப்பை இழந்து தவிக்கிறார்கள். இப்போது கூடு விட்டுக் கூடு பாய (கூட்டணி மாற)த் துடிக்கிறார்கள். அதற்கு ஏதாவது காரணம் வேண்டுமே? அந்த வகையில் விடுதலைப் புலிகள் அவர்களுக்கு உதவி இருக்கிறார்கள். காங்கிரஸ் நண்பர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள். பயங்கரவாதம் பற்றிப் பேசுகிற பாசமிகு தோழர்களே! நீங்கள் சத்தியமூர்த்தி பவனை யுத்த பூமியாக்காமல் பார்த்துக் கொண்டால் போதும்."

மவுண்ட் ரோடு மகாவிசுணு, இந்தியா, தமிழீழம்

2008-02-03T09:28:00.000-08:00

மக்களை தலைநிமிரச் செய்த தந்தை பெரியாரால் 'மவுண்ட் ரோடு மகாவிசுணு" என்று அடையாளம் காட்டப்பட்ட 'இந்து" நாளிதல், ஈழப்பிரச்சனை குறித்து மீண்டும் திருவாய் மலர்ந்திருக்கிறது. எழுதப்பட்டுள்ள தலையங்கம் 'பிரபாகரன் தலைமையேற்கும் வரை தமிழர் பிரச்சனை தீராது" என்று விதன்டாவாதம் செய்கிறது. 'பிரபாகரன் இருக்கும் வரை" என்று சொல்ல விரும்புவதைத்தான் 'பிரபாகரன் தலைமையேற்கும் வரை" என்று மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுகிறது 'இந்து".

சுனாமி அலையில் பிரபாகரன் அடித்துச் செல்லப்பட்டதாக செய்தி வெளியிட்டு தனது மன வக்கிரத்தை அப்பட்டமாக வெளியிட்டது இதே 'இந்து" தான். எவ்வளவு பெரிய அபாண்டத்தை அச்சில் ஏற்றினாலும் அதற்காக மன்னிப்பு கேட்கத் தேவையில்லை என்பது மகாவிசுணுவின் பத்திரிக்கை தர்மம்.

'போல் பாட் பாணி தலைவர்" என்று பிரபாகரனைக் குறிப்பிடும் 'இந்து" 'புலிகள் பலவினப்பட்டு விட்டார்கள்" என்ற தனது வழக்கமான கோயபல்சு பாணி பிரச்சாரத்தை மீண்டும் தூசுதட்டி எடுத்து வருகிறது. கம்போடியாவில் 1975 முதல் 1979 வரையிலான தனது ஆட்சிக் காலத்தில் சுமார் 20 லட்சம் அப்பாவிகளைக் கொன்று குவித்த போல் பாட்டுக்கும் 1958-ல் இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு எதிராக நடந்த கலவரங்களிலும் 1983 சுலை மாதம் இலங்கைத் தீவு முழுக்க ஓரே சமயத்தில் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட இனக்கலவரங்களிலும் ஆயிரக்கனக்கான அப்பாவித் தமிழர்கள் கொன்று குவிக்கபட்டதையடுத்து இனவெறியர்களுக்கு எதிராக ஆயுதம் ஏந்திய பிரபாகரனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? மகாவிசுணுவுக்கே வெளிச்சம்.

'புலிகள் பலவினப்பட்டு விட்டார்கள்" என்ற வாக்கியத்தை சென்ற பத்தாண்டாவது ஆயிரத்தோரு முறையாக எழுதுகிறது இந்து. இலங்கையில் எந்த கட்சிக்கும் - எந்த அமைப்புக்கும் இல்லாத பல்பரிமான பலம் புலிகளுக்கு மட்டுமே இருக்கிறது. விரிவான நிர்வாகப்பரப்பு வலுவான அரசியல் அமைப்பு முப்படைகளைக் கொண்ட வசதியான ராணுவக் கட்டமைப்பு என்று எல்லா தளங்களிலும் வேடூன்றியிருக்கும் போராளிகள் அமைப்பு என்ற பெருமை உலக அளவில் புலிகளுக்கு மட்டுமே உள்ளது.

ஓரே ஒரு உள்ர்த் துப்பாக்கியுடன் தொடங்கப்பட்ட இயக்கம்தான் அரசின் முட்டாள்தானமான எதிர்ப்பாலும் இந்து போன்ற அரச எடுபிடிகளின் பொய்ப் பிரச்சாரத்தாலும் இந்த அளவுக்குப் படர்ந்திருக்கிறது. இந்த வலுவான வளர்ச்சிக்கு முதல் காரணம் அந்த அமைப்பின் அனைத்துப் பிரிவினரிடையேயும் காணப்படும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு. இரண்டாவது பிரபாகரன் மீது ஈழமக்கள் வைத்திருக்கும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. 2004 பொதுத்தேர்தலில் புலிகள் ஆதரவுடன் தமிழ்த் தேசியக் கட்டமைப்பு பெற்ற பெரும் வெற்றி புலிகளுக்கும் மக்களுக்கும் இடைவெளி ஏற்படுத்த முயலும் இந்து போன்றவற்றின் அதர்மப் பார்வைக்கு விடுக்கப்பட்ட சவால்.

கோயபல்சுகளின் அடுத்த புலம்பல் - பிரபாகரன் உரையில் ராசிவ் கொலை பற்றி குறிப்பிடப்படவில்லை என்பது. அனுதினமும் ராசிவை நினைத்துக் கொண்டிருக்க ராசிவ் என்ன மகாத்மா காந்தியா? தாயின் திடீர் மரணம் அந்தப் பைலட்டை ஆரசியலுக்கு இழுத்தது. அவர் பதிவயேற்றபோது தலைநகர் டெல்லி எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவர் கண்டு கொள்ளவில்லை. தந்தை பெயரைத் தன்பெயருடன் சேர்த்து ராசிவ் பெரோசு என்று குறிப்பிட்ட அவர் விரும்பவில்லை. காந்தியின் பெயரை அவரும் பிடித்துக் கொண்டார்.

ராசிவின் அரசியலும் சிறுபிள்ளைத்தானமாய் இருந்தது. இந்தியா கிராமாங்களில் தான் வாழ்கிறது என்ற காந்தியின் பார்வையைத் தகர்த்து 'கம்ப்யூட்டரில்தான் வாழ்கிறது" என்று திருத்தி எழுதிய திருமானார் அவர்தான். அவரது அறியாமையால்தான் இன்று வரை இந்தியாவின் தொழில் விவசாயிகள் தற்கொலையின் மூலக்காரணம்.

அறியாமைக்கு மட்டுமல்லாமல் நேர்மையின்மைக்கும் அவர் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்தார். நாட்டின் பாதுகாப்பு தொடர்பான பேரத்திலேயே 7 சதவிகிதம் கமிசன் பெற்றதாக அவர்மீது கூறப்பட்ட குற்றச்சாட்டு இதுவரை கரையை கடக்கும் புயலாகவே இருந்துவருகிறது. போபர்சு பீரங்கி பேர ஊழலில் ராசீவ் நேரடியாக சம்தபட்டிருந்தால் அவர் ஒரு படித்த அயோக்கியர். ராசிவுக்குத் தெரியாமலே அப்படியொரு பேரம் நடந்திருந்தால் அவர் ஒரு படித்த முட்டாள். இரண்டில் எதுவாக ராசிவ் இருந்தார் என்பதுதான் தெரியவில்லை. இரண்டில் ஏதேனும் ஒன்றில் அவர் இருந்தார் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

வெளியுறவுக் கொள்கைகளிலும் அவரது அறியாமை பிரதிபலித்தது. இந்து பத்திரிக்கை போல இலங்கைக்கு ஆதாயநோக்கோடு ராசிவ் வக்காலத்து வாங்கியிருக்கலாம். 'என்னுடைய அனுபவம்தான் ராசிவின் வயது" என்று வெளிப்படையாகவே சொன்ன சிங்கள நரி சே.ஆர்.செயவர்த்தனேயை 'பரி" என்று நம்பி அவர்மீது சவாரி செய்ய முயன்றார் ராசிவ். 'பரி" அவரைக் குப்புறத்தள்ளியதோடு நில்லாமல் குழிதோண்டிப் புதைக்கவும் செய்தது.

இத்தருணத்தில் பழைய வரலாற்றைப் புரட்டிப்பார்க்க வேண்டும். தமிழர்களுக்கு சமஉரிமை தரப்படவேண்டும் என்ற 1955-லேயே கூறிய அரசியல் நிபுணர் எம்.என்.பெரேரா 'அவர்களை மதிக்க தவறினால் வடக்கு-கிழக்கு வாழ் தமிழர்கள் வேறு வழியின்றி பிரிந்து சென்று இந்தியாவுடன் ஒரு மாநிலமாய் இணைந்து விடக்கூடும்" என்றார். ஈழத்தமிழர்களைத் தொடர்ந்து நசுக்கிவருவது தொடர்பாக இந்தியா கேள்வி எழுப்பும் என்ற அச்சம் சிங்கள அரசுக்கு எப்போதும் இருந்து வந்தது. இந்த நிலையைத்தான் செயவர்த்னே என்ற நரி தனது சூழ்ச்சியால் மாற்றி அமைத்தது. இந்தியாவில் விவரம் தெரிந்த ஆட்சியாளர்கள் இருந்தபோது இந்த நரிகளின் திட்டம் பலிக்கவில்லை. ராசிவ் என்ற விவரம் தெரியாத தலைவர் ஒருவர் பிரதமர் பொறுப்பில் இருந்த போது தான் அவர்களுக்கு இது சாத்தியமானது.

1987 சுலையில் ஏற்பட்ட இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் எந்த தரப்பினருக்காக அந்த ஒப்பந்தம் போடப்பட்டதோ அந்தத் தரப்பான தமிழர்களின் - தமிழ்ப் பிரதிநிதிகள்ன் கையெழுத்து இல்லை என்பது வினோதமான உண்மை.

என்று இந்திய அமைதி காப்புப் படை இலங்கையில் இறங்கியதோ அன்று இலங்கைக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கும் செயலாகவே பாவிக்கப்பட்டது. ஆனால் இந்திய படைக்கு செயவாத்தனே வாசல் திறந்தது இந்தியாவுக்கும் ஈழப்போராளிகளுக்கும் இடையே இருந்த நட்புறவைக் குலைத்து அவர்களுக்கிடையே மோதல் ஏற்படுத்ததான் என்பதை வரலாறு உணர்த்தியது.

அவர்களுக்குள்லேயே சிறிய சிறிய முரண்பாடுகளை ஏற்படுத்தியபடியே சிங்கள அரசு விடுதலைப்புலிகளின் முக்கிய தளபதிகளான குமரப்பா புலேந்திரன் உள்ளிட்டோர் கைது செய்யப்பட்டதும் அவர்களை கொழும்பு கொண்டு செல்ல இலங்கை அரசு மேற்கொண்ட முயற்சியும் நிலைமையை மோசமாக்கின.

இந்தியா தலையிட்டு அவர்கள் 17 பேரையும் மீட்கும் என்றே அனைவரும் நம்பினர். ஈழத்தில் இருந்த இந்திய அமைதி காப்புப் படை தளபதி கூட அப்படித்தான் நம்பினார். அவர்கள் கொழும்பு கொண்டு செல்லும் முயற்சியைத் தடுத்தார். ஆனால் ராசிவ்காந்தி அதைத் தடுக்க விரும்பவில்லை.

விமானத்தில் ஏற்றப்பட்ட போராளிகள் சயனைடு உட்கொண்டதில் 13 பேர் உயிரிழந்தனர். அன்று புலிகள் அமைப்பிக்கு ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய இழப்பு அது.
'அந்த 13 உயிர்களை காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும். அதைத்தான் ராசிவ் அரசிடம் வலியுறுத்தினேன்" என்கிறார் இலங்கைப்பிரச்சினையில் முக்கிய பங்காற்றிய உயர் அதிகாரி ஐ.என்.தீட்சித்.

'குமரப்பா புலேந்திரன் உள்ளிட்டோரை விமானம் மூலம் கொழும்பு கொண்டு செல்ல முயன்றதன் நோக்கம் - இந்திய ராணுவத்தையும் புலிகளையும் மோதச் செய்ய வேண்டும் என்பது தான்" என்று லண்டன் டஅய்ம்சு என்ற பத்திரிக்கையில் வெளிப்படையாய் பேட்டி கொடுத்தார் இலங்கை அமைச்சர் லலித் அதுலத்முதலி.

ஆக ராசிவின் அறியாமையே இந்த அரசியல் பிழைக்கு காரணமாய் அமைந்தது. அச்சம்பவத்திற்கு இந்தியா தலைமைதான் பொறுப்பு என்பதால் இருதரப்பினரிடையேயும் வெறுப்பு மேலோங்கியது.

புலிகளுக்கும் இந்திய ராணுவத்திற்கும் இடையில் போர் ஏற்படுத்தியது. மிகப்பெரிய ராணுவ பலத்துடன் வந்திறங்கிய இந்தியா அப்போரில் தோல்வியடைந்து தலைக்குனிவோடு திரும்ப வேண்டியிருந்தது. இது இந்தியாவுக்கு ராசிவால் ஏற்பட்ட வரலாற்றுப் கலங்கம்.

ஆக 1955-ல் பெரேரா சொன்னதுதான் யதார்த்தம். அதை நடைபெறாமல் தடுப்பதில் செயவர்த்தனே வெற்றி பெற்றார். இந்தியாவையும் தமிழர்களையும் அவரால் மோதவிடமுடிந்தது. இரண்டு தரப்பும் ரத்தம் சிந்த சிங்கள ராணுவம் பார்வையாளனாய் காலரியில் அமர்ந்து கைதட்டி ரசித்து கொண்டிருந்தது. இந்தியாவுக்கும் ஈழத்தமிழர்களுக்கும் இடையிலான இந்தப் பகைமை இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கைக்கு செயவர்த்தனே சேர்த்து வைத்த அருவருப்பான சொத்து.

ராசிவ் படுகொலைக்கு இதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது. அதேசமயம் போபர்சு பேரம் தொடர்பான கொலையாகவும் இருக்கலாம். போபர்சு நிறுவனம் இருக்கும் சுவீடன் நாட்டின் பிரதமர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டது இந்த யூகத்தை வலுப்படுத்துகிறது. இன்னொரு காரணம் மூன்றாம் உலக நாடுகளில் வளர்ந்து வரும் இனம் தலைவர்களைக் குறிவைக்கும் சி.அய்.ஏ-வின் வேலையாகக்கூட இருக்கலாம். எப்படி இருப்பினும் கொலை செய்யப்பட்டார் என்பதால் மட்டும் இராசிவ்காந்தி மகாத்மா காந்தியாகி விடமுடியாது. மகாத்மா தனது இலட்சியத்திற்காக உயிர்விட்டார்.

'தமிழ்நாட்டில் இராசிவ் ரத்தம் சிந்தியும் நம்மால் அதைப்பயன்படுத்தி ஆட்சியை பிடிக்க முடியவில்லையே" என்ற ஏக்கம் தமிழக காங்கிரசாருக்கு இருக்கிறது. பேட்டை ரவுடிகளையும் சட்டவிரோத பேர்வழிகளையும் சயநலமிகளையும் மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு ஆட்சியைப் பிடிக்க முடியாது என்ற உண்மையை அவர்கள் உணர்ந்தாய் தெரியவில்லை.

பெரியார் பேரன் என்ற தகுதியை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு தமிழக காங்கிரசின் பெரிய தலைவர்களாய் இருக்கும் வாய்ச் சொல் வீரர்கள் 'காசுமோபாலிடன் கிளப்" போன்றவற்றிலேயே காலமெல்லாம் 'குடி"யிருந்து விட்டு காந்தி செயந்திக்கு காங்கிரசு அலுவலகம் போய் மாலை அணிவித்து காந்தி குல்லாவுடன் பத்திரிக்கைக்கு போசு கொடுப்பார்கள். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது 'தமிழ்ச் செல்வனுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பது தேச விரோதம் என்று முடிப்பார்கள்.

சத்தியமூர்த்தி பவனுக்குள்ளேயே தங்களது வீரப்பிரதாபங்களை அரங்கேற்றி வரும் தமிழக காங்கிரசாருக்கு போர்களங்களில் வீரப்போர் புரிந்து மிகப்பெரிய ராணுவத்துடன் துணிவுடன் மோதி வென்ற தமிழ்ச் செல்வனின் வரலாறு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்த வரலாறுகளில் பினைந்திருக்கும் அர்ப்பணிப்பும் தியாகமும் இவர்களால் உணர்ந்து கொள்ள இயலாது முடியாது. டெல்லியில் 'மேட்டர்" முடிக்க சென்னையில் 'மீட்டர்" போடும் வேலையைப்பார்க்கவே அவர்களுக்கு நேரம் சரியாய் இருக்கிறது.

இவர்களுக்கும் 7 சதவீகிதம்தான் வாங்ககிறார்களா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இவர்களுக்கு காந்தியைத் தெரியாது என்பது தெரிகிறது. காந்திய வழியில் உயிரிலந்த திலீபனையும் இவர்களுக்கு தெரியாது. காமராசரின் நேர்மையை தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இராசிவின் ரத்தத்தைக்காட்டி எப்படியாவது ஆட்சியை கைப்பற்ற வேண்டும் என்ற கனவைத் தவிர வேறு எந்த செயல் திட்டமும் அவர்களிடமில்லை. எனவே அவர்களை நொந்து பயனில்லை. அவர்களால் காங்கிரசுக்குதான் ஆபத்து. இப்படிப்பட்ட தலைவர்களையும் தொண்டர்களையும் வைப்திருப்பதற்காக காங்கிரசு கலலைப்பட வேண்டும்.

அறிவுப்பூர்வமாகப் பேசுவதாகச் சொல்லும் இந்து போன்றவர்களின் ஆதரவுடன் தான் ஆர்ப்பரிப்பார்கள். 'இலங்கை ஒரே நாடு" என்ற போதிப்பார்கள். ஆனால் தங்களது சொந்த ஆட்சி உரிமைகளைக் கூட விட்டுக் கொடுத்துவிட்டு ஒரே நாடு' என்று மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொண்ட தமிழர்கள் மீது 'ஒரே மொழி" என்ற ஆயுதத்தை சிங்கள அரச பிரயோகித்து தான் பிரச்சினையைக் கிளப்பியது என்பதை அறிந்தும் அறியாதவர்களாய் நடிப்பார்கள். 1956-ல் நிறைவேற்றப்பட்ட தனிச் சிங்களச் சட்டம் தமிழர்கான இரண்டாம் தர குடிமக்களாய் ஆக்கியது பற்றி இவர்கள் மூச்சு விடமாட்டார்கள். செல்வநாயகம் போன்ற தலைவர்களின் அகிம்சைப் போராட்டம் பயனளிக்காததையும் தமிழர்களைக் கொன்று குவித்ததையும் நினைக்க மாட்டார்கள். ஈழத்தமிழர்கள் ஆயுதங்களை விரும்பி ஏற்கவில்லை - 'போர் எங்கள் மீது திணிக்கப்பட்டது" என்று அறிஞர் க.சிவத்தம்பியின் உருக்கமான விளக்கம் இவர்கள் நெஞ்சை தொடப்போவதில்லை.

இந்தியா இந்த அர்த்தமற்ற குரலை நம்பப்போகிறதா இல்லை நலன்களுக்கு எது உகந்தது என்ற அடிப்படையில் முடிவெடுக்கப்போகிறதா? இதுதான் நம் முன் உள்ள கேள்வி. இராசிவ் தான் முக்கியம் என்ற உணர்வுபூர்வமான அல்லது அரசியல் சுயநலப்போக்கான இல்லை அறிவாந்த குரலா என்பதுதான் இப்பொழுது அவசியம்.

இந்தியாவின் நலன் என்பது இந்த பிராந்தியச் சூழல் தொடாபானது. இந்தியா தனது நற்புநாடென இன்னமும் கருதும் இலங்கை சீனாவிடமிருந்தும் பாக்கித்தானிடமும் இசுரேலிடமும் ஆயுதம் வாங்கிக் குவிக்கறது. இது இந்திய நலனுக்கு ஏற்றதல்ல. இந்திய எதிரிகள் காலூன்றி இலங்கை தொடர்ந்து இடம் கொடுத்து வருவது மிகமிக ஆபத்தானது.

திருகோனமலையில் கடற்படைத் தளம் அமைக்க அமெரிக்க மேற்க்கொண்ட முயற்pசகளை நீண்ட நெடுங்காலமாய் இந்தியா எதிர்த்து வருகிறது. நமது நண்பன் இலங்கையோ திருகோணமலையை அமெரிக்காவுக்கு தாரைவார்க்க தயாராக இருக்கிறது. அது இந்தியாவுக்கு தலையையும் அமெரிக்காவுக்கு வாலையும் காட்டிக் கொண்டிருப்பது அசிங்கமான இராசாதந்திரம்.

இலங்கையே வரவேற்க தயாராக இருந்தும் திருகோணமலையில் அமெரிக்க காலுன்ற தயங்குவதற்கு காரணம் தமிழ்ப் போராளிகளின் உறுதியான நிலைப்பாடும் தியாகமும் தான் என்பதை இந்தியா உணரவேண்டும். இந்தியாவின் பாதுகாப்புகான ஆபத்தை தடுத்து நிறுத்துவது தமிழ்ப்போராளிகளின் வலுவான எதிர்ப்புத் தான். இதற்காக நாம் நன்றி சொல்லத் தேவையில்லை. அதே நேரத்தில் ராசிவ் காலத்தில் நடந்த நம்பிக்கை துரோகம் மீண்டும் நடைபெறாமல் பார்த்துக்கொள்வது நமது கடமை.

ஈழம் அமைவது பலவகைகளில் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்க உகந்ததாய் அமையும். ஈழத்தை எதிர்ப்பதுதான் இந்தியாவுக்க ஆபத்தை விளைவிக்கும். உதாராணத்திற்கு வவுனியாவில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் அமெரிக்காவின் ராடாரைச் சொல்லலாம். தமிழ்ப்போராளிகளை கண்காணிப்பது என்ற பெயரில் கல்பாக்கம் அணுமின்நிலையத்தையும் விசாகப்பட்டிணம் கடற்படை தளத்தையும் கண்காயிக்கிறது அமெரிக்க ராடார். நட்பு நாடு என்றெல்லாம் இனியும் ஏமாறாமல் அந்த ராடாரை குண்டு வீசித் தகர்ப்பதன் மூலம் இந்தியாவின் பாதுகாப்பை உறுதி யெயும் கடமை இந்தியாவுக்கு இருக்கிறது.
கூடிய விரைவில் தமிழ் ஈழம் மலர இருக்கும் நிலையில் நமது அருகாமை நாடான ஈழத்தை நட்புடன் நடந்த இந்தியா முன்வரவேண்டும். அறியாமையால் செய்ய தவறுகள் - அன் பின் விளைவுகள் என்ற பழையவற்றைப் பேசி வரலாற்றுக் கடமையிலிருந்து வழுக்கிவிடக் கூடாது.

'தனி ஈழம் அமைத்து கொடுங்கள்" என்ற பிரபாகரன் இந்தியாவிடமும் கேட்டதில்லை... வேறு எந்த நாட்டிடமும் போய்க் கேட்கபோவதுமில்லை... கேட்க வேண்டிய அவசியமுமில்லை. இலங்கை அரசுதான் நாடு நாடாகப்போய் ஆதரவு தேடி வருகிறது. புத்தரின் பிட்சா பாத்திரம் தான் ஆயுதங்களால் நிரம்பி வழிகிறது. புலிகள் அமைப்பு எதற்கும் அஞ்சாமல் போராடுவதற்கு ஆயுத பலத்தை விட தார்மிக பலமுண்டு. இதை உணர்ந்து தனது எதிர்மறைப் போக்கைக் கைவிட்டு வரலாற்றில் எற்பட்ட களங்கத்தை இந்தியா துடைக்க முன்வரவேண்டும் என்பதே நமது எதிர்பார்ப்பு.

தமிழகத்தில் விடுதலைப் புலிகளை ஆதரிப்போர் மீது சட்டம் பாயும்!

2008-02-02T23:45:00.000-08:00

- நக்கீரன் (01-02-2008)

கடந்த சனவரி 25 இல் சென்னை அமைந்தகரையில் மொழிப்போர் மாவீரர்கள் நினைவு நாளில் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் அமைப்பு நடத்திய கருத்துரிமை மீட்பு மாநாட்டில் இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காகப் போராடிவரும் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தை மக்கள் இயக்கமாக அங்கீகரிக்கவேண்டும் எனவும் விடுதலைப்புலிகள் மீது பொருளாதாரத் தடையை விதித்துள்ள நாடுகள் அதை முற்றிலுமாக கைவிடவேண்டும் எனவும் இந்திய அரசு விடுதலைப்புலிகள் மீதான தடையை உடனே நீக்கவேண்டும் எனவும் கேட்டுக் கொள்ளும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இலங்கை இராணுவத்தால் பலியானவர்களுக்கு வீரவணக்கம் செலுத்துவதும், இரங்கல் தெரிவிப்பதும் சனநாயக உரிமையாகும். ஆனால் தடையைக் காரணம் காட்டி இரங்கல் தெரிவிக்க கூடாது என்று சிலர் அரசியல் ஆதாயத்திற்காக ஆவேசப்படுவது வேடிக்கையாக உள்ளது. இது சனநாயகத்திற்கும் மனிதநேயத்திற்கும் எதிரான போக்கு எனத் தெரிவிக்கும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

கல்வித்துறை அதிகாரங்களை பொதுப் பட்டியலில் இருந்து விலக்கி, மாநிலப் பட்டியலில் இணைக்கவேண்டும் செம்மொழியான தமிழ் மொழியை இந்திய அரசின் ஆட்சி மொழிகளில் ஒன்றாக இந்திய அரசு அறிவிக்கவேண்டும் தமிழை நீதிமன்ற வழக்கு மொழியாக நடைமுறைப்படுத்த தீவிர நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும் தமிழக மீனவர்களை இலங்கைக் கடற்படை துப்பாக்கி சூடு நடத்தி கொன்று வருவதை வன்மையாக கண்டிப்பதோடு இந்திய ஆட்சி எல்லைக்குட்பட்ட பகுதியில் தமிழக மீனவர்களைப் படுகொலை செய்வதன் மூலம் இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கு எதிராக தொடர்ந்து அறைகூவல் விட்டு வரும் இலங்கை அரசின் போக்கை வேடிக்கை பார்ப்பது இந்திய அரசின் ஆளுமையை கேள்விக்குறி ஆக்கியுள்ளது, எனவே தமிழக மீனவர்களை பாதுகாக்க இந்திய அரசு முன்வரவேண்டும் என்ற தீர்மானங்களும் மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டன.

இவ்வாறு விடுதலைச் சிறுத்தைகள் நடத்திய கருத்துரிமை மீட்பு மாநாட்டில் பல தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டாலும் இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காகப் போராடிவரும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தொடர்பாக நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களே காங்கிரஸ் கட்சி மற்றும் அ.தி.மு.கழகம் இரண்டினதும் கண்டனத்துக்கும் எரிச்சலுக்கும் உள்ளாகியுள்ளன.

பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் உணர்வாளர்கள் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்த கருத்துரிமை மீட்பு மாநாடு தமிழ்த் தேசியத்தின் வரலாற்றுப் பகைவர்கள் மத்தியில் அச்சத்தையும் எரிச்சலையும் உருவாக்கியது மட்டுமல்லாமல் தமிழக சட்டமன்றத்திலும் ஒலித்திருக்கிறது.

தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் குழுத் தலைவர் திரு. எம். கிருஷ்ணசாமி முதல் அமைச்சர் கருணாநிதிக்கு சனவரி 28 இல் எழுதியுள்ள கடிதத்தில் அன்னை இந்திரா காந்தி மகனும் எங்கள் தலைவி அன்னை சோனியா காந்தியின் கணவருமான எங்கள் தலைவர் இராசீவ் காந்தி நம் தமிழ் மண்ணில் கொலை செய்யப்பட்டதை நாடு என்றென்றும் மறவாது. தடை செய்யப்பட்டுள்ள விடுதலைப் புலிகளை ஆதரித்து சில அரசியல் கட்சிகளும் அரசியல் சாராத இயக்கங்களும் பேசி வருகின்றன. குறிப்பாக, விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சித் தலைவர் திருமாவளவன் தொடர்ந்து பேசி வருகிறார். எங்களின் தலைவர் இராசீவ் காந்தி தமிழகத்தில் படுகொலை செய்யப்பட்டார். இதற்குக் காரணமான வி.புலிகள் இயக்கத்தை எந்த உரூபத்தில் யார் ஆதரித்தாலும் காங்கிரஸ் அதை அனுமதிக்காது. விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாகப் பேசி வருபவர்கள மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார். ஆனால் இதே கிருஷ்ணசாமி அன்னை இந்திராவைக் சுட்டுக் கொன்ற சீக்கிய மதத்தைச் சார்ந்தவரை தலைமை அமைச்சராக்கி காங்கிரஸ் அழகு பார்ப்பதை வசதியாக மறந்துவிட்டார். அவர்களுக்கு மாவீரர் பட்டம் கொடுத்து பொற்கோயிலில் வைத்து வழிபாடு செய்வதையும் மறந்துவிட்டார்.

தடை செய்யப்பட்ட தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை ஆதரித்துப் பேசும் திருமாவளவன் போன்றவர்களைக் கைது செய்ய வேண்டும் அது போன்ற கூட்டங்கள் நடைபெறுவதைத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று காங்கிரஸ் - அதிமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் ஆவேசமாகப் பேசியதோடு தங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்டுமுகமாக வெளிநடப்பும் செய்தனர்.

வெள்ளைக்காரன் காலத்தில் அந்நிய துணிகளைக் கொளுத்தியும் வரிகொடா இயக்கம் நடத்தியும் சட்டமறுப்புப் போராட்டங்களை நடத்திய கட்சி காங்கிரஸ் கட்சி. அதற்காக தேசத் துரோகக் குற்றம் சாட்டி பிரிட்டிஷ் அரசு காங்கிரஸ் தலைவர்களை சிறையில் அடைத்து சித்திரவதை செய்தது. வா.உ. சிதம்பரனார் சிறையில் செக்கிழுத்தார்.

ஆயுதம் தாங்கி வெள்ளை ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்துப் போராடிய பகவத் சிங் சுகதேவ் ராஜகுரு வாஞ்சிநாதன் போன்றோர் தூக்கிலடப்பட்டனர். நாடு சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர் அவர்கள் மாவீரர்களா காங்கிரஸ்காரர்களால் கொண்டாடப்பட்டனர். இந்தக் கட்சிதான் இன்று வி.புலிகளுக்கு வாய்மொழி ஆதரவு கொடுப்பது - இரங்கல் உரை ஆற்றுவது - சட்டத்துக்கு முரணானது என வாதிடுகிறது. இது வேடிக்கையாக மட்டும் அல்லாமல் வேதனையாகவும் இருக்கிறது.

சுதந்தரம் என்பது குடிமக்களது அடிப்படைச் சுதந்திரம். அதனைச் சாதாரண சட்டங்கள் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

கனடாவிலும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வி.புலிகளை ஆதரித்துப் பேசுவது, எழுதுவது, மாவீரர்கள் நாள் கொண்டாடுவது, தமிழீழ தேசியக் கொடியைப் பொது இடங்களில் ஏற்றுவது போன்ற நடவடிக்கைகள் தடை செய்யப்படவில்லை. இங்குள்ள தமிழ்வானொலிகள், வானொளிகள் வி. புலிகளை ஆதரித்துச் செய்திகள் வெளியிடுகின்றன. காரணம் பேச்சுச் சுதந்திரம், எழுத்துச் சுதந்திரம், கூட்டம் கூட்டும் சுதந்திரம் கனடிய யாப்பில் அடிப்படை சுதந்திரங்களாக வரையறை செய்யப்பட்டுள்ளன. வி. புலிகளுக்கு ஆயுதம் வாங்க நிதியுதவி செய்வது மட்டுமே குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. போரினால் பாதிக்கப்படும் மக்களுக்கு மனிதாபிமான உதவி வழங்கப்படுவது தடை செய்யப்படவில்லை. அப்படியான அமைப்புக்களுக்கும் தடை இல்லை.

இராசீவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்டதற்கு ஆவேசப்படும் காங்கிரஸ்காரர்கள் இந்திய அமைதிப்படை கொன்று குவித்த ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழ்ப் பொதுமக்களையும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். கற்பழிக்கப்பட்ட தமிழச்சிகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் இடம்பெயர்ந்த 300,000 மக்களை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். குண்டு போட்டு தகர்க்கப்பட்ட 50,000 வீடுகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக வி. புலிகள் தலைவரைச் சுட்டுக் கொல்லுமாறு இந்திய இராணுவ தளபதிக்கு இலங்கைக்கான இந்தியத் தூதுவர் ஜே.என். டிக்ஷித் மூலம் ஆணை பிறப்பித்த இராசீவ் காந்தியை நினைத்துப் பார்க்க வேணடும். அனைத்துலகக் கடலில் பயணம் செய்த வி.புலிகளின் கப்பலை மடக்கிப் பிடித்து அதில் பயணம் செய்த கேணல் கிட்டு உட்பட பத்து வி.புலிகளின் தற்கொலைக்குக் காரணமாக இருந்த இந்திய கடற்படையை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். இராசீவ் காந்தியின் உயிர்தான் வெல்லம் மற்றவர்களது உயிர் கிள்ளுக் கீரை என வாதிடுவது அல்லது நினைப்பது தவறானதாகும். அழுவதாக இருந்தால் எல்லோருக்கும் சேர்த்து அழுவோம்.

இந்தியா உலகின் மிகப் பெரிய மக்களாட்சி நாடு எனக் கூறப்படுகிறது. அப்படியானால் மக்களாட்சியின் இலக்கணத்துக்கு எடுத்துக்காட்டாக அது நடந்து கொள்ளவேண்டும். “கருத்துரிமை மீட்பு” மாநாடுகள் நடத்த வேண்டிய அவலத்துக்கு இடம் வைக்கக் கூடாது. கனடா போன்ற நாடுகளைப் பார்த்தாவது மக்களாட்சி மாண்புகளைப் படித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

வி.புலிகளை ஆதரித்துப் பேசுவது குற்றமா இல்லையா என்பதை ஆராய வழக்கறிஞர்கள் கொண்ட குழு அமைக்கப்படும் என்றும் தேவைப்பட்டால் அதற்கான தடைச் சட்டம் கொண்டுவரப் படும் என்றும் சட்ட மன்றத்தில் தெரிவித்த முதல்வர் கருணாநிதி இப்போது அப்படியான குழுவுக்கு அவசியம் இல்லை என்றும் தடை செய்யப்பட்ட இயக்கங்களுக்கு ஆதரவாக பிரச்சாரம் செய்வோர், ஊர்வலங்கள் நடத்துவோர், உண்ணா நோன்புகள் மேற்கொள்வோர் மீது சட்ட விரோத தடுப்பு சட்டத்தின் கீழ் (Unlawful Prevention Act No. 37 of 1967) கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று எச்சரித்துள்ளார்.

சட்டசபையில் இதுகுறித்து சட்டத்துறை அமைச்சர் துரைமுருகன் சபை விதி 110 இன் கீழ் விடுத்துள்ள அறிக்கையில் கூறியிருப்பதாவது:

இன்று (செவ்வாய்க்கிழமை) காலையில் முதலமைச்சர் தலைமையில் நிதியமைச்சர் அன்பழகன், நான், தலைமைச் செயலாளர் எல்.கே. திரிபாதி, அட்வகேட் ஜெனரல் மாசிலாமணி, உள்துறை செயலாளர், சட்டத்துறை செயலாளர், டிஜிபி, எடிஜிபி, (புலனாய்வுத்துறை) ஆகியோரோடு விவாதித்தோம். இதற்காக புதிதாக சட்டம் கொண்டு வர வண்டுமா அல்லது ஏற்கனவே உள்ள சட்டங்களின்படி நடவடிக்கை எடுக்க இயலுமா என்றெல்லாம் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டது. முடிவில் கீழ்க்காணும் முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டது.

தடை செய்யப்பட்டுள்ள எந்த இயக்கமாயினும் அவற்றுக்கு ஆதரவாக மக்கள் மத்தியில் பரப்புரை செய்வதோ, செயல்படுவதோ, துண்டு அறிக்கைகள், சுவரொட்டிகள் வெளியிடுவதோ, ஆர்ப்பாட்டங்கள், ஊர்வலங்கள், உண்ணாநோன்புகள் போன்ற நிகழ்ச்சிகளில் ஈடுபடுவதோ, அவற்றில் கலந்து கொள்வதோ சட்டப்படி குற்றமுடையதாகும்.

அத்தகைய குற்றமிழைப்போர் தனிப்பட்டவராயினும், சங்கம் அல்லது அமைப்பு அடிப்படையில் இயங்குவோராயினும் அவர்கள் அரசின் இந்த மேற்கண்ட நடவடிக்கைகள் ஏதேனும் ஒன்றில் யார் ஈடுபட்டாலும் அவர்கள் மேல் குறிப்பிட்ட சட்டத்தின்படி நடவடிக்கைக்கு உள்ளாக்கப் படுவார்கள்.”

234 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட தமிழக சட்டசபையில் தி.மு.க. வின் பலம் 95 ஆகும். எனவே பெரும்பான்மைக்கு வேண்டிய மேலதிக 22 உறுப்பினர்களுக்கு 35 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட காங்கிரஸ் கட்சியைப் பெரிதும் நம்பியுள்ளது.

சட்டமன்றத்தில் திருமாவளவனைக் கைது செய்யக் கோரி காங்கிரஸ் வெளிநடப்புச் செய்ததைக் கண்டு மிரண்டு போன முதல்வர் கருணாநிதி பழைய சட்டம் ஒன்றை தூசி தட்டி தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை ஆதரிப்போருக்கு எதிராகக் கையில் எடுத்துள்ளார். கொள்கை வேட்டி போன்றது பதவி தோளில் போடும் துண்டு போன்றது என்று அண்ணாவை மேற்கோள் காட்டி முதல்வர் கருணாநிதி மேடைகளில் அலங்காரமாகப் பேசினாலும் அவர் தனது ஆட்சியைக் காப்பாற்றுவதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கிறார். இந்தத் தடைச் சட்டம் அதையே உணர்த்தி நிற்கிறது.

விடுதலைப்புலிகளை ஆதரிப்போர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அறிவித்ததற்காக முதலல்வர் கருணாநிதிக்கு தனது நன்றியை தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் குழுத் தலைவர் எம். கிருஷ்ணசாமி தெரிவித்துள்ளார்.

எதிர்க்கட்சி வரிசையில் இருக்கும் போது மக்களாட்சியின் மாண்புகள் பற்றிப் பேசுவதும் பேச்சுச் சுதந்திரம் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசுவதும் ஆட்சிக் கட்டிலில் ஏறியவுடன் அவற்றை நசுக்கு அடக்குமுறைச் சட்டங்களைக் கையில் எடுப்பதும் அரசியல்வாதிகளுக்கு கை வந்த கலை. பொடா சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி வைகோ, நெடுமாறன், சுப வீரபாண்டியன் போன்றோரைச் சிறையில் அடைத்த அதிமுக முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவுக்கும் அது போன்ற ஒரு சட்டத்தை இப்போது கையில் எடுக்கும் இன்னாள் முதல்வர் கருணாநிதிக்கும் வித்தியாசம் இல்லை.

மத்திய அரசின் வெளிநாட்டுக் கொள்கை எதுவோ அதுவே திமுக அரசின் கொள்கை என முதல்வர் அண்மையில் திருவாய்மலர்ந்திருந்தது நினைவு இருக்கலாம்.

விடுதலைப் புலிகளை எதிர்ப்பதில் அதிமுக பொதுச்செயலாளர் ஜெயலலிதாவும் நானும் ஒரே அணியில் இருக்கிறோம் என்று எந்த வெட்கமோ துக்கமோ இன்றி தமிழக சட்டமன்றத்தில் கருணாநிதி பேசியது நினைவு கூரத்தக்கது.

அரசியலில் கருணாநிதியும் ; ஜெயலலிலதாவும் கீரியும் பாம்பும் போல் இருந்தாலும் புலி எதிர்ப்பில் இருவரும் சாடியும் மூடியும் போல் இருக்கிறார்கள்.

இந்நிலையில் திருமாவளவன் மீண்டும் தனது நிலையை உறுதிபடுத்தியுள்ளார். நிருபர்களிடம் பேசிய அவர் “புலிகள் மீதான தடையை நீக்கி, வி. புலிகள் அமைப்பை விடுதலைப் போராட்ட அமைப்பாக அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று நான் சொன்னது எனது தனிப்பட்ட கருத்துரிமை, சனநாயக உரிமை. அதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. இதுதான் எங்கள் அமைப்பின் நிலை. அதற்காக எங்களை சட்டப்படி தண்டிக்க ஆட்சியாளர்கள் கருதினால் அதற்கும் நாங்கள் தயார்” எனக் கூறியுள்ளார்.

யூனியர் விகடன் கிழமை இதழுக்கு தொல். திருமாவளவன் அளித்த செவ்வியில் 'இந்தியாவில் இருந்து கொண்டு இன்னொரு தேசப் பிரச்னையில் இவ்வளவு தூரம் சலசலப்பு உண்டாக்குவது நியாயமா?' என்ற கேள்விக்கு பின்வருமாறு பதில் அளித்துள்ளார்.

'நான் பிறந்த மண்ணின் மீது பற்றுடையவன்தான். அதேசமயம் என் தாய் நாடு தவறு செய்தால் அதை உரிமையோடு தட்டிக்கேட்கும் பொறுப்பு ஒரு குடிமகனான எனக்கு உண்டு. கடலுக்கடியில் கண்ணிவெடிகளைப் போடுவது, இலங்கை அரசின் அடாவடி செயல்..! கடந்த பத்து வருடத்தில் 200 மீன்வர்களைக் கொன்றிருக்கும் இலங்கை அரசை நம் மத்திய அரசு கண்டித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், எங்களைப் போன்றவர்கள் மீது செய்யாத குற்றத்தைச் செய்ததாகச் சொல்லியும் இலங்கைக்கு ஆயுதங்களைக் கடத்துவதாகச் சொல்லியும் பொய்க்குற்றம் சுமத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்போதும் சொல்கிறேன்... என்னைப் பொறுத்த வரை புலிகளுக்கு ஆயுதம் கடத்தும் வாய்ப்பு கிடைக்கப் பெற்றால் அதற்காகப் பெருமைப்படுவேன்!' (யூனியர் விகடன் - சனவரி 03, 2008)

தமிழ்த் தேசியத்தை நேசிக்கும் சக்திகள் ஒன்று திரண்டால் மட்டுமே தமிழக அரசின் அடக்குமுறையை எதிர்கொள்ள முடியும். மதிமுக பொதுச்செயலாளர் வைகோ, பா.ம.க. நிறுவனர் மருத்துவர் இராமதாஸ், திராவிடர் கழகத் தலைவர் கி. வீரமணி, பெரியார் திராவிடர் கழகத் தலைவர் கொளத்தூர் மணி, தமிழ்ப் பொதுவுடமைக் கட்சித் தலைவர் மணியரசன், தமிழீழ விடுதலை ஆதரவாளர் ஒருங்கிணைப்புக் குழுத் தலைவர் பழ நெடுமாறன் போன்றோர் தங்களுக்குள் இருக்கும் சிறு சிறு வேற்றுமைகளைக் கைவிட்டு ஒரு அணியில் ஒரு குடையின் கீழ் ஒன்று திரளவேண்டும்.

தமிழக அரசியலில் இரண்டு அணிதான் உண்டு. ஒன்று விடுதலைப் புலிகள் தலைமை தாங்கும் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரிப்போர் அணி. மற்றது அதனை எதிர்ப்போர் அணி.