ஒரு இந்திய இராணுவத் தளபதியின் அரசியல் வாக்குமூலம்

-சு.ரவி-

'இலங்கையில் தலையீடு" - மீளச் சொல்லப்பட்டுள்ள இந்திய சமாதானப் படையின் அனுபவங்கள் என்ற இந்த நூல் இந்தியப் படையின் தளபதி மேஜர்- ஜெனரல் கர்கிரத்சிங் அவர்களால் எழுதப்பட்டுள்ளது.

இலங்கையில் நிலைகொண்டிருந்த இந்திய சமாதானப் படையின் முதற் கட்டளைத் தளபதியாக இவரே நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்.

72 வயதில் இன்றும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத் சிங்;கின் இந்த நூல் டிசம்பர் 2006 இல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

தேசியத்தலைவர் மேதகு வே.பிரபாகரன் - இந்தியத் தூதர் ஜே.என்.டிக்சிற்- மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத்சிங்; ஆகியோர் பலாலிப் படைத்தளத்தில் - ஒரு சந்திப்பின் பின் - ஒன்றாக நின்று எடுத்த நிழல்படம் நூலின் முன் அட்டையை அலங்கரித்துள்ளது.

இந்த நூல் 188 பக்கங்களைக் கொண்டிருக்கின்றது. எனினும் முதல் 137 பக்கங்களுடன் நூல் நிறைவடைகின்றது. ஏனைய பக்கங்கள் ~இலஸ்ரேட்டட் வீக்லி என்ற இந்தியச் சஞ்சிகைக்கு நூலாசிரியர் 1991 இல் வழங்கிய செவ்வி மற்றும் இந்தியத் தளபதிகளின் கடிதங்கள் - கட்டளைகள்-தகவல்; அட்டவணைகளுடன் நிறைக்கப்பட்டுள்ளது.

நூலாசிரியர் கூறும் தகவல்கள்
ராஜீவ் காந்தியின் அரசாங்கத்தினால் ஆரம்பம் முதலே இந்திய சமாதானப்படை குழப்பகரமான நோக்கங்களுடன்- பிழையாக வழிநடத்தப்பட்டன என்று நூலாசிரியர் குற்றம் சாட்டியுள்ளார்.

இந்தக் குழப்பங்களை, பிழைகளைச் சரிசெய்யத் தான் முயன்று தோற்றதாக நூலாசிரியர் சம்பவங்களுடன் கூறுகின்றார்.

தனி ஈழம் என்ற தமிழரின் அரசியல் அபிலாசையை ஈடேற்றக்கூடிய ஒரே இயக்கம் புலிகள் இயக்;கம்தான் என்பது தமிழ் மக்களின் ஏகோபித்த கருத்தாக இருந்ததைத் தான் கண்டுணர்ந்ததாக நூலாசிரியர் பிரகடனப்படுத்துகின்றார்.

ஆனால் தமிழ் மக்களிடமிருந்து புலிகள் இயக்கத்தை அந்நியப்படுத்துவதுதான் இந்திய சமாதானப்படையின் பிரதான குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும் என்று டிக்சிற் கருதினார். இது நடைபெறாதென்று தனக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது என்று நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

புலிகளின் ஆயுதக் கையளிப்பு நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த அதேநேரத்தில் பிரதம மந்திரியின் (ராஜீவ்காந்தி) அலுவலகத்தின் அறிவுறுத்தலின் பேரில் செயலிழந்து போன மற்றைய இயக்கங்களுக்கு ~றோ அமைப்பினர் புதிய ஆயுதங்களை வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர் என்று நூலாசிரியர் அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்.

இந்த ஆயுத வழங்கலைப்பற்றி டிக்சிற் உட்பட தேவையான அனைவருக்கும் தான் அறிவித்ததாக அவர் கூறியுள்ளார். இதை நிரூபிக்கும் வீடியோச் சுருள் ஆதாரத்தையும் தான் டிக்சிற்றிற்குக் கையளித்ததாகவும் தெரிவித்துள்ளார். இந்த வீடியோச் சுருள் புலிகளால் தனக்குத் தரப்பட்டது என்றும் கூறியுள்ளார்.
சமாதான காலத்தில் பேச்சிற்கு அழைத்துவிட்டு அங்கே தலைவர் பிரபாகரனைக் கொல்ல டிக்சிற் தீட்டிய சதித் திட்டமொன்றையும் நூலாசிரியர் அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்.

செப்ரெம்பர் 14 ஆம் திகதி (1987) தொலைபேசியூடாக டிக்சிற் தன்னை அழைத்து 'பலாலி படைத்தளத்திற்குச் சந்திப்பிற்காகப் பிரபாகரன் வரும்போது அவரைக் கைது செய்யவும் அல்லது சுட்டுக்கொல்லவும்" என்றார். இந்தச் செய்தியைத் தனது மேலதிகாரியான லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங்கிடம் நூலாசிரியர் கூறினார். இதற்கு திபேந்தர்சிங் கூறினார் 'வெள்ளைக் கொடியின் கீழ் ஒரு சந்திப்பிற்காக பிரபாகரன் வரும் போது அவரைச் சுட்டுக்கொல்ல முடியாது" என்று டிக்சிற்றுக்கு அறிவிக்கச் சொன்னார். அதை டிக்சிற்றுக்கு அறிவித்தேன். அதற்கு டிக்சிற் சொன்னார் 'ராஜீவ் காந்திதான் இந்த அறிவுறுத்தலை எனக்குச் சொன்னார். ஆனால் அதை நிறைவேற்ற இந்தியப்படை தயங்குகின்றது. இதற்கு இந்திய சமாதானப்படையின் கட்டளை அதிகாரி என்ற வகையில் நீர்தான் பொறுப்பு" என்று தன்னைக் குற்றம் சாட்டியதாக நூலாசிரியர் தகவல் தெரிவிக்கின்றார்.

டிக்சிற்றுடன் தான் நடந்துகொண்ட விதம் தொடர்பாக அடுத்தநாள் ஜெனரல் சுந்தர்ஜி தனது கோபத்தை என்னிடம் காட்டினார் என்று நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

திலீபனின் ஈகச்சாவு
திலீபனைச் சாகவிடக் கூடாது என்று திபேந்தர்சிங்கிற்கும் - டிக்சிற்றுக்கும் வலியுறுத்திச் சொன்னதாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார். அப்படி நடந்தால் அது இந்திய அமைதிப் படைக்கு எதிராகத் தமிழ் மக்களை மாற்றிவிடும் என்று எச்சரித்ததாகவும் கூறுகின்றார்.

செப்ரெம்பர் 25, திலீபனின் உயிர்பிரிவதற்கு முதல்நாள், திபேந்தர்சிங் ஒரு அறிவித்தலைத் தந்தார். தலைவர் பிரபாகரனைச் சந்திக்க டிக்சிற் விரும்புகின்றார் என்பதே செய்தி. அதைப் புலிகளிடம் சேர்ப்பிக்கச் செல்லும் போது வழியில் ஒரு மாபெரும் மக்கள் ஊர்வலம் எதிர்ப்பட்டது என்று நூலாசிரியர் விபரிக்கின்றார். 'தீப்பந்தங்கள்- மாலைகளுடன் பெண்களும் ஆண்களும் இணைந்து நல்லூர் ஆலயம் நோக்கிச் சென்றனர். சாவின் வாசலில் நின்ற திலீபனைச் சந்திக்க அந்த மக்கள் கூட்டம் சென்றது. இந்திய எதிர்ப்பு - சிங்கள எதிர்ப்புக் கோசங்களைக் கூவியவாறு கூட்டம் நகர்ந்தது" என்று நூலாசிரியர் விபரித்துள்ளார்.

பிரபாகரன் - டிக்சிற் சந்திப்பிற்கு இரண்டு நிமிடங்கள் இருக்கும் போது திலீபன் உயிர்நீத்தார். பலாலியில் இருந்த தனது தலைமைப்பணிமனையை நோக்கி தலைவர் பிரபாகரன் வந்துகொண்டிருந்த போது திலீபன் மரணித்திருந்தார்" என்று நூலாசிரியர் தனது நினைவுகளை மீட்டுள்ளார்.
'திலீபனின் சாவுடன் ஐ.பி.கே.எவ். மீதான நம்பிக்கையைப் புலிகள் இயக்கம் இழந்துவிட்டது" என்று நூலாசிரியர் கூறுகின்றார்.

இந்தச் சம்பவத்;திற்கு முன் இந்திய அமைதிப்படையையும் ~றோவையும் புலிகள் சரியாகவே இனம் பிரித்து அறிந்து வைத்திருந்தனர். ~றோவின் சதிவேலைகளைப் புலிகள் ஆதாரங்களுடன் தம்மிடம் சமர்ப்பித்தனர் என்றும் நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

படகுத் துயரம்
தளபதிகள் புலேந்திரன் - குமரப்பா உட்பட 12 புலிகளின் இழப்பை நூலாசிரியர் ~படகுத்துயரம் என்ற மகுடத்தில் எழுதியுள்ளார்.

கடலில் 17 புலிகள் சிங்களப் படையால் கைது செய்யப்பட்டார்கள் என்ற செய்தி புலிகளிடமிருந்து கிடைத்த உடனேயே அவர்கள் கொழும்பிற்கு எடுத்துச் செல்வதைத் தடுப்பதற்காக பிரிகேடியர் பெர்னாண்டசை அனுப்பினேன் என்று நூலாசிரியர் தெரிவித்துள்ளார்.

தலைவர் பிரபாகரனைப் பல தடவைகள் தான் சந்தித்திருந்ததால் தலைவரின் மனவோட்டத்தைத் தான் நன்றாக விளங்கிக் கொண்டதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். அந்தப் 17 புலிகளையும் இந்திய அமைதிப் படை பாதுகாக்கத் தவறினால் பிரபாகரனின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்று தான் நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்ததாகவும் அவர் எழுதியுள்ளார்.

அந்தப் 17 புலிவீரர்களும் பலாலி வான் தளத்தின் அறையொன்றில் வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அது இந்திய அமைதிப்படையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அந்த இடத்தைச் சூழ 60 சிங்களப் படையினர் சிங்களத் தள பதிகளால், நிலைகொள்ள வைக்கப்பட்டனர். அந்த 60 சிங்களச் சிப்பாய்களையும் சுற்றி ஒரு பலமான பாதுகாப்பு வேலியைப் போடுமாறு ஒரு இயந்திரப் படைக்கொம்பனிக்கும் - பரசூட் படையணிக்கும் உத்தரவிட்டேன் என்று நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

17 புலிகளையும் கொழும்புக்குக் கொண்டுசெல்ல சிங்களப்படை முயற்சித்தால் சயனைட் உண்டு புலிகள் சாகத்தயாராக இருப்பதாகத் தனது மேலதிகாரியான லெப்.ஜெனரல் திபேந்தர்சிங்கிற்கு அறிவித்ததாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஒக்டோபர் 05 ஆம் திகதி (1987) பிற்பகல் 2.15 மணியளவில் தனக்கு ஒரு அவசரச் செய்தி அனுப்பப்பட்டதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். (இந்திய) 'இராணுவத் தளபதியிடமிருந்து கர்கிரத்சிங்கிற்கு" என்று அந்தச் செய்தி இருந்தது. அந்தச் செய்தியில்........... பலாலிப் படைத்தளத்தின் சிங்களத் தளபதி பிரிகேடியர் ஜெயரட்ணா தான் விரும்பியதைச் செய்யட்டும். நீர் ஏன் சிறிலங்காவின் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் தலையிடுகின்றீர்.... சிறிலங்காவின் விமானங்களை நீர் தடுக்க வேண்டாம்... என்றிருந்தது. என்று நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

இந்தச் செய்தியைத் தொடர்ந்து ஐ.பி.கே.எவ். இன் பாதுகாப்பை நீக்கும்படி நான் உத்தரவிட்டேன். இந்திய அமைதிப் படையினர் விலகிக்கொண்ட உடனேயே சிங்களப் படைகள் புலி வீரர்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த அறையினுள் பாய்ந்தனர்.
புலிகள் சயனைட்டுக்களை உண்டனர்.

புலேந்திரனும் - குமரப்பாவும் ஆளுக்கு இரண்டு சயனைட்டுக்களை உண்டு உயிர் நீத்ததாகத் தனது மருத்துவர்கள் அறிக்கை தந்ததாக நூலாசிரியர் தெரிவித்துள்ளார்.

'(சிங்கள) எதிரிக்கு அச்சமூட்டும் ஒரு தளபதியாக புலேந்திரன் இருந்துள்ளார்" என்று கூறும் நூலாசிரியர், அவரை உயிருடன் தம்மிடம் ஒப்படைக்கும்படி சிங்கள இராணுவத் தளபதி ஜெனரல் ரணதுங்கா தன்னிடம் கேட்டதாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

திருமலை நகரில் இன மோதல் நடந்த இடங்களைத் தான் நடந்து சுற்றிப் பார்த்த போது தன்னுடன் புலேந்திரனும் வந்தார் என்று நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தளபதி குமரப்பா பற்றி நூலாசிரியர் குறிப்பிடும்போது 'யாழ்ப்பாணத்தில் தான் சந்தித்த முதல் புலித்தளபதி குமரப்பாதான்" என்று எழுதியுள்ளார்.

தளபதிகள் புலேந்திரன், குமரப்பா ஆட்களைப் பாதுகாக்க தான் முயன்றதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் இவர்களைக் கைவிட்டது டிக்சிற்தான் என்றும் கூறியுள்ளார்.

ஒக்டோபர் 08 ஆம் திகதி 1987 ஜெனரல் சுந்தர்ஜி பலாலி வந்து புலிகளுக்கு எதிராகக் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கும்படி தனக்கு பணிப்புரை வழங்கினார். அத்துடன் டிக்சிற்றுடன் நீர் ஒத்துழைக்கின்றீர் இல்லை என்பது தெரியும். அவர் தனது வேலைகளைத்தான் செய்கின்றார். அவருடைய அறிவுறுத்தல்களை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று தனக்கு அறிவுரை வழங்கினார் என்று நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

அத்துடன் சில ~பிங்கலர் தாள்களைத் தன்னிடம் தந்து வாசிக்கும்படி கட்டளையிட்டார். புலிகளுக்கு எதிரான போர் தொடர்பான ஜெனரல் சுந்தர்ஜியின் சிபார்சுகளைப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார் என்பது அந்தப் பிங்கலர் தாள்களைக் கண்டதும் தனக்குப் புரிந்து விட்டதாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

'இன்றிரவே (08 ஆம் திகதி) தாக்கு" என்று லெப். ஜெனரல் திபேந்தர்சிங்கின் முன்னிலையில் ஜெனரல் சுந்தர்ஜி தனக்கு உத்தரவிட்டதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

உத்தரவை நடைமுறைப்படுத்த கிளிநொச்சி - வெள்ளாங்குளம் - முழங்காவில் போன்ற இடங்களில் புலிகளின் முகாம்களைத் தாக்குமாறு தான் படையினரைப் பணித்ததாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார். இந்தத் தாக்குதல்கள் 08 ஆம், 09 ஆம் திகதிகளில் நடந்தது.

ஒக்டோபர் 10 ஆம் திகதி இந்திய புலிகள் போர் தொடங்கியது.
;'பல முனைகளைத் திறந்து யாழ். நகரைக் கைப்பற்ற நான் படைநகர்த்தினேன்" என்கின்றார்.

தான் நடாத்திய சண்டைகளை நூலாசிரியர் வரைபடங்களின் உதவியுடன் விளக்க முயன்றுள்ளார்.

ஐ. ஆனைக்கோட்டை சமர்ஐஐ. யாழ் - பழைய பூங்காவைக் கைப்பற்றும் சண்டைஐஐஐ. சுதுமலை நடவடிக்கைஐஏ. உரும்பிராய் சந்தியைக் கைப்பற்றும் சண்டைஏ. கோப்பாய் சமர்ஏஐ. கந்தரோடைச் சமர்ஏஐஐ. மருதனார்மடம் சமர்
இவ்வாறாகச் சண்டைகளை இனங் காட்டி அந்தச் சண்டைகளின் தன்மைகள் பற்றிச் சுருக்கமாக விபரம் தந்துள்ளார்.

இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திட்ட பின்னர் சிறிலங்கா சனாதிபதி ஜே.ஆர் ஜெயவர்த்தனாவுக்கு எதிராக ஒரு இராணுவச் சதிமுயற்சி நடைபெறலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பின் அடிப்படையில் கொழும்பிலுள்ள தாஜ் தங்கு விடுதியில் 100 சிறப்புக் கொமாண்டோப் படையினர் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்ததாகவும் நூலாசிரியர் தகவல் வெளியிட்டுள்ளார். சண்டை தொடங்கியதும் இந்தக் கொமாண்டோப் படையினர் பலாலிக்கு அழைக்கப்பட்டார்கள் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

(பெப்ரவரி 1988) இந்திய - புலிகள் போர் தொடங்கி 4 மாதங்களின் பின்னர் லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங்கின் இடத்திற்கு லெப். ஜெனரல் கல்கட் நியமிக்கப்பட்டார் என்றும் நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங் ஓய்வுபெற்றுச் செல்ல சில வாரங்களுக்கு முன்னர் (சனவரி 1988) நூலாசிரியரான மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத்சிங்கும் பணி மாற்றம் செய்யப்பட்டு இந்தியா சென்றார்.

பணிமாற்றத்திற்கான காரணம் தனக்குத் தெரியாதென்று கூறும் நூலாசிரியர் டிக்சிற்றுடனான முரண்பாடு காரணமாக இருக்கலாம். பிரபாகரனைக் கைது செய் அல்லது சுட்டுக்கொல் என்ற டிக்சிற்றின் உத்தரவைத் தான் மறுத்ததாக இருக்கலாம் என்று கூறியுள்ளார்.

1155 இந்தியப்படையினர் புலிகளுடனான போரில் கொல்லப்பட்டனர் என்று நூலாசிரியர் விபரம் தந்துள்ளார்.

03 தொடக்கம் 07 நாட்களுக்கிடையில் படை நடவடிக்கையை முடித்து - புலிகளை அழிக்க முடியும் என்று தான் சொன்னதாக வெளியாகியிருந்த செய்திகளை நூலாசிரியர் மறுத்துள்ளார்.

இந்தக் காலக்கெடுவை ராஜிவ் காந்தியிடம் சொன்னவர் ஜெனரல் சுந்தர்ஜிதான் என்றும் நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டள்ளார்.

புலிகளுடன் சண்டை தொடங்கினால் அந்தப் போர் பத்து வருடங்களுக்கும் கூடுதலான காலம் நடக்கும் என்று மிசோராம் - நாகலாந்து உதாரணங்களைக் குறிப்பிட்டு லெப். ஜெனரல் றொட்டிற்கோவிற்கு தான் சொன்னதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

றொட்றிற்கோ அதை நம்பவில்லை 'நகர்ப்புற போர்முறையில்தான் புலிகள் பயிற்றப்பட்டிருக்கின்றார்கள்" என்றும் காரணம் சொன்னார் என எழுதியுள்ளார்.

சமாதானக் காலத்தில் தலைவர் பிரபாகரனைக் குறிவைத்தது போல போர்க் காலத்திலும் தலைவரைக் குறிவைத்து இந்தியப்படை நடாத்திய மூன்று சம்பவங்களை நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

முதலாவது சம்பவம் போர் தொடங்கிய மறுநாள் நிகழ்ந்தது
அந்தச் சம்பவத்தை நூலாசிரியர் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்.....

பலாலியில் இருந்த சிங்கள இராணுவத் தலைமைப் பீடத்திலிருந்து நான் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல் ஒன்றைப் பெற்றேன். அதாவது, கொக்குவில் பகுதியில் இருந்து தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் போரை நெறிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார் என்பதே அந்தத் தகவல். இந்தத் தகவலை லெப். ஜெனரல் திபேந்தர் சிங்குடன் விரிவாகக் கலந்தாலோசித்தேன். தலைவரின் இருப்பிடத்தைத் தாக்கி அழிப்பதற்கான அனுமதியையும்-அதற்குத் தேவையான மேலதிக உதவிகளையும் திபேந்தர்சிங் வழங்கினார். எனது கட்டளைப்பீடத்திலிருந்த திபேந்தர்சிங் அங்கிருந்து மேஜர். ஜெனரல் கல்கட்டிடம் ஒரு அறிவுறுத்தலை விடுத்தார். அந்தத் தாக்குதலுக்கான மேலதிக துருப்புக்களை (இந்திய) இராணுவத் தலைமைப் பீடத்திலிருந்து கேட்டுப்பெறுமாறு அறிவுறுத்தினார். இந்தத் தாக்குதல் தமது படையினரின் ஒருங்கிணைப்பின்மையாலும் - புலிகளின் நேர்த்தியான எதிர்த் தாக்குதல்களாலும் தோல்வியடைந்தது, என்று நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

இரண்டாவது சம்பவம் டிசம்பர் 1987 இல் நடந்தது.
வடமராட்சியிலுள்ள ஒரு வைத்தியசாலை வளாகத்தில் நின்றபடி தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் கடலை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாக ‘றோ’ அமைப்பினர் ஒரு தகவலை வழங்கியிருந்தனர். தாக்குதலுக்காகப் படையினர் அனுப்பப்பட்டனர்.

இந்த நடவடிக்கையைக் கட்டளை அறையிலிருந்து தான் மேற்பார்வை செய்து கொண்டிருந்ததாக நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார். ஆனால் நடு இரவு தாண்டியும் கடல்வழி தரையிறக்கத்திற்கான கடற்கலம் வந்து சேரவில்லை. விடியத் தொடங்கியதால் துருப்புக்களைப் பின்வாங்கச் சொல்லிக் கட்டளையிட்டேன். அப்போது நாங்கள் எங்கே தரையிறங்க இருந்தோமோ! அங்கிருந்து புலிகள் கடுமையாகத் தாக்கினர் என்று நூலசிரியர் விபரித்துள்ளார்.

கடலிலிருந்து பீரங்கிச் சூட்டாதரவு செறிவாகக் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தாலும் எங்களால் அந்த இடத்தைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை என்று களத்தில் தலைமை வகித்துக்கொண்டிருந்த கேணல் சொன்னதாக நூலாசிரியர் பதிவு செய்துள்ளார்.

அடுத்த சம்பவம் வித்தியாசமானது- தமது உளவுத்துறையினரின் தகவல் சேகரிப்புக்களையும்- தமது படைத்தளபதிகளையும் கேலி செய்யும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

அந்தச் சம்பவத்தை நூலாசிரியர் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்.
மட்டக்களப்பில் ஒரு புலி பிடிபட்டிருக்குது. அவரை விசாரித்த கொமாண்டர் ~தான் பிரபாகரனின் இருப்பிடத்தைக் கண்டறிந்துவிட்டேன், அவரைப் பிடித்த மாதிரித்தான் என்பது போல லெப். ஜெனரல் றொட்றிக்கோவுக்கு (மட்டு. ஐ.பி.கே.எவ். தளபதி) அறிவிக்க, இவரும் நம்பிவிட்டார். பிரபாகரனைப் பிடித்து விட்டதாகத் தான் அறிவிக்கலாம் என்று லெப். ஜெனரல் நம்பிவிட்டார். அதனால் என்னையும் கூட்டிக்கொண்டு மட்டக்களப்புக்குப் பறந்தார். அங்கே சென்று பார்த்த பிறகுதான் உண்மை தெரிந்தது பிரபாகரனைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாத ஒரு அப்பாவித் தமிழன்தான் பிடிபட்டிருந்தான் என்று தெரிந்தது" என்று நகைச்சுவையாக எழுதியிருந்தார்.

முடிவுரை
முறுக்கு மீசை - வெங்கல ஓசைச்சிரிப்புடன் நூலாசிரியரான மேஜர் - ஜெனரல் கர்கிரத்சிங் புலிகளுக்கு அறிமுகமாகியிருந்தார். இந்திய சமாதானப் படைத் தளபதிகள் சிலர் எழுதி வெளியிட்ட நூல்களுடன் ஒப்பிடுகையில் கர்கிரத் சிங்கின் இந்த நூல் சற்று வேறுபடுகின்றது.

மேஜர் ஜெனரல் கர்கிரத் சிங்கின் கருத்துக்களில் வெளிப்படைத்தன்மை காணப்படுகின்றது. அவரின் கணிப்பீடுகளில் ஒரு நேர்மை வெளிப்படுத்தப்படுகின்றது. பல உண்மைகளையும் அவர் அம்பலமாக்கியுள்ளார். புலிகளுக்கும் மக்களுக்குமான பிணைப்பை அவர் சரியாக இனங்கண்டு நூலில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

இந்திய சமாதானப் படைத் தளபதியாக இங்கே அவர் பணியாற்றிய காலம் குறுகியது. சமாதான காலத்தில் மூன்று மாதமும் - போர்க்களத்தில் மூன்று மாதமும் என மொத்தம் ஆறு மாத காலம் மட்டுமே இங்கே பணியாற்றியிருந்தார். 1988 ஜனவரியில் பணிமாற்றம் செய்யப்பட்டு இந்தியாவுக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

டிக்சிற்றுடனான முரண்பாடும் - அவரது அறிவுறுத்தல்களை ஏற்க மறுத்ததும்தான் தனது பணிமாற்றத்திற்குப் பிரதான காரணம் என்றும் நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார்.

டிக்சிற்றுடன் உடன்பட்டு வேலை செய்யத் தவறுவது பற்றி ஜெனரல் சுந்தர்ஜி தன்னைக் கடிந்து கொண்டதாகவும் நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.
பிரதமர் ராஜிவ் காந்தியின் குரலாகத் தான் ஒலிப்பதாக டிக்சிற் தன்னிடம் கூறியதாகவும் நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

இந்திய சமாதானப்படைக்கு ஒரு உத்தரவு - இந்திய புலனாய்வுத்துறை ~றோவுக்கு இன்னொரு உத்தரவு என்று ~குழம்பி எழுதும் நூலாசிரியர், அரசியலில் - இராணுவ ரீதியில் பெரும் குழப்பம் இந்தியத் தரப்பில் இருந்ததாகவும் எழுதியுள்ளார்.

நூலாசிரியரின் குழப்பம் பற்றி இங்கே அதிகம் ஆய்வு செய்வதற்கு எதுவுமில்லை.

நூலாசிரியர் கூறுவதுபோல அவை ஒரு ~குழப்பமான செயற்பாடு அல்ல. அவை ஒரு நாடகத்தின் பல்வேறு காட்சிகள்.

இந்திய அரசிற்குப் பெருந் தோல்வியாக முடிந்த அந்த நாடகம் பற்றிய விளக்கங்கள் இங்கே தேவையில்லை.

அரசியல் கணிப்பீடுகளில் நேர்மையும் - வெளிப்படைத்தன்மையும் காட்டிய நூலாசிரியர் தான் நடாத்திய போரில் தமிழ்மக்கள் அடைந்த கொடுமைகள் - அழிவுகள் பற்றிய விடயங்களில் நேர்மையையும் கடைப்பிடிக்கவில்லை. வெளிப்படைத் தன்மையையும் கைக்கொள்ளவில்லை. அவற்றை ஒட்டுமொத்தமாகவே இருட்டடிப்புச் செய்துள்ளார். அந்த வகையில் தனது மனச்சாட்சிக்கு விரோதமாக நடந்துள்ளார்.

நூலாசிரியர் நடாத்திய மூன்று மாதப் போர் என்பது யாழ் நகரை ஆக்கிரமிக்கும் நோக்குடன் மும்முனையில் நடாத்தப்பட்ட ஒரு பாரிய மரபுச்சமர்.

இந்த மூன்று மாதப் போர்க்காலத்தில் யாழ் குடாநாட்டில் மட்டும் கொல்லப்பட்ட தமிழர்களின் எண்ணிக்கை மூவாயிரத்திற்கும் மேல்.

பிரம்படிப் படுகொலை - கொக்குவில் பாடசாலைப் படுகொலை - யாழ் வைத்தியசாலைப் படுகொலை.... என்பன அவற்றில் முக்கியமானவை.

மக்களின் வாழிடங்கள் மீது ஆட்டிலறிகள் - டாங்கிகளால் சுட்டு - மக்களைக் கொன்றும் - அகதிகளாக்கியும் - பாலியல் வன்முறைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டும் யாழ் நகரை ஆக்கிரமித்த ~சாதனையை அவர் எழுதவில்லை. மாறாக, மிக உயர்ந்த கட்டுப்பாடு - ஒழுக்கத்தை இந்தியப் படையினர் கடைப்பிடித்தனர். தமிழ் மக்களிடமிருந்து நன்மதிப்பைப் பெற்றனர் என்று மனச்சாட்சியில்லாமல் நூலாசிரியர் பொய் கூறியுள்ளார்.

அதேபோன்று, யாழ்ப்பாண ஊடகங்களான ஈழமுரசு, முரசொலி மற்றும் புலிகளின் ஒளி - ஒலிபரப்பு நிலையங்களை அழித்த செயலைக் கர்கிரத் வெட்கமின்றி நியாயப்படுத்தியுள்ளார். அந்த ஊடகங்கள் நாள்தோறும் செய்திகளை - தகவல்களை மக்களுக்கு நேர்த்தியாக வழங்கி வந்தன. புலிகளின் இராணுவ சாதனைகளை மெச்சிப்பேசி மக்களை ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன என்று தாக்குதலுக்கான காரணங்களை அவர் விளக்கியுள்ளார்.

இந்திய - புலிகள் போர் சுமார் இரண்டு வருடங்களுக்கும், இரண்டு மாதங்களுக்கும் நடந்திருந்தன. இதில் முதல் மூன்று மாதங்கள் மட்டும் நடந்த போரின் கதையைத்தான் தனது பார்வையில் நூலாசிரியர் எழுதியுள்ளார்.

இந்த மூன்று மாதகாலப் போருக்குள்ளேயே தலைவர் பிரபாகரன் மீது மூன்று - நான்கு தடவைகள் இந்தியப்படைகள் கொலைத் தாக்குதலுக்கு முயன்றன.
ஆனால், போர் தீவிரமடைந்து வன்னி நிலப்பரப்பு முக்கிய போர்க்களமாகிய பின்னர், தலைவர் பிரபாகரனைக் கொலை செய்ய இந்தியப் படைகள் பல சமர்களையே நடாத்தியிருந்தன. எல்லாவற்றிலும் இந்தியப்படை தோற்கடிக்கப்பட்டிருந்தது.

இந்தியப்படையின் தோல்விக்கு இந்திய அரசின் குழப்பகரமான கொள்கை - பலரின் தலையீடு என்பன பிரதான காரணம் என்று நூலாசிரியர் கூறியுள்ளார். தனது இதே கருத்தையே தனக்குப் பதிலாக நியமிக்கப்பட்ட தளபதியான மேஜர் - ஜெனரல் சர்தேஸ் பாண்டேயும் சொல்லியுள்ளார். என்று நூலாசிரியர் நியாயம் சொல்லி - அதற்கு மற்றைய தளபதிகளையும் துணைக்கு அழைத்துள்ளார்.

ஆனால், தோல்விக்கான காரணம் புலிகள் இயக்கத்திடம் இருந்தது என்பதே உண்மையாகும். தலைவர் பிரபாகரனின் போரியல் திட்டங்களும் - அவரது தலைமைத்துவ ஆளுமையும்தான் முக்கிய காரணங்களாகும். அத்துடன், போராளிகளினதும் - மக்களினதும் வீரத்திலும் - ஓர்மத்திலும் - சுதந்திர உணர்விலும் இருந்தது.

நன்றி: விடுதலைப் புலிகள் ஏடு (தை-மாசி 2008)

==========================================

Shocking disclosures
Review by : A.G. NOORANI
In his memoirs Maj Gen. Harkirat Singh has reproduced contemporary documents that reveal a lot that was not known about the IPKF in Sri Lanka.

MAJOR General Harkirat Singh (Retd.) is an upright gentleman and a fine soldier; altogether a man of integrity. He was Divisional Commander of 54 Infantry Division when, on July 29-30, 1987, he was sent to Sri Lanka as General-Officer-Commanding (GOC) of the Indian Peace-Keeping Force (IPKF). In January 1988, he got orders “posting me out of Sri Lanka”. The Overall Force Commander (OFC) of the IPKF was the GOC-in-C Southern Command, Lt. Gen. Depinder Singh, who praised him in his memoirs The IPKF in Sri Lanka (Trishul Publications, Noida, 1991).

The “cheerful and enthusiastic” soldier had the misfortune of having to work with two egotistic and flamboyant figures, the Army Chief Gen. K. Sundarji and the High Commissioner J.N. Dixit. On retirement as Foreign Secretary in 1994, Dixit lost no time in setting a unique and disgraceful record as the first officer to denounce his successor publicly in a press interview.

Harkirat Singh paid the price for uprightness: an early ouster in January 1988. Depinder Singh wrote: “All I could do at that stage was to suggest to Harry that he could represent against the posting as the change [and his transfer] were not at my instance. He did and though I recommended his case, it was some months before he was posted from the staff assignment he was on to command Maharashtra and Gujarat Area. Later, I was to question the COAS as to why we had been unfair to Harry; he agreed that we had been unfair but stated that redressal could only come from his successor (Sundarji was to retire on April 30, 1988, and General V.M. Sharma’s name had been announced as the next COAS).” (Emphasis added, throughout.) The wrong was done by Sundarji himself. He passed the buck of redress to his successor, cynically enough.

Depinder Singh’s book contained a damning indictment of the political decision-making process in New Delhi; of the material help the LTTE received in Tamil Nadu even while its men were killing the IPKF’s jawans; of the Research and Analysis Wing’s incompetence and of much else. The IPKF knew that the LTTE remained powerful even after the surrender of arms pursuant to the Indo-Sri Lanka Accord of July 29, 1987. It is unnecessary to recount here the fallout between the Government of India and the LTTE on October 7, 1987, when the IPKF was obliged to go to war.

Depinder Singh writes: “Regrettably, the view taken in New Delhi was that these feelers [from the LTTE] indicated that the end was close and, therefore, the requirement was to stop talking and turn the screw some more. It was quite apparent that Ministry of External Affairs and RAW were recommending a contrary course of action to what the Army was; the tragedy was that their view was prevailing. I remember a telegram the High Commissioner sent from Colombo to Delhi stating inter alia that, according to information available to him, the LTTE collapse was imminent… The reason why the Army view did not or could not prevail, perhaps, can be ascribed to the lack of rapport between the COAS and the Prime Minister – undesirable in normal times, completely fatal in an emergency. I am not aware of why such a situation developed; perhaps it was a fallout of the days preceding Exercise Brasstacks in early 1987 when we almost went to war with Pakistan. Be it as it may, what I do know is that when I queried the COAS as to why our point of view was not being projected, his revealing reply was, ‘Woh Sunta Nahi Hai’ (he does not listen).”

Harkirat Singh was replaced by Lt. Gen. S.C. Sardeshpande whose memoirs, Assignment (Lancer Publishers, 1991), record the same story of ineptness and confusion. Harkirat Singh’s memoirs are different. He has reproduced whole t exts of contemporary documents that fully support his version and reveal a lot we did not know despite all that was written.
“The only orders received by the Commander of 54 Infantry Division in Sri Lanka were the contents of the Indo-Sri Lanka Accord sent at midnight on 29/30 July 1987 from the COAS” with instructions to read out that document “to all ranks prior to their departure” for Jaffna. The chiefs of the Indian Air Force and the Indian Navy “had their reservations” about the despatch of troops.

“The OFC had no operational control over the IAF and the IN, or on the employment of the Indian Army Para Commandos based at Colombo and Palaly. The OFC acted as a link between 54 Infantry Division, and through the Army Headquarters with Air and Naval Headquarters. Unfortunately, Lt. Gen. Depinder Singh believed in giving only verbal instructions. His staff officers, under Maj. Gen. A.S. Kalkat, the MGGS [Major General, General Staff] who headed the Operational and Intelligence Staff at Headquarters OFC, took full advantage of this situation by holding the formation and unit commanders responsible for any act or omission, instead of shouldering the responsibility themselves. The responsibility for issuing written orders was that of the staff who unfortunately never bothered to issue confirmatory orders directive…. It is sad that Maj. Gen. A.S. Kalkat and Brig. Manjit Singh, Commander 41 Infantry Brigade, did not stand by their formation and unit commanders. This can be attributed to the greed for personal benefits. Gen. V.N. Sharma, who took over as COAS after Sundarji, bluntly told me, ‘The Commanders who initially launched the campaign have to pay the price for it and in this scenario, Harry, you had become the prime target.’” Palaly was the headquarters of the IPKF; Chennai of the OFC whose base as Commander, Southern Command, was Secunderabad.

The author writes: “I am unsure of what prompted the Army Chief, Sundarji, to shift me out of Sri Lanka, but one of the factors must have been the letter that India’s High Commissioner J.N. Dixit reportedly wrote to Sundarji in September 1987 since I did not accept his order to shoot/arrest the LTTE supremo. Moreover, someone in the governments of India and Sri Lanka took exception to my remarks to the media in December 1987, that the IPKF took its orders from the Indian government and no one else, and that Indian troops would not leave the island ‘until the Tamils are satisfied and their aspirations are met’. It was probably the turning point which eventually led to my transfer out of Sri Lanka.”

This brings us to three important disclosures. First, RAW began rearming other Tamil groups even while the LTTE was being disarmed in August 1987. The author gave Dixit the damning videotapes which the LTTE had given him. Secondly, on September 11, 1987, he met Dixit. “According to Dixit, the ultimate objective of the IPKF was to discredit the LTTE in the eyes of the local Tamil population. In short, the IPKF was expected to play a double game. I realised that these tactics would not work since the Tamils had already understood that their aspirations for Eelam could be met only by the LTTE. Dixit then turned towards me and said, ‘General, please ensure that the actions of the IPKF are in line with my discussions with the Prime Minister at Delhi. You should adopt a posture of gradual change from negotiations to coercion. The junior commanders during their contact should ascertain the view of the Tamils on the above approach.’”

The last one is shocking: “On the night of 14/15 September 1987, I received a telephone call from Dixit, directing me to arrest or shoot Pirabakaran when he came for the meeting. Telling Dixit that I would get back to him I placed a call to the OFC. Lt. Gen. Depinder Singh directed me to tell Dixit that we, as an orthodox Army, did not shoot people in the back when they were coming for a meeting under the white flag. I then spoke to Dixit in Colombo and conveyed the message, emphasising that I would not obey his directive. I pointed out that the LTTE supremo had been invited by the IPKF in order to find a solution to the problems in the implementation of the Accord. Dixit replied, ‘He [Rajiv Gandhi] has given those instructions to me and the Army should not drag its feet, and you as the GOC, IPKF will be responsible for it.’ The next morning I received a call from Lt. Gen. B.C. Joshi, the then Director General Military Operations, who supported my stand on Dixit’s directive. However, the COAS, Gen. Sundarji, expressed his annoyance.” In fairness to Rajiv Gandhi, Dixit’s claim that he spoke on his behalf must be rejected. Dixit was prone to bragging and braggadocio.

A meeting was fixed at which Depinder Singh, Dixit and Prabakaran were present. “The talks took place and were very successful and most of us concluded that the IPKF would be out of Sri Lanka by December 1987. All those who attended the meeting felt that the deadlock had at last been broken and that peace was in sight.”

That was not to be. The boat tragedy in October and the suicides by the captured LTTE men led to the break. Dixit and Sundarji thought that Harkirat Singh was soft on the LTTE. The texts of his assessments on September 17 and 20 and on December 5, 1987, show him to be far more perceptive and realistic than Dixit. The Army lost 1,155 men when the IPKF withdrew.

Harkirat Singh paid the price for his uprightness and for being right. The book confirms the need for clear directives to the armed forces at all times. On October 8, 1987, Sundarji ordered him “to launch operations that night itself. I could have prevented the COAS from leaving the Palaly airfield and demanded his orders in writing. Brig. Naveen Rawlley (later Lt. Gen.) did this at Salong airstrip to Lt. Gen. B.M. Kaul, General Officer commanding IV Corps, during the Indo-Chinese conflict in 1962. Headquarters 2 Mountain Division produced this document, written in green ink, with the Division’s War Diary before Lt. Gen. Henderson Brooks during his investigations into the Indian Army debacle.”

If that report had been published many a blunder might have been avoided. It is time to invoke the Right to Information Act to secure publication of the Henderson Brooks Report, 43 years after its submission to the government.

http://www.hindu.com/thehindu/fline/fl2418/stories/20070921505807900.htm

=============================

Shoot Prabhakaran, shoot Mahathiah!

So tell us more about your encounter with the LTTE.

Then I came back from there, from Mahathiah. He gave me a cold drink, I came back. I went straight to [Lieutenant General] Depinder Singh. He had landed. You know his habit. He would take off from Madras, land at 11.30, 12 in the afternoon, take off again by one, and go back to Madras. This was his daily routine. He never came and stayed with me, or saw anything. He used to land in Jaffna and move to Madras. His headquarters had moved to Madras.

All these people used to fly in from Madras to Jaffna and go back. If I was available, they met me. I was never available. I was working from Jaffna town to Ambarai, and I was working from Malaithevu in the east to Manar in the west. I had to hop by helicopter; our troops were all over, all over. So one would start the day early. So whatever it was, it was a sad story.

Then I spoke to Depinder. I said, Prabhakaran must come back if you want me to talk about surrender of weapons. That was the main issue. He picked up the Sri Lankan phone, spoke to Delhi. Then he went back to Madras and pursued the matter. He did a good job.

The next day Prabhakaran's aircraft landed in Jaffna with Prabhakaran and his bodyguards, his wife and children, Kitu, whose leg was blown up, who was his right hand then. The air force pilot wanted a receipt from me saying that I received these souls safely. Then I was told that you will ensure that he reaches safely to Jaffna town and handed over to his people. I said, Fine. We ensured that. We put him and the others in various APCs [armoured personnel carriers] so that if one is blown off, the other is alive. We took them through the Sri Lankan lines to Jaffna.

I told my staff, take a receipt from Mahathiah that he has received Prabhakaran. These are normal formalities. After all, Prabhakaran is not a small man. He is the leader, a charismatic leader of the LTTE. His life is very precious. And a very simple man. No bullshit about him. His wife lived with three saris -- one she wore, one she washed and one was ready to wear. That is all. They never drank Coca-Cola. They offered us Coca-Cola, but never drank it themselves. They drank that goliwala soda.

So that was your first encounter with him?

After all that I said, Prabhakaran, we must meet. He said, General, tomorrow, 11 o'clock. And we landed in the football ground of the Medical College, Jaffna. The entire area was manned by LTTE guns. I got down from the helicopter and looked around. I walked till I met Prabhakaran. He was standing outside a conference hall. He took me to his office. We spoke for five hours. I had to convince him that he should surrender weapons.

And he was convinced?

He gave it in writing. I can show you. The only letter he gave in writing. I flew to Colombo showed it to [then Indian high commissioner to Colombo J N] Dixit. His words: "General what you have achieved the nation will appreciate. And I speak on the behalf of the prime minister of India." These were his words to me at that point of time.

Right. The letter was flashed all over. Surrender ceremony was fixed for 5th of August. Surrender started. Prabhakaran said, I won't come, my political officer will come. Quite right. Atal Bihari tho nahi na jatha hain, minister hein jatha hain [the Indian prime minister doesn't go for surrenders, it is his minister who goes]. So, wo tho nahin aaya [Prabhakaran didn't come]. All the big shots of Sri Lanka were there. Aircraft was there, propellers on.

Athikule [then Sri Lankan defence secretary] said, My orders are that I have to take the first weapon to Colombo and give it to Jayewardane. The surrender took place. A token surrender. Yogi [Prabhakaran's representative] took his pistol and gave it. Then vehicle after vehicle the LTTE came, piled up the whole area with ammunition, guns. Bahut accha tha. Later on, all ran into trouble.

Why?

Because they did not stop arming the EPRLF [Eelam People's Revolutionary Liberation Front]. RAW was doing it, ministry of foreign affairs knew about it, Dixit knew about it, but they couldn't stop it. With the result that handing over arms by 21st of August came to a virtual standstill. And the whole thing took an ugly turn. They started anti-IPKF demonstrations. Who is to answer? The general officer.

My God, thousands of young girls and children used to come in front in whites and later on what used to happen? When they used to come we used to be careful, they used to go to the ground and behind would be Tigers, with guns. That is how they used to take out our people. You couldn't kill them because there were children in the front, women in the front. We were always fighting with our hands tied behind our backs.

Did you tell the army headquarters that the EPRLF was being armed?

Of course.

What was the reaction?

Nothing. No reaction. [Indian army chief] General [K] Sunderji never said anything. In the army headquarters there was a core group headed by defence minister, three chiefs and a few senior officers. They used to take decisions, decisions are given to me by the staff officer. Decisions, if I question, the answer will come, These are orders from higher echelons. Higher echelons, that is the famous answer we got. Higher echelons.

What happened after the surrender came to a standstill?

There was a lot of problems. Ethnic riots broke out. They killed a lot of Sri Lankans, tortured them. Between Tamils, Sinhalese, Tamil Muslims. We did the spadework to stop it. But then the Thilappan fast happened. We tried out best. I went and tried to meet him. LTTE chaps told me, General, the people's emotions are so high that if you appear on the scene they might create a problem. They asked me to stay there. I wanted to go and tell him, Give up. How will he give up?

Unless the assurances given by the prime minister of India are fulfilled I am not giving up, he said. I kept requesting the high commissioner, Come and meet, come and meet, come and meet. He dragged his feet, he delayed it, he didn't come. Finally he came when the man was dead. We should have saved his life, one life.

Then the boat tragedy, I was in a meeting with Mahathiah and Prabhakaran. You know, when we go for a meeting, they used to have two video cameras focused on us, tape recorders, everything. With great difficulty we had a thing like this [he points at this correspondent's recorder]. The poor brigade commander used to keep that recording, then give it to his PA, and then send it to the army headquarters. Whether anybody took action on what our reports were, I don't know.

Even after the riots you were in touch with Prabhakaran?

Oh yes. I never gave up with Prabhakaran. He is a leader of the LTTE. I had all the time to meet him because I knew he was the only man who could solve the problem. Nobody else. Otherwise, you take up arms, and we took arms and look what happened.

And what exactly happened during the boat tragedy in which the LTTE cadres committed mass suicide?

Yes, I was having a meeting with him, I came down from the boat. Mahathiah had come down a little later. Kumaran, the Trincomalee leader, and Pulinderan, the Jaffna leader, they were in the boat. Mahathiah said, General, I want to talk to you. I had a major who could translate. Prabhakaran spoke to me in English many a time. He appeared well-read. He [Mahathiah] said, At all cost these people [who were surrounded by Lankan troops] must be released. IPKF is here to protect the LTTE, and they should not go to Colombo. Otherwise, they will be tortured.
They were 17, four we were able to save. So instead of going to Colombo, we flew them from the naval base to the Jaffna airbase. Now, the tamasha started. There were LTTE, around them were the Indian troops, around us were the Sri Lankan troops, around them were the Indian troops, around them the APCs of Sri Lanka. Now tell me, if you try to fight, there would have been a conflict between the Sri Lankan and Indian troops. Of course, the orders were very clear to the [Sri Lankan] brigade commander, otherwise get into the helicopter and reach Colombo, relinquish the command. Wo tho haath jhod tha tha, ke mein mara ja raha hum kaam kaam kar ke.

Anyway I was told, you go to Trincomalee and prevent reinforcement of Trincomalee by Sri Lankans. Deny the airport to them. I reached Trincomalee, and we took over the control tower, commandos were deployed, no troop movement was allowed. It created lot of ill-feeling with the Sri Lankan troops.

In the meantime, I had said that it was high time that Dixit, who was on leave in Delhi, go to Colombo, and mediate their release in the boat. Depinder Singh also flew, I generally had my hat off to him but he was not a strong man. I needed a commander like Maneckshaw or Rolli who could stand up to the government at the cost of their own service.

So how did the boat tragedy end?

I was guarding the airfield. And all of them came, Depinder, Dixit and some other staff officers. They landed there, they could not convince Jayewardane, and he was too clever for them. Too clever. I cannot have that much say in my country? he asked them. You are given amnesty to them, fulfill it, but these politicians, they couldn't. Depinder next day flew into Trincomalee and told me, Hand over, let them go and do whatever they want. Let us go and have a cup of tea with them, with the three chiefs. They were staring at me: This man created all the problems.

Anyway, we had a cup of tea. At 2 o'clock I get a message, why is the G-o-C IPKF interfering in the 'constitutional activities of Sri Lanka? These were the exact words. This message came all the way from the force headquarters in Madras. And, 'Please lift your siege in Jaffna, let the Sri Lankans do what they want to.'

I was upset. I was in Trincomalee; they were in Jaffna, my staff officers, everybody was taking charge of everything. I spoke to my Colonel G S Hoshiar Singh. He said, Saab ea hukhum aya hein. I said, Chod do, aap tho ye mili gaya tho. Chod gaya tho mare jayenge saren. He said, Anyway we have got ambulances, cars, 13, 14 of them, the hospital is all geared up to flush poison.

Our troops withdrew, the Sri Lankan troops charged, and these fellows swallowed cyanide. Those who chewed, they died on the spot, those who swallowed were saved. This created chaos in the Indo-Sri Lankan entity. That the Indian army, IPKF, could not save them. Now this man blames me. This Dixit. The general left them off. Bhai, mene kya bola?

What was Dixit's approach to your attempts to buy peace with LTTE?

Once he said, Shoot Prabhakaran, shoot Mahathiah. I said, Sorry I don't do that. Those were his orders. When they came to me at 12 o'clock at night for some work, he said shoot them. General, I have told you what I have ordered. I said, I don't take your orders. And we are meeting under a white flag, you don't shoot people under white flag.

So who messed up during the boat tragedy?

The responsibility is entirely on the diplomats, entirely on the army headquarters. Otherwise, for me to save those people was no problem. I would have just put them into few APCs and smuggled them out. Sri Lankans tho dekthe raha jathe [The Sri Lankans would have just looked on]. We would have taken them out, we had all the troops there. No problem.

What did you feel when the orders came to leave the LTTE men to their fate?

I felt terribly bad about it. Because Kumaran's wedding was attended by one of my brigadiers. Pulinderan was also there. A dreadful man. Wanted for 34 murders by Ranatunga. Every day he used to tell me, General, mujhePulinderan de do. [give me Pulinderan] " I used to tell him, Pulinderan nahi detha, Pulinderan mere saath mere Jeep mein jhatha hain [I won't give you Pulinderan, he will travel with me in my Jeep]. And they [the LTTE] were very cordial. They would take me anywhere. I had lot of time for them.

Specifically, did Dixit fail?

Dixit had the backing of the prime minister of India. He had a free hand in the affairs of Sri Lanka. He could have thumbed the table and told Jayewardane, sorry you have to do it. And if you don't do it, you know what the results will be. There will be riots, ethnic killings. Dixit could have done it. There was no question about Jayewardane not listening to him. Dixit may be a high commissioner, but he was a high commissioner of great standing. When you have the backing of the boss, you will be on the top of the world. You can make any statement to these people.

http://www.rediff.com/news/2000/mar/31lanka.htm